Όταν δηλώνεις περιχαρής ότι βλέπεις "κόκκινη εντολή", θεωρώντας το ως υπαρκτή εκπομπή, μάλλον κάτι δεν πάει καλά..
Άσμα ασμάτων:
Την εν λόγω κυρία την αγαπώ. Έχει κάτι το ανέμελο και νεοϋορκέζικο στη φωνή της και είναι το απόλυτο μουσικό χαλί για καφέ, βροχή και -ω ναι- σιγαρέττα.
Βέβαια μόλις έμαθα ότι γεννήθηκε στις 28 Απριλίου του σωτηρίου έτους 1924, άρα ήτο ταύρος και πέθανε φέτος [κωλοχρονιά], στις 7 Φεβρουαρίου, επομένως πέθανε υδροχόος. Γκουντ κωλ.
Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009
Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009
Λετ'ς σταρτ όβερ
Είναι πάντα καλό ένα νέο ξεκίνημα. Νέαι βάσεις, νέαι αρχαί, νέαι γενικώς. Σίγουρα τα νέα ξεκινήματα είναι συνήθως αυτό που οι συμπατριώτες Γάλλοι ονομάζουν balbutiant[s], το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει τραυλίζων και μεταφορικά σπασμωδικά, με μπέιμπυ στεψ [μερσί μισέλ]. Ωστόσο το τραύλισμα ξεπερνιέται με λογοθεραπεία και οι σπασμωδικές κινήσεις με φυσιοθεραπεία και κινησιοθεραπεία. Δεν είναι παράλογο, είναι απλώς ανθρώπινο. Πολύ ανθρώπινο. Βέβαια είναι απαραίτητη μία ενίοτε τυφλή εμπιστοσύνη όχι μόνο από τον έναν στον άλλο αλλά και στη γενικότερη ροή των πραγμάτων, τη ροή της ζωής. Γκόου γουίθ δε φλόου, δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί οτιδήποτε κακό. Αυτά από έναν υδροχοϊκό νου. Και μαζί ένα τραγούδι για'σένα που άγχεσαι. Αρκούντως βελούδινο -ο γαλλικός στίχος αποτελεί τυχαίο γεγονός. Άλλωστε στο τελευταίο κουπλέ το επεξηγεί αγγλιστί, για να μην κατηγορηθούμε και για σοβινισμό.
Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2009
Θα σας πω ένα λαϊκό..
Την τρέχουσα περίοδο βιώνω την ηδονή των εξετάσεων για δραματικές σχολές. Ήδη πέρασα τις εξετάσεις του εθνικού και συνεχίζω ακάθεκτος για αυτές του υπουργείου πολιτισμού. Επικρατεί χάος και δημιουργικός πανικός, εξ'ου και η αποχή μου από τη φροντίδα του τιμίου τούτου βλογ. Θα επανέλθω!
[και μάλιστα με υλικό από τις οντισιόν]
[και μάλιστα με υλικό από τις οντισιόν]
Τρίτη 25 Αυγούστου 2009
Α[νορθό]δωξοι μπάσταρδη
Πήγα σινεμά. Αυτό από μόνο του αποτελεί είδηση διότι συνήθως κατεβάζω ταινίες απ'το νετ. Επέλεξα [και τονίζω το ρήμα, διότι έχει βαρύνουσα σημασία] τη νέα ταινία του κουέντιν του ταραντίνου. Τρέιλα δεν είχον δει, απλώς εσκέφθην πως αφού μ'αρεσαν τα "σκότωσε βασίλη Ι και ΙΙ" και το "παλπ φιξιόν", θα μ'άρεσε και τούτο. Έχει μία αισθητική σαν κόμικ, με κάνει και νοιώθω μία οικειότητα όσο να πεις.
...Στο φουαγιέ του σινεμά είδα το τρέιλα κι ετοιμάστηκα για στιγμές γέλωτος. Αναρωτιέμαι γιατί. Μάλλον ήμανε στις καλές μου. Είδα και μνια αφίσα που με επιβεβαίωνε πως η μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς [δεν είχα ιδέα!] είναι εδώ. Αν πω ότι ανακουφίστηκα, θα πω ψέμματα. Νόμιζα πως η μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς ήτο το τβάιλάιτ, το οποίο επίσης δεν είδα αλλά βλέπω να πλανάται μία υστερία επί του θέματος και θεώρησα πως ήτο το μεγαλύτερο σουξέ για φέτος. Εν τέλει, νο.
Η ταινία ξεκίνησε, άκουγα γαλλικά, χάρηκα κι είπα "μνια χαρά, θα κάνω και απόσβεση στο σορβόν 2". Και πάλι, νο. Με το καλημέρα σας ή, τέλος πάντων, με το μπονζούρ, μία ολόκληρη οικογένεια ξεκληρίστηκε μπροστά μου. Ήταν και μεγάλη η οθόνη [για να μην πω για την ένταση των ηχείων που νομίζω ότι άκουγα τις σφαίρες να φυτεύονται στη σάρκα των δόλιων θυμάτων], δεν μπορούσες να ξεφύγεις από τις εικόνες. Εγώ βέβαια, ως γνήσιος ηλίθιος με πατέντα, πίστεψα πως όλη η βία συμπυκνώθηκε εκεί.
Ουχί. Ξέχασα ότι πήγα σε ταινία του ταραντίνου, του "ιδιόρρυθμου αμερικανού σκηνοθέτη" οπότε θα έπρεπε να περιμένω ένα λουτρό αίματος ορ σάμθινγκ. Δικαίως. Είδα όμορφα πράγματα, όπως να παίρνουν σκαλπ. Πολλάκις, καθ'ότι είναι μία γνώση που για να την κάνω δική μου, το παράδειγμα χρήζει επαναλήψεως. Άλλωστε θα μου χρειαστεί, έρχονται οι εξετάσεις του υπουργείου. Να μην πάρω ένα σκαλπάκι κι εγώ; Ένα μόνο.
Το αίμα κυλούσε πανταχόθεν, σωταρισμένο σε μία φρικιαστική σάλτσα ουρλιαχτών και σερβιρισμένο με άφθονους πυροβολισμούς. Αισθητική. Μνια που αναφέρθηκα σ'αυτή τη δόλια την αισθητική, η δική μου καθυστερημένη και οπισθοδρομική αισθητική, εδέχθη πλήγμα. Τι να πω, πρέπει να είμαι πολύ πίσω απ'τον ήλιο για να μη μ'αρέσει ο ταραντίνος. Μέχρι που κάπου προς το τέλος έπαθα κρίση πανικού απ'το κρεσέντο βίας, αηδίας και αιματοβαμμένων ουρλιαχτοπυροβολισμών. Ναι, είμαι τόσο μαλάκας.
Εκτός της αιθούσης και μετά το πέρας του αριστουργήματος, ακολούθησε η κλασσική συζήτηση επί της ταινίας. Η μόνη λέξη που μου έβγαινε: απαίσιο. Η μόνη απάντηση που λάμβανα [που ήταν και η πλέον αναμενόμενη, φυσικά]: ταραντίνο ήρθες να δεις.
-"Ναι, μα πολλή βία! Απαράδεκτο!"
-"Ε, ταραντίνο είναι, τι περίμενες;"
-"Ναι, αλλά οι άλλες του ταινίες που είχανε επίσης βία, είχανε και μία αισθητική. Αυτή εδώ ήταν μία ΑΠΟΛΥΤΩΣ σιχαμένη ταινία! Σιχαμένη!!"
-"Άρα αφού τη σιχάθηκες, πέτυχε το στόχο της."
-"Αντιστοίχως, θα σιχαινόμουν και μία τσόντα με σκατά. Κι εκείνη θα πετύχαινε το στόχο της. Θα πλήρωνες για να δεις μία τσόντα με σκατά;"
-"Ε δεν είναι το ίδιο!"
-"Για'μένα, το να βλέπω να βγάζουν σκαλπ είναι το ίδιο [ή και περισσότερο] αηδιαστικό με το να βλέπω διάρροια να ρέει από έναν κώλο και να πασαλείφονται οι τραγικοί."
-"Είσαι ακραίος."
..Πώς μπορείς να το λες αυτό σε έναν άνθρωπο, έχοντας μόλις βγει από την εν λόγω ταινία και δη ενώ αυτός ο άνθρωπος έπαθε κρίση πανικού εξ'αιτίας της, εσύ όχι μόνο βγήκες χωρίς καμία απώλεια αλλά βρίσκεσαι και σε πλήρη ενθουσιασμό;
Είμαι ακραίος. Θα ψηφίσω ΕΠΕΝ. Υπάρχει ακόμα το ΕΠΕΝ;
Κουέντιν, χρυσό μου, σου προτείνω ανοιχτά συνεργασία. Θα είναι το απόλυτο αριστούργημα. Άκου κόνσεπτ:
Η Νταϊάν Κίτον καθισμένη σε μία ανδρική τουαλέτα των χτελ, τρώει σπανακόπιτα και ξερνάει. Βάζει το δεξί της χέρι μέσα στα ξερατά της και αρχίζει να ομαδοποιεί τα προϊόντα της ατελούς πέψης της: abc soup, κάροτς, μίτμπολς, σπίνατς-πάι. Το πλάνο πάει προς το πόδι της, όπου βλέπουμε τη μαντάνα να της τρώει ένα-ένα τα δάχτυλα του ποδιού. Μεταφερόμαστε ξανά στην Νταϊάν και ξαφνικά βλέπουμε τα μίτμπολς. Με λίγη προσοχή παραπάνω, ο θεατής ανακαλύπτει ότι κάτι τρέχει μ'αυτά τα μίτμπολς. Ναι, τελικά τα μίτμπολς είναι τα αρχίδια του ντε Νίρο που σφαδάζει στη διπλανή τουαλέτα. Όχι, περίμενε. Τελικά δε σφαδάζει! Την παίζει ο γερο-μπάσταρδος, γιατί έχει κατακαυλώσει που του'φαγε τα αρχίδια η Νταϊάν. Πω πω τι πλοκή! Και μετά, μεταφερόμαστε στο διάδρομο 9 των χτελ όπου βλέπουμε την άρτι αφιχθήσα εκ Καστοριάς Σούζαν Σάραντον, η οποία εννοείται ότι έχει σκοτώσει όλους τους επιβάτες, τον οδηγό και τα βακτήρια του λεωφορείου και με το που κατεβαίνει, πετάει από πάνω της ένα χέρι που είχε κολλήσει στον ώμο της και κάτι μυαλά που την είχαν πιτσιλίσει στο μάτι και το μέτωπο. Η εξοργισμένη Σούζαν κατευθύνεται προς τις τουαλέτες. Ανακαλύπτει την Νταϊάν και τη μαντάνα. Εξοργίζεται ίβεν μορ. Εξοργίζεται τόσο που χώνει το πόδι της στο στόμα της Νταϊάν και με το άκοπο νύχι της κόβει τον οισοφάγο. Εν συνεχεία λέει "μαντάνα, ήρθε η ώρα σου" και βάζει το κεφάλι της στο μουνί της και της ξεριζώνει με τα δόντια τις σάλπιγγες. Φτύνει τις σάλπιγγες με μία βίαιη κίνηση του κεφαλιού και πέφτουν πάνω στον ντε Νίρο, ο οποίος εκείνη την ώρα χύνει. Όμως δε βλέπουμε χύσι, αλλά αίμα. Αιματοχυσία. Η Σούζαν, ακόμα πιο εξοργισμένη, φεύγει και πάει στα γραφεία του σταθμού. Αρπάζει το μικρόφωνο και κάνει την εξής ανακοίνωση, με ένα παρανοϊκό βλέμμα όλο ειρωνία: "μπέιμπυ μπουμ". Και τότε βλέπουμε κούκλες-λαχανόπαιδα τοποθετημένες σε στρατηγικά σημεία του σταθμού να εκρήγνυνται η μία μετά την άλλη. Με πάθος παρακολουθούμε όλους τους παρεβρισκόμενους να ψοφάνε, μπικόζ δέι φάκιν ντιζέρβ ιτ. Τι; Δε βγάζει νόημα; Μα είναι ταραντίνο!
...Στο φουαγιέ του σινεμά είδα το τρέιλα κι ετοιμάστηκα για στιγμές γέλωτος. Αναρωτιέμαι γιατί. Μάλλον ήμανε στις καλές μου. Είδα και μνια αφίσα που με επιβεβαίωνε πως η μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς [δεν είχα ιδέα!] είναι εδώ. Αν πω ότι ανακουφίστηκα, θα πω ψέμματα. Νόμιζα πως η μεγαλύτερη επιτυχία της χρονιάς ήτο το τβάιλάιτ, το οποίο επίσης δεν είδα αλλά βλέπω να πλανάται μία υστερία επί του θέματος και θεώρησα πως ήτο το μεγαλύτερο σουξέ για φέτος. Εν τέλει, νο.
Η ταινία ξεκίνησε, άκουγα γαλλικά, χάρηκα κι είπα "μνια χαρά, θα κάνω και απόσβεση στο σορβόν 2". Και πάλι, νο. Με το καλημέρα σας ή, τέλος πάντων, με το μπονζούρ, μία ολόκληρη οικογένεια ξεκληρίστηκε μπροστά μου. Ήταν και μεγάλη η οθόνη [για να μην πω για την ένταση των ηχείων που νομίζω ότι άκουγα τις σφαίρες να φυτεύονται στη σάρκα των δόλιων θυμάτων], δεν μπορούσες να ξεφύγεις από τις εικόνες. Εγώ βέβαια, ως γνήσιος ηλίθιος με πατέντα, πίστεψα πως όλη η βία συμπυκνώθηκε εκεί.
Ουχί. Ξέχασα ότι πήγα σε ταινία του ταραντίνου, του "ιδιόρρυθμου αμερικανού σκηνοθέτη" οπότε θα έπρεπε να περιμένω ένα λουτρό αίματος ορ σάμθινγκ. Δικαίως. Είδα όμορφα πράγματα, όπως να παίρνουν σκαλπ. Πολλάκις, καθ'ότι είναι μία γνώση που για να την κάνω δική μου, το παράδειγμα χρήζει επαναλήψεως. Άλλωστε θα μου χρειαστεί, έρχονται οι εξετάσεις του υπουργείου. Να μην πάρω ένα σκαλπάκι κι εγώ; Ένα μόνο.
Το αίμα κυλούσε πανταχόθεν, σωταρισμένο σε μία φρικιαστική σάλτσα ουρλιαχτών και σερβιρισμένο με άφθονους πυροβολισμούς. Αισθητική. Μνια που αναφέρθηκα σ'αυτή τη δόλια την αισθητική, η δική μου καθυστερημένη και οπισθοδρομική αισθητική, εδέχθη πλήγμα. Τι να πω, πρέπει να είμαι πολύ πίσω απ'τον ήλιο για να μη μ'αρέσει ο ταραντίνος. Μέχρι που κάπου προς το τέλος έπαθα κρίση πανικού απ'το κρεσέντο βίας, αηδίας και αιματοβαμμένων ουρλιαχτοπυροβολισμών. Ναι, είμαι τόσο μαλάκας.
Εκτός της αιθούσης και μετά το πέρας του αριστουργήματος, ακολούθησε η κλασσική συζήτηση επί της ταινίας. Η μόνη λέξη που μου έβγαινε: απαίσιο. Η μόνη απάντηση που λάμβανα [που ήταν και η πλέον αναμενόμενη, φυσικά]: ταραντίνο ήρθες να δεις.
-"Ναι, μα πολλή βία! Απαράδεκτο!"
-"Ε, ταραντίνο είναι, τι περίμενες;"
-"Ναι, αλλά οι άλλες του ταινίες που είχανε επίσης βία, είχανε και μία αισθητική. Αυτή εδώ ήταν μία ΑΠΟΛΥΤΩΣ σιχαμένη ταινία! Σιχαμένη!!"
-"Άρα αφού τη σιχάθηκες, πέτυχε το στόχο της."
-"Αντιστοίχως, θα σιχαινόμουν και μία τσόντα με σκατά. Κι εκείνη θα πετύχαινε το στόχο της. Θα πλήρωνες για να δεις μία τσόντα με σκατά;"
-"Ε δεν είναι το ίδιο!"
-"Για'μένα, το να βλέπω να βγάζουν σκαλπ είναι το ίδιο [ή και περισσότερο] αηδιαστικό με το να βλέπω διάρροια να ρέει από έναν κώλο και να πασαλείφονται οι τραγικοί."
-"Είσαι ακραίος."
..Πώς μπορείς να το λες αυτό σε έναν άνθρωπο, έχοντας μόλις βγει από την εν λόγω ταινία και δη ενώ αυτός ο άνθρωπος έπαθε κρίση πανικού εξ'αιτίας της, εσύ όχι μόνο βγήκες χωρίς καμία απώλεια αλλά βρίσκεσαι και σε πλήρη ενθουσιασμό;
Είμαι ακραίος. Θα ψηφίσω ΕΠΕΝ. Υπάρχει ακόμα το ΕΠΕΝ;
Κουέντιν, χρυσό μου, σου προτείνω ανοιχτά συνεργασία. Θα είναι το απόλυτο αριστούργημα. Άκου κόνσεπτ:
Η Νταϊάν Κίτον καθισμένη σε μία ανδρική τουαλέτα των χτελ, τρώει σπανακόπιτα και ξερνάει. Βάζει το δεξί της χέρι μέσα στα ξερατά της και αρχίζει να ομαδοποιεί τα προϊόντα της ατελούς πέψης της: abc soup, κάροτς, μίτμπολς, σπίνατς-πάι. Το πλάνο πάει προς το πόδι της, όπου βλέπουμε τη μαντάνα να της τρώει ένα-ένα τα δάχτυλα του ποδιού. Μεταφερόμαστε ξανά στην Νταϊάν και ξαφνικά βλέπουμε τα μίτμπολς. Με λίγη προσοχή παραπάνω, ο θεατής ανακαλύπτει ότι κάτι τρέχει μ'αυτά τα μίτμπολς. Ναι, τελικά τα μίτμπολς είναι τα αρχίδια του ντε Νίρο που σφαδάζει στη διπλανή τουαλέτα. Όχι, περίμενε. Τελικά δε σφαδάζει! Την παίζει ο γερο-μπάσταρδος, γιατί έχει κατακαυλώσει που του'φαγε τα αρχίδια η Νταϊάν. Πω πω τι πλοκή! Και μετά, μεταφερόμαστε στο διάδρομο 9 των χτελ όπου βλέπουμε την άρτι αφιχθήσα εκ Καστοριάς Σούζαν Σάραντον, η οποία εννοείται ότι έχει σκοτώσει όλους τους επιβάτες, τον οδηγό και τα βακτήρια του λεωφορείου και με το που κατεβαίνει, πετάει από πάνω της ένα χέρι που είχε κολλήσει στον ώμο της και κάτι μυαλά που την είχαν πιτσιλίσει στο μάτι και το μέτωπο. Η εξοργισμένη Σούζαν κατευθύνεται προς τις τουαλέτες. Ανακαλύπτει την Νταϊάν και τη μαντάνα. Εξοργίζεται ίβεν μορ. Εξοργίζεται τόσο που χώνει το πόδι της στο στόμα της Νταϊάν και με το άκοπο νύχι της κόβει τον οισοφάγο. Εν συνεχεία λέει "μαντάνα, ήρθε η ώρα σου" και βάζει το κεφάλι της στο μουνί της και της ξεριζώνει με τα δόντια τις σάλπιγγες. Φτύνει τις σάλπιγγες με μία βίαιη κίνηση του κεφαλιού και πέφτουν πάνω στον ντε Νίρο, ο οποίος εκείνη την ώρα χύνει. Όμως δε βλέπουμε χύσι, αλλά αίμα. Αιματοχυσία. Η Σούζαν, ακόμα πιο εξοργισμένη, φεύγει και πάει στα γραφεία του σταθμού. Αρπάζει το μικρόφωνο και κάνει την εξής ανακοίνωση, με ένα παρανοϊκό βλέμμα όλο ειρωνία: "μπέιμπυ μπουμ". Και τότε βλέπουμε κούκλες-λαχανόπαιδα τοποθετημένες σε στρατηγικά σημεία του σταθμού να εκρήγνυνται η μία μετά την άλλη. Με πάθος παρακολουθούμε όλους τους παρεβρισκόμενους να ψοφάνε, μπικόζ δέι φάκιν ντιζέρβ ιτ. Τι; Δε βγάζει νόημα; Μα είναι ταραντίνο!
Κυριακή 9 Αυγούστου 2009
Όνειρο θερινής νυκτός
Και σιγά μην ήταν φυσιολογικό. Βέβαια είναι μακράν πιο φυσιολογικό του ονείρου της μίνας, που έβλεπε το αρμαντίλλο [=βιβλιοθηκάριος της σχολής μας] να οδηγεί λεωφορείο με τον πλέον ανορθόδοξο τρόπο, αλλά και πάλι είχε το ενδιαφέρον του.
Είδα, λοιπόν, πως βρισκόμουν -χμ, όχι. Ο Ίρβιν Γιάλομ λέει να περιγράφουμε τα όνειρα σε ενεστώτα. Επομένως.. Βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο του χτελ. Προφανώς μιλάμε για λόου μπάτζετ όνειρο, διότι αν ο προϋπολογισμός ήτο υψηλότερος, δε θα είχα χτελ αλλά τουλάχιστον τραίνο -όχι απ'τις παπαριές του οσέ, μα κάτι σε tgv. Πιο κλάσυ, πιο ελεγκάν, πιο ντιστανγκέ τέλος πάντων!
Χτελ, ωστόσο ήθελε ο ονειροποιητής μου, τι να πω, δε θα υψώσω αντίρρηση. Μεταφερόμεθα προς Θεσσαλονίκη [σ'αγαπώ] και στο δρόμο έχει χιόνι. Πολύ χιόνι. Ελπίζω πως στο όνειρό μου δεν ήταν αύγουστος, γιατί αν ήταν αύγουστος, έχω σοβαρό πρόβλημα. Θα μου πεις, με το ελ νίνιο να κάνει την επανεμφάνισή του, το χιόνι μεσούντος του θέρους είναι απ'τα πλέον αναμενόμενα. Καλά που δε βρέθηκα σε τσουνάμι να κολυμπάω σαν το σκυλί. Ένυχάου, καθ'οδόν ανακαλύπτουμε πως ο δρόμος ήτο κλειστός. Το επιβατικό κοινό, τυπικοί έλληνες - τυπικοί επιβάτες χτελ, άρχιζει τις γνωστές αντιδράσεις: γκρίνια και επίρρηψη ευθυνών και κατάρων προς το κενό: "αυτοί που μόνο να αυξάνουν τα εισιτήρια ξέρουν", "να γυρίσουμε πίσω!", "έλα, μπάμπη, είμαστε στη μέση του πουθενά" [κλήση σε κινητό], "να βάλουμε ταράνδους να μας τραβήξουν" [ο πανταχού παρόν χιουμορίστας σε μία προσπάθεια δημιουργίας παγετού]. Η δική μου αντίδραση είναι.. βασικά δεν είναι. Κάθομαι και παρακολουθώ, μέχρι που ο οδηγός μας ανακοινώνει την απόφασή του: Θα πάμε από άλλο δρόμο.-
Λέω εγώ, "εντάξει, ξέρεις εσύ, δε με αφορά. Πάμε και πετώντας, αρκεί να φτάσουμε."
Και στρίβει ξαφνικά, βγαίνει εκτός εθνικής οδού και αρχίζει να κατηφορίζει μία πλαγιά, απότομη θα έλεγα, γεμάτη χιόνι [πασιφανώς] και έλατα [χλωρίς]. Οι αντιδράσεις των συνεπιβατών, αναμενόμενες. Ουρλιαχτά, άγχος, υστερία, η τρίτη ηλικία σε παροξυσμό κι εγώ.. εγώ κάθομαι χωρίς ίχνος πανικού, με απόλυτη εμπιστοσύνη στον οδηγό. Απορώ με την "αντίδρασή" μου, αλλά απ'ότι κατάλαβα, τέτοιο ζώο είμαι και ιν ρίαλ λάιφ. Όπως προχθές που με το που άνοιξα τα μάτια μου, είδα έναν τύπο να περνάει απ'το παράθυρό μου και το μόνο που έκανα ήταν να βγώ και να του πω
-Καλημέρα.
-Καλημέρα! [περιχαρής]
-Πώς ήρθες εδώ;
-Με το γκερανό!
Ανήκε στο τιμ που μας βάφει την οικοδομή [ναι, θα λέω οικοδομή κι όχι πολυκατοικία. είμαι βόρειος!] κι η συζήτησή μας ανήκε στο "βιώνοντας τον ιονέσκο" πρότζεκτ.
Και κατεβαίνουμε την πλαγιά, εγώ χωρίς ίχνος τρόμου και με απόλυτη εμπιστοσύνη στον οδηγό. Κάπου εκεί, ξύπνησα. Όχι έντρομος, όχι αγχωμένος αλλά -αντιθέτως- με μία αισιοδοξία και μία πρόχειρη ανάλυση του ονείρου. Ήτο καλόν.
[Βέβαια, οι ονλάιν ονειροκρίτες μου λένε ότι το χιόνι σε όνειρο είναι κακοτυχία, αρρώστεια, γκαντεμιά, θάνατος, ψυχική νόσος, ποδάγρα, ΧΤΙΚΙΟ, κακό, ντροπή, κατεστραμμένες φιλοδοξίες, τύφλωση, μετάλλαξη, αέρια, γιώργος παπανδρέου, γυναικομαστία, τριχωτό επιθήλιο, ευνουχισμός, άθλετ'ς φουτ. Α, κι ένας πιο ψαγμένος λέει ότι είναι μοναξιά και κατάθλιψη. Μπούρδες, θα πω εγώ. Πού να τους έλεγα ότι είδα και χτελ. Υποθέτω ότι η διάγνωση θα ήταν "αγοράστε σάβανο".]
Είδα, λοιπόν, πως βρισκόμουν -χμ, όχι. Ο Ίρβιν Γιάλομ λέει να περιγράφουμε τα όνειρα σε ενεστώτα. Επομένως.. Βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο του χτελ. Προφανώς μιλάμε για λόου μπάτζετ όνειρο, διότι αν ο προϋπολογισμός ήτο υψηλότερος, δε θα είχα χτελ αλλά τουλάχιστον τραίνο -όχι απ'τις παπαριές του οσέ, μα κάτι σε tgv. Πιο κλάσυ, πιο ελεγκάν, πιο ντιστανγκέ τέλος πάντων!
Χτελ, ωστόσο ήθελε ο ονειροποιητής μου, τι να πω, δε θα υψώσω αντίρρηση. Μεταφερόμεθα προς Θεσσαλονίκη [σ'αγαπώ] και στο δρόμο έχει χιόνι. Πολύ χιόνι. Ελπίζω πως στο όνειρό μου δεν ήταν αύγουστος, γιατί αν ήταν αύγουστος, έχω σοβαρό πρόβλημα. Θα μου πεις, με το ελ νίνιο να κάνει την επανεμφάνισή του, το χιόνι μεσούντος του θέρους είναι απ'τα πλέον αναμενόμενα. Καλά που δε βρέθηκα σε τσουνάμι να κολυμπάω σαν το σκυλί. Ένυχάου, καθ'οδόν ανακαλύπτουμε πως ο δρόμος ήτο κλειστός. Το επιβατικό κοινό, τυπικοί έλληνες - τυπικοί επιβάτες χτελ, άρχιζει τις γνωστές αντιδράσεις: γκρίνια και επίρρηψη ευθυνών και κατάρων προς το κενό: "αυτοί που μόνο να αυξάνουν τα εισιτήρια ξέρουν", "να γυρίσουμε πίσω!", "έλα, μπάμπη, είμαστε στη μέση του πουθενά" [κλήση σε κινητό], "να βάλουμε ταράνδους να μας τραβήξουν" [ο πανταχού παρόν χιουμορίστας σε μία προσπάθεια δημιουργίας παγετού]. Η δική μου αντίδραση είναι.. βασικά δεν είναι. Κάθομαι και παρακολουθώ, μέχρι που ο οδηγός μας ανακοινώνει την απόφασή του: Θα πάμε από άλλο δρόμο.-
Λέω εγώ, "εντάξει, ξέρεις εσύ, δε με αφορά. Πάμε και πετώντας, αρκεί να φτάσουμε."
Και στρίβει ξαφνικά, βγαίνει εκτός εθνικής οδού και αρχίζει να κατηφορίζει μία πλαγιά, απότομη θα έλεγα, γεμάτη χιόνι [πασιφανώς] και έλατα [χλωρίς]. Οι αντιδράσεις των συνεπιβατών, αναμενόμενες. Ουρλιαχτά, άγχος, υστερία, η τρίτη ηλικία σε παροξυσμό κι εγώ.. εγώ κάθομαι χωρίς ίχνος πανικού, με απόλυτη εμπιστοσύνη στον οδηγό. Απορώ με την "αντίδρασή" μου, αλλά απ'ότι κατάλαβα, τέτοιο ζώο είμαι και ιν ρίαλ λάιφ. Όπως προχθές που με το που άνοιξα τα μάτια μου, είδα έναν τύπο να περνάει απ'το παράθυρό μου και το μόνο που έκανα ήταν να βγώ και να του πω
-Καλημέρα.
-Καλημέρα! [περιχαρής]
-Πώς ήρθες εδώ;
-Με το γκερανό!
Ανήκε στο τιμ που μας βάφει την οικοδομή [ναι, θα λέω οικοδομή κι όχι πολυκατοικία. είμαι βόρειος!] κι η συζήτησή μας ανήκε στο "βιώνοντας τον ιονέσκο" πρότζεκτ.
Και κατεβαίνουμε την πλαγιά, εγώ χωρίς ίχνος τρόμου και με απόλυτη εμπιστοσύνη στον οδηγό. Κάπου εκεί, ξύπνησα. Όχι έντρομος, όχι αγχωμένος αλλά -αντιθέτως- με μία αισιοδοξία και μία πρόχειρη ανάλυση του ονείρου. Ήτο καλόν.
[Βέβαια, οι ονλάιν ονειροκρίτες μου λένε ότι το χιόνι σε όνειρο είναι κακοτυχία, αρρώστεια, γκαντεμιά, θάνατος, ψυχική νόσος, ποδάγρα, ΧΤΙΚΙΟ, κακό, ντροπή, κατεστραμμένες φιλοδοξίες, τύφλωση, μετάλλαξη, αέρια, γιώργος παπανδρέου, γυναικομαστία, τριχωτό επιθήλιο, ευνουχισμός, άθλετ'ς φουτ. Α, κι ένας πιο ψαγμένος λέει ότι είναι μοναξιά και κατάθλιψη. Μπούρδες, θα πω εγώ. Πού να τους έλεγα ότι είδα και χτελ. Υποθέτω ότι η διάγνωση θα ήταν "αγοράστε σάβανο".]
Σάββατο 18 Ιουλίου 2009
Φαιδρά
..διότι Φαίδρα δεν το λες. Είπα κι εγώ φέτος, μνια που ξώμεινα στην αθήνα [που μεταμορφώνεται ραγδαία σε πόλη-φάντασμα] χωρίς προοπτικές για διακοπές, να βυθιστώ στον πολιτισμό. Και τι πιο προφανές από μία επίσκεψη στην Επίδαυρο, πόσο μάλλον όταν μνια ελενάρα μίρεν διαλέγει να έρθει ως φαίδρα του Ρασίν.
Το βρακί μου το έσκισα με το που είδα το σάιτ του φεστιβάλ. Αίφνης, έγινε στόχος ζωής. Καταχωρήθηκε στο σύμπαν μου ως η κορωνίδα του φετινού καλοκαιριού και ως μία παράσταση που θα αποτελούσε στην ουσία εμπειρία ζωής. Περίμενα υπομονετικά μέχρι να ξεκινήσει η προπώληση και στήθηκα [γκαχμχ] ευλαβικά στην ουρά για το εισιτήριο, λουσμένος από σέβας, δέος και ιδρώτα. Μετά από διαβουλεύσεις, έκλεισα μία σεβαστή -τη λες- θέση και πήρα το εισιτήριο στα χέρια μου. Σκέφτηκα να το πλαστικοποιήσω για να το βάλω μετά στο εικονοστάσι, αλλά τελικά αντιστάθηκα.
Εκτός του πρώτου βρακίου, έσκισα και πληθώρα άλλων μέχρι τη μέρα της παράστασης. Έλεν Μίρεν είναι αυτή!
..και προσγειωνόμαστε στην Επίδαυρο. Τοποθετούμεθα ύπουλα σε καλές θέσεις, γιατί ήθελα να βλέπω το ελενάκι σε γκρο πλαν. Κάπως έτσι και με τους κώλους μας να σωτάρονται στους 83 βαθμούς, πληροφορηθήκαμε από τις κυρίες πίσω μας [που δεν ήξεραν τι θα πει "προφίλ: αθόρυβο"] την είσοδο -πιθανότατα- της βάσως παπανδρέου, είδαμε ιδίοις όμμασι τη χήρα κουρκούλου να φωτογραφίζεται συλλήβδην και μετά ακούσαμε χειροκρότημα. Θεωρώντας πως είναι το κλασσικό ελληνικό "άντε γαμώ το μουνί σου", δε δώσαμε σημασία. Οι κυρίες όμως, που δε γνωρίζανε το "προφίλ: αθόρυβο", μας πληροφόρησαν πως όλο το θέατρο βίωνε κολπικούς σπασμούς διότι στις πρώτες θέσεις ενεφανίσθη ο τόμ χανξ. Ότι κόντεψα να αυτοευνουχιστώ απ'την ντροπή, ισχύει. Δηλαδή οκέι, κι εγώ τον συμπαθώ αλλά δε χειροκροτάς/ουρλιάζεις άμα τη εμφανίση του. Ως θεατής ήρθε, άλλωστε. Κι ερωτώ: αν πας στο βρόδγουεϊ σε πρεμιέρα, λέω εγώ, και δεις να μπαίνουν η Μέρυλ Στριπ και ο Τζακ Νίκολσον, τι θα κάνεις; Θα ξεριζώσεις τις σάλπιγγές σου και θα τις πετάξεις πάνω τους; ..Κι ο δόλιος ο Τομ απαθανάτιζε σε βίδεο τη σκηνή. Διότι τι να κάνεις όταν μνια ολόκληρη Επίδαυρος που περιμένει την ελενάρα τη μίρεν πλημμυρίζει από κολπικά υγρά και όχι μόνο για την πάρτη σου; Δικαιολογημένος.-
Κι έφτασε η ώρα της παράστασης. Ο αριθμός των σκιζομένων βρακακίων αυξανόταν ραγδαία -πολλά εσκίσθησαν και για τον ιππόλυτο που εμένα προσωπικά δε με ώθησε καν στο να ακουμπήσω το βρακολάστιχό μου- μέχρι που εμφανίστηκε το χέρι της ελενάρας. Ρίγος διαπέρασε το θέατρο, κοτζαμάν όσκαρ έχει πάρει σου λέει. Δευτερόλεπτα μετά μας έκανε την τιμή να βγάλει και το κεφάλι της απ'την πόρτα. Βούβα η Επίδαυρος καθ'ότι η βασίλισσα καλυπτόταν από πέπλο μαβί. Λίγα δευτερόλεπτα ακόμα και ενεφανίσθη εν πλήρη γκραντοσύνη, ενδεδυμένη τόταλ πέρπολ. Μέτρησε τέσσερα βήματα, έκανε ένα ντράμπαλο κι έβγαλε όλη η δόξα όλη η χάρη το πέπλο. Οι κυρίες πίσω μας, που δε γνώριζαν τι σημαίνει "προφίλ: αθόρυβο" επικύρωσαν: "Αυτή είναι.-" Ετυφλώθη η Επίδαυρος, παρεμπιπτόντως, από τις τέσσερις μπιζουτιέρες που είχε αδειάσει επάνω της. Άλλωστε το'χει η μοίρα της να είναι βασίλισσα, οπότε δικαιολογείται [νοτ].
Χτυπιόταν, η οσκαρικιά, φώναζε, έσπαγε τη φωνή, έπεφτε κάτω [με τακτ, ένεκα το όσκαρ], αναρωτιώταν "Τι τα θέλω τα κοσμήματα;" κι έβγαλε δυο δαχτυλίδια.. κι εκεί που είπαμε "πάει, θα πετάξει όλον το ζολώτα στο κράσπεδο η τραγικιά!", σταμάτησε. Σωστά, μπορεί να είναι μνια γυναίκα σε παράνοια, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να απαρνηθεί και τα Van Cleef & Arpels της.
Κάπου εκεί έσκασε μύτη κι ο Θησέας - συγγνώμη, λάθος. Ένας μέθυσος, ιδιοκτήτης της ψαροταβέρνας "ο Μπάμπουρας" στην τρούμπα, που δήλωνε πως ήταν ο Θησέας. Φυσικό ταλέντο, ωστόσο, άκουσε με αξιοπρέπεια καθισμένος σε καρέκλα και ανέκφραστος ότι ο γιος του πούλησε τσαμπουκά σε ένα εξωγήινο τέρας με επτά στομάχια, που είχε το βίτσιο να ξεριζώνει καρδιές και να τις τρώει [ειλικρινά, η παράσταση είχε γίνει τόσο βαρετή που δεν μπορούσα καν να διαβάζω τον υπέρτιτλο. έτσι, αυτή είναι η δική μου εκδοχή επί του θέματος του θανάτου του ιππολύτου] το οποίο τελικά τα πήρε και τόνε σκότωσε -υποθέτω με λέιζερ και για να του φάει την καρδιά, like duh. Εκτός βέβαια απ'αυτό, έκανε και μνια σπονδή στον Ποσειδώνα, κολλητάρι του απ'τα παλιά, στο τέλος της οποίας -και ενώ στεκόταν στο μέσο της σκηνής, εκεί με τη μαρμάρινη τάπα- άδειασε μνια νταμιτζάνα κοκκινέλι και στη συνέχεια έσπασε το πήλινο κανάτι ον δε φάκιν μαρμάρινη τάπα. Τόση ήταν η οργή του και το πάσιον, που δεν υπολόγισε εφορεία αρχαιοτήτων. Εμένα μ'έπιασε για λογαριασμό του ένα σύγκρυο αλλά δε χελ γουίδ ιτ. Εδώ μιλάμε για ελενάρα μίρεν!
Μετά ο χάρος τους πήρε σβάρνα όλους. Ήρθαν και τα νέα του θανάτου της Οινώνης, του τσουτσέ της Φαίδρας, η οποία (φαίδρα) εμφανίστηκε στη σκηνή για να μπορέσουν να πεθάνουν όλοι ενωμένοι [αυτή έπεσε στο κράσπεδο πιο αβρά, πιο γλυκά, όπως αρμόζει σε μνια βασίλισσα και δη σε μία ελενάρα μίρεν, κουίν οβ φάκιν έβρυθινγκ]. Άλλαξε, δε, δύο κοστούμια κατά τη διάρκεια του υπαρξιακού της αλαλούμ.
Στο τέλος χειροκροτήσαμε. Λίγο για την ελενάρα, λίγο για τον τομ, ε φαντάζομαι και λίγο για τη χήρα κουρκούλου, δεν μπορεί. Εν συνεχεία, όλοι επιβιβάσθηκαν μυστηριωδώς σε καγιέν που τους περίμεναν πίσω απ'τη σκηνή. Έβλεπα τα φλας τους να αναβοσβήνουν όσο ακουγόταν η διήγηση του θανάτου του ιππολύτου [και κοιμόταν ο τόμας. σε δίνω στεγνά αλλά είναι η απόλυτη ένδειξη της βαρεμάρας που μας έδερνε]. Εμείς επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο του χτελ, σεμνά και ταπεινά και γυρίσαμε στο άθενς για να μπαλώσουμε κάθε αδίκως σκισμένο βρακάκι.
Στον Ίθαν Χωκ πάντως θα πάω. Τουλάχιστον δεν περιμένω κάτι το εξτραβαγκάν οπότε έχει το ελεύθερο για να με εκπλήξει ευχάριστα.
Να κι αυτό που κράτησα ως σουβενίρ απ'αυτή τη μεγαλειώδη μέρα:
Το ονομάζω "αρχαίο πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα".
Το βρακί μου το έσκισα με το που είδα το σάιτ του φεστιβάλ. Αίφνης, έγινε στόχος ζωής. Καταχωρήθηκε στο σύμπαν μου ως η κορωνίδα του φετινού καλοκαιριού και ως μία παράσταση που θα αποτελούσε στην ουσία εμπειρία ζωής. Περίμενα υπομονετικά μέχρι να ξεκινήσει η προπώληση και στήθηκα [γκαχμχ] ευλαβικά στην ουρά για το εισιτήριο, λουσμένος από σέβας, δέος και ιδρώτα. Μετά από διαβουλεύσεις, έκλεισα μία σεβαστή -τη λες- θέση και πήρα το εισιτήριο στα χέρια μου. Σκέφτηκα να το πλαστικοποιήσω για να το βάλω μετά στο εικονοστάσι, αλλά τελικά αντιστάθηκα.
Εκτός του πρώτου βρακίου, έσκισα και πληθώρα άλλων μέχρι τη μέρα της παράστασης. Έλεν Μίρεν είναι αυτή!
..και προσγειωνόμαστε στην Επίδαυρο. Τοποθετούμεθα ύπουλα σε καλές θέσεις, γιατί ήθελα να βλέπω το ελενάκι σε γκρο πλαν. Κάπως έτσι και με τους κώλους μας να σωτάρονται στους 83 βαθμούς, πληροφορηθήκαμε από τις κυρίες πίσω μας [που δεν ήξεραν τι θα πει "προφίλ: αθόρυβο"] την είσοδο -πιθανότατα- της βάσως παπανδρέου, είδαμε ιδίοις όμμασι τη χήρα κουρκούλου να φωτογραφίζεται συλλήβδην και μετά ακούσαμε χειροκρότημα. Θεωρώντας πως είναι το κλασσικό ελληνικό "άντε γαμώ το μουνί σου", δε δώσαμε σημασία. Οι κυρίες όμως, που δε γνωρίζανε το "προφίλ: αθόρυβο", μας πληροφόρησαν πως όλο το θέατρο βίωνε κολπικούς σπασμούς διότι στις πρώτες θέσεις ενεφανίσθη ο τόμ χανξ. Ότι κόντεψα να αυτοευνουχιστώ απ'την ντροπή, ισχύει. Δηλαδή οκέι, κι εγώ τον συμπαθώ αλλά δε χειροκροτάς/ουρλιάζεις άμα τη εμφανίση του. Ως θεατής ήρθε, άλλωστε. Κι ερωτώ: αν πας στο βρόδγουεϊ σε πρεμιέρα, λέω εγώ, και δεις να μπαίνουν η Μέρυλ Στριπ και ο Τζακ Νίκολσον, τι θα κάνεις; Θα ξεριζώσεις τις σάλπιγγές σου και θα τις πετάξεις πάνω τους; ..Κι ο δόλιος ο Τομ απαθανάτιζε σε βίδεο τη σκηνή. Διότι τι να κάνεις όταν μνια ολόκληρη Επίδαυρος που περιμένει την ελενάρα τη μίρεν πλημμυρίζει από κολπικά υγρά και όχι μόνο για την πάρτη σου; Δικαιολογημένος.-
Κι έφτασε η ώρα της παράστασης. Ο αριθμός των σκιζομένων βρακακίων αυξανόταν ραγδαία -πολλά εσκίσθησαν και για τον ιππόλυτο που εμένα προσωπικά δε με ώθησε καν στο να ακουμπήσω το βρακολάστιχό μου- μέχρι που εμφανίστηκε το χέρι της ελενάρας. Ρίγος διαπέρασε το θέατρο, κοτζαμάν όσκαρ έχει πάρει σου λέει. Δευτερόλεπτα μετά μας έκανε την τιμή να βγάλει και το κεφάλι της απ'την πόρτα. Βούβα η Επίδαυρος καθ'ότι η βασίλισσα καλυπτόταν από πέπλο μαβί. Λίγα δευτερόλεπτα ακόμα και ενεφανίσθη εν πλήρη γκραντοσύνη, ενδεδυμένη τόταλ πέρπολ. Μέτρησε τέσσερα βήματα, έκανε ένα ντράμπαλο κι έβγαλε όλη η δόξα όλη η χάρη το πέπλο. Οι κυρίες πίσω μας, που δε γνώριζαν τι σημαίνει "προφίλ: αθόρυβο" επικύρωσαν: "Αυτή είναι.-" Ετυφλώθη η Επίδαυρος, παρεμπιπτόντως, από τις τέσσερις μπιζουτιέρες που είχε αδειάσει επάνω της. Άλλωστε το'χει η μοίρα της να είναι βασίλισσα, οπότε δικαιολογείται [νοτ].
Χτυπιόταν, η οσκαρικιά, φώναζε, έσπαγε τη φωνή, έπεφτε κάτω [με τακτ, ένεκα το όσκαρ], αναρωτιώταν "Τι τα θέλω τα κοσμήματα;" κι έβγαλε δυο δαχτυλίδια.. κι εκεί που είπαμε "πάει, θα πετάξει όλον το ζολώτα στο κράσπεδο η τραγικιά!", σταμάτησε. Σωστά, μπορεί να είναι μνια γυναίκα σε παράνοια, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να απαρνηθεί και τα Van Cleef & Arpels της.
Κάπου εκεί έσκασε μύτη κι ο Θησέας - συγγνώμη, λάθος. Ένας μέθυσος, ιδιοκτήτης της ψαροταβέρνας "ο Μπάμπουρας" στην τρούμπα, που δήλωνε πως ήταν ο Θησέας. Φυσικό ταλέντο, ωστόσο, άκουσε με αξιοπρέπεια καθισμένος σε καρέκλα και ανέκφραστος ότι ο γιος του πούλησε τσαμπουκά σε ένα εξωγήινο τέρας με επτά στομάχια, που είχε το βίτσιο να ξεριζώνει καρδιές και να τις τρώει [ειλικρινά, η παράσταση είχε γίνει τόσο βαρετή που δεν μπορούσα καν να διαβάζω τον υπέρτιτλο. έτσι, αυτή είναι η δική μου εκδοχή επί του θέματος του θανάτου του ιππολύτου] το οποίο τελικά τα πήρε και τόνε σκότωσε -υποθέτω με λέιζερ και για να του φάει την καρδιά, like duh. Εκτός βέβαια απ'αυτό, έκανε και μνια σπονδή στον Ποσειδώνα, κολλητάρι του απ'τα παλιά, στο τέλος της οποίας -και ενώ στεκόταν στο μέσο της σκηνής, εκεί με τη μαρμάρινη τάπα- άδειασε μνια νταμιτζάνα κοκκινέλι και στη συνέχεια έσπασε το πήλινο κανάτι ον δε φάκιν μαρμάρινη τάπα. Τόση ήταν η οργή του και το πάσιον, που δεν υπολόγισε εφορεία αρχαιοτήτων. Εμένα μ'έπιασε για λογαριασμό του ένα σύγκρυο αλλά δε χελ γουίδ ιτ. Εδώ μιλάμε για ελενάρα μίρεν!
Μετά ο χάρος τους πήρε σβάρνα όλους. Ήρθαν και τα νέα του θανάτου της Οινώνης, του τσουτσέ της Φαίδρας, η οποία (φαίδρα) εμφανίστηκε στη σκηνή για να μπορέσουν να πεθάνουν όλοι ενωμένοι [αυτή έπεσε στο κράσπεδο πιο αβρά, πιο γλυκά, όπως αρμόζει σε μνια βασίλισσα και δη σε μία ελενάρα μίρεν, κουίν οβ φάκιν έβρυθινγκ]. Άλλαξε, δε, δύο κοστούμια κατά τη διάρκεια του υπαρξιακού της αλαλούμ.
Στο τέλος χειροκροτήσαμε. Λίγο για την ελενάρα, λίγο για τον τομ, ε φαντάζομαι και λίγο για τη χήρα κουρκούλου, δεν μπορεί. Εν συνεχεία, όλοι επιβιβάσθηκαν μυστηριωδώς σε καγιέν που τους περίμεναν πίσω απ'τη σκηνή. Έβλεπα τα φλας τους να αναβοσβήνουν όσο ακουγόταν η διήγηση του θανάτου του ιππολύτου [και κοιμόταν ο τόμας. σε δίνω στεγνά αλλά είναι η απόλυτη ένδειξη της βαρεμάρας που μας έδερνε]. Εμείς επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο του χτελ, σεμνά και ταπεινά και γυρίσαμε στο άθενς για να μπαλώσουμε κάθε αδίκως σκισμένο βρακάκι.
Στον Ίθαν Χωκ πάντως θα πάω. Τουλάχιστον δεν περιμένω κάτι το εξτραβαγκάν οπότε έχει το ελεύθερο για να με εκπλήξει ευχάριστα.
Να κι αυτό που κράτησα ως σουβενίρ απ'αυτή τη μεγαλειώδη μέρα:
Το ονομάζω "αρχαίο πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα".
Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009
Οι καταρράκτες του Νιαγάρα στο Δίθεχο
Ήρθε η ώρα να κάνω το πρώτο εντελώς προσωπικό ποστ σ'αυτό το βλογ και να ξεμπροστιαστώ αποκαλύπτοντας ένα μεγάλο βίτσιο μου. Ένα βίτσιο που καλλιεργούσα επί σειρά ετών και το τροφοδοτούσα υπογείως, κάτι που όλοι οι άνθρωποι γύρω μου έβλεπαν σαν μία μεγάλη προθυμία και έναν πηγαίο ιπποτισμό: κόβω φλέβα για να σέρνομαι από τη μία δημόσια υπηρεσία στην άλλη.
Πεθαίνω να βλέπω το εξαγριωμένο κοινό που επαναστατεί για ένα πιστοποιητικό γέννησης. Τις φλεγόμενες από πάθος και ηρωισμό του αθάνατου '21 γραίες, που ενώ έχουν το υπ'αριθμόν 28 χαρτάκι έχουν παρασυρθεί από το ατέρμονο του νόου ας μπέτερ μπλαμπλά με τη διπλανή κορασίδα και χάσανε τη σειρά τους, παρ'όλα αυτά και ενώ εξυπηρετείται το χαρτάκι Νο 397, *απαιτούν* να εξηπυρετηθούν γιατί "Εδώ ήμουνα αλλά το αλλάξατε πολύ γρήγορα και δεν πρόλαβα. Δεν είμαστε όλοι νέοι, δεσποινίς [μπηχτή-ενοχές]". Τις άρτι αφιχθήσες στην ηλικία των δεκαοκτώ δεσποινίδες, μονίμως εκνευρισμένες και σε διαρκή αναζήτηση ερωτικού συντρόφου ή σε διαρκή επικοινωνία με τον ήδη υπάρχοντα ερωτικό σύντροφο, παραπονούμενες για ό,τι υπάρχει γύρω τους. Τον μπαμπά με την κόρη που υπόκειται στη στυλιστική του χούντα, διότι "Δε θα αφήσω να μου τη φάει κανένας μακρυμάλλης αλήτης κομμουνιστής, ούτε κανένα απ'αυτά τα έμο που κλαίνε και αλλάζουν φύλο!".
Στην κορυφή, φυσικά, βρίσκεται το εμφανώς κυνικό ύφος ορισμένων υπαλλήλων που θαρρείς από έμφυτο σαδισμό εκτελούν κάθε εργασία με αβρότητα, χάρη και περισσή νομπιλιτέ. Έτσι, για μία απλή επικύρωση φωτοτυπίας ταυτότητας καταναλώνεις μία ώρα από τη ζωή σου, κοιτώντας τη Μεγάλη Βρεταννία και σκεπτόμενος ότι η ζωή εκεί μέσα κυλά τόσο μα τόσο αρμονικά και οι μπριζόλες είναι πάντα υπέροχες, σερβιρισμένες με ήθος και ευγένεια που δεν μπορείς να συναντήσεις πουθενά αλλού σ'αυτήν την πόλη. Πουθενά, ούτε καν στο σπίτι μας [εκτός βέβαια αν μας βγει όλη η Σορβόννη στην επιφάνεια].
Τέλος πάντων, χθες ηδονίστηκα για όλη την εβδομάδα τουλάχιστον, καθ'ότι έπρεπε να δηλωθώ στο υπουργείο πολιτισμού. Ναι, δηλωνόμαστε κι εμείς ως πόρνες της τέχνης για να μπορέσουμε να δώσουμε εξετάσεις. Τρε ρομαντίκ. Πέρασα λοιπόν τον όλο κυκεώνα κι έφτασα μετά από 2 ώρες στο υπουργείο, κάθιδρος και με μπούκλα ελένης γερασιμίδου. Τη μυρωδιά δεν την περιγράφω καν, θα την καταχωρήσω απλώς ως "απολύτως φυσική".
Είδα και μέρος του ανταγωνισμού αλλά δε θα προβώ σε σχολιασμό, το θεωρώ αντιδεοντολογικό.
Έδωσα λοιπόν τα διαπιστευτήριά μου [απολυτήριο λυκείου, φωτοτυπία ταυτότητος -όλα επικυρωμένα για να δικαιολογήσουμε και την ύπαρξη των υπαλλήλων που επικυρώνουν_αγαπώ τη χώρα μου, ειλικρινά_- καθώς και μία αίτηση που συμπληρώσαμε επί τόπου, γιατί δεν είχαμε ήδη ξοδέψει αρκετό χαρτί] και μου είπανε να περιμένω. Τοποθέτησα το αισθητικά τέλειο κορμί μου μεταξύ δύο κορασίδων με τη μύτη τους να αγγίζει τη στρατόσφαιρα. Θα άνοιγα συζήτηση αλλά αφού η μία ήταν η Κατρίν Ντενέβ και η άλλη η Κίρι Τεκανάουα, τήρησα σιγήν.
Πέντε λεπτά μετά, μία κοπέλα μου έδωσε την ταυτότητα των εξετάσεων. Ας μην υπερβάλλουμε. Ήταν ένα μικρότερο από ποστ-ιτ χαρτάκι, κομμένη φωτοτυπία κατά βάση, που έγραφε την ημερομηνία των εξετάσεων [7/9, όσοι ενδιαφέρεστε για σαπόρτ], τον αριθμό μητρώου ορ σάμθινγκ [διότι πέρασε η εποχή που σου κάνανε μία σφραγίδα με καυτό μέταλλο στο μπράτσο, καταραμένα ανθρώπινα δικαιώματα] και κάτω-κάτω έγραφε: Προορισμός ΔΙΘΕΧΟ.
832659615984 εγκεφαλικά κύτταρα κάηκαν. Συνειρμός: Πού διάολο είναι πάλι αυτό το γαμοδίθεχο; Να δεις που θα πρέπει να πάρω ταξί, σκατά! Λες να είναι νησί; Χμ.. Σαλαμίνα, Ύδρα, Δίθεχο; Λογικό ακούγεται. Άλλωστε εδώ τα τοπονύμια είναι σε παροξυσμό.. Θα ρωτήσω. Όχι, θα ρωτήσω. Και ρωτάω με ύφος Χριστίνα Μαρκάτου "Συγγνώμη, τι ακριβώς είναι το Δίθεχο;". Η απάντηση αποστομωτική. "Η διεύθυνση χορού θεάτρου."
Κραπ.
Πεθαίνω να βλέπω το εξαγριωμένο κοινό που επαναστατεί για ένα πιστοποιητικό γέννησης. Τις φλεγόμενες από πάθος και ηρωισμό του αθάνατου '21 γραίες, που ενώ έχουν το υπ'αριθμόν 28 χαρτάκι έχουν παρασυρθεί από το ατέρμονο του νόου ας μπέτερ μπλαμπλά με τη διπλανή κορασίδα και χάσανε τη σειρά τους, παρ'όλα αυτά και ενώ εξυπηρετείται το χαρτάκι Νο 397, *απαιτούν* να εξηπυρετηθούν γιατί "Εδώ ήμουνα αλλά το αλλάξατε πολύ γρήγορα και δεν πρόλαβα. Δεν είμαστε όλοι νέοι, δεσποινίς [μπηχτή-ενοχές]". Τις άρτι αφιχθήσες στην ηλικία των δεκαοκτώ δεσποινίδες, μονίμως εκνευρισμένες και σε διαρκή αναζήτηση ερωτικού συντρόφου ή σε διαρκή επικοινωνία με τον ήδη υπάρχοντα ερωτικό σύντροφο, παραπονούμενες για ό,τι υπάρχει γύρω τους. Τον μπαμπά με την κόρη που υπόκειται στη στυλιστική του χούντα, διότι "Δε θα αφήσω να μου τη φάει κανένας μακρυμάλλης αλήτης κομμουνιστής, ούτε κανένα απ'αυτά τα έμο που κλαίνε και αλλάζουν φύλο!".
Στην κορυφή, φυσικά, βρίσκεται το εμφανώς κυνικό ύφος ορισμένων υπαλλήλων που θαρρείς από έμφυτο σαδισμό εκτελούν κάθε εργασία με αβρότητα, χάρη και περισσή νομπιλιτέ. Έτσι, για μία απλή επικύρωση φωτοτυπίας ταυτότητας καταναλώνεις μία ώρα από τη ζωή σου, κοιτώντας τη Μεγάλη Βρεταννία και σκεπτόμενος ότι η ζωή εκεί μέσα κυλά τόσο μα τόσο αρμονικά και οι μπριζόλες είναι πάντα υπέροχες, σερβιρισμένες με ήθος και ευγένεια που δεν μπορείς να συναντήσεις πουθενά αλλού σ'αυτήν την πόλη. Πουθενά, ούτε καν στο σπίτι μας [εκτός βέβαια αν μας βγει όλη η Σορβόννη στην επιφάνεια].
Τέλος πάντων, χθες ηδονίστηκα για όλη την εβδομάδα τουλάχιστον, καθ'ότι έπρεπε να δηλωθώ στο υπουργείο πολιτισμού. Ναι, δηλωνόμαστε κι εμείς ως πόρνες της τέχνης για να μπορέσουμε να δώσουμε εξετάσεις. Τρε ρομαντίκ. Πέρασα λοιπόν τον όλο κυκεώνα κι έφτασα μετά από 2 ώρες στο υπουργείο, κάθιδρος και με μπούκλα ελένης γερασιμίδου. Τη μυρωδιά δεν την περιγράφω καν, θα την καταχωρήσω απλώς ως "απολύτως φυσική".
Είδα και μέρος του ανταγωνισμού αλλά δε θα προβώ σε σχολιασμό, το θεωρώ αντιδεοντολογικό.
Έδωσα λοιπόν τα διαπιστευτήριά μου [απολυτήριο λυκείου, φωτοτυπία ταυτότητος -όλα επικυρωμένα για να δικαιολογήσουμε και την ύπαρξη των υπαλλήλων που επικυρώνουν_αγαπώ τη χώρα μου, ειλικρινά_- καθώς και μία αίτηση που συμπληρώσαμε επί τόπου, γιατί δεν είχαμε ήδη ξοδέψει αρκετό χαρτί] και μου είπανε να περιμένω. Τοποθέτησα το αισθητικά τέλειο κορμί μου μεταξύ δύο κορασίδων με τη μύτη τους να αγγίζει τη στρατόσφαιρα. Θα άνοιγα συζήτηση αλλά αφού η μία ήταν η Κατρίν Ντενέβ και η άλλη η Κίρι Τεκανάουα, τήρησα σιγήν.
Πέντε λεπτά μετά, μία κοπέλα μου έδωσε την ταυτότητα των εξετάσεων. Ας μην υπερβάλλουμε. Ήταν ένα μικρότερο από ποστ-ιτ χαρτάκι, κομμένη φωτοτυπία κατά βάση, που έγραφε την ημερομηνία των εξετάσεων [7/9, όσοι ενδιαφέρεστε για σαπόρτ], τον αριθμό μητρώου ορ σάμθινγκ [διότι πέρασε η εποχή που σου κάνανε μία σφραγίδα με καυτό μέταλλο στο μπράτσο, καταραμένα ανθρώπινα δικαιώματα] και κάτω-κάτω έγραφε: Προορισμός ΔΙΘΕΧΟ.
832659615984 εγκεφαλικά κύτταρα κάηκαν. Συνειρμός: Πού διάολο είναι πάλι αυτό το γαμοδίθεχο; Να δεις που θα πρέπει να πάρω ταξί, σκατά! Λες να είναι νησί; Χμ.. Σαλαμίνα, Ύδρα, Δίθεχο; Λογικό ακούγεται. Άλλωστε εδώ τα τοπονύμια είναι σε παροξυσμό.. Θα ρωτήσω. Όχι, θα ρωτήσω. Και ρωτάω με ύφος Χριστίνα Μαρκάτου "Συγγνώμη, τι ακριβώς είναι το Δίθεχο;". Η απάντηση αποστομωτική. "Η διεύθυνση χορού θεάτρου."
Κραπ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)