Σου απαγορεύω [ρε]

Η απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, ήταν μία υπερκαταπληκτικοεξαίσια, σουπερκαλιφρατζιλίστικεξπιαλιντόσιας κίνηση-ματ της κυβέρνησης, που σώζει τη χώρα από κάθε της πρόβλημα. Όχι, κουρκουμπινάκι μου, δεν αντελήφθην μόλις πως απαγορεύτηκε το φουμάρειν στους δημόσιους χώρους, απλώς τώρα συνειδητοποιώ την αξία του εγχειρήματος. Άλλωστε είναι ένα αποφασιστικό μέτρο σε μία χώρα νεκρή, όπου για να νοικιάσεις ένα μαγαζί και να ανοίξεις μια επιχείρηση, μπορεί να σου ζητηθεί να πλερώσεις εκατό χιλιάδες ευρώ αέρα. Υποθέτω πως για γη-νερό-φωτιά, το κόστος είναι υψηλότερο. Όλοι υποτιμούν τα ζώδια του αέρα. Τώρα, το τι θα πουλάει η επιχείρηση προκειμένου να κάνει απόσβεση και να βγάλει κέρδος, είναι προφανές: καμιά κοκίτσα, λίγο ελεσδή, εκλεκτόν κρίσταλ μεθ -παραγωγής μας- και τα συναφή. Πρέζα όμορφη.
Επί της απαγορεύσεως του φουμάρειν, αν και τσιμινιέρα, δεν πήρα θέση, ως μελλοντικός κάτοικος του ηρωικού Πόγραδετς. Είναι ό,τι πιο λογικό τη στιγμή που η χώρα συνειδητοποιεί την αποσύνθεσή της, να μην μπορείς να συγχυστείς μέσα σ'ένα καφέ [ή μπαρ] και να πρέπει να βγεις στους -8456865 βαθμούς κέλβιν για να ανάψεις ένα γαμημένο τσιγάρο.
Επικροτώ, λοιπόν, και ως μπόνους προτείνω νέες απαγορεύσεις σε δημόσιους χώρους, για να εξομαλύνουμε ντιπ-καταντίπ την κατάσταση και να κάνουμε την ελλαδίτσα τους ένα αρχιδάτο κράτος, που θα το ζηλεύουν όλοι και αυτό που κάνω εγώ χρόνια προσπαθείς νανανανα μη μ'ακολουθείς [συγγνώμη αν σε πονάΕΙ]. Λετ'ς γκετ στάρτιντ!
-Απαγόρευση των βαμμένων νυχιών. Μείζον πρόβλημα με κοινωνικές προεκτάσεις, το βαμμένο νύχι απαγορεύεται στους δημόσιους χώρους και είναι το πρώτο βήμα προς την πλήρη απαγόρευση του νυχιού, που τόσα χρόνια επιζητούμε με δάκρυα στα μάτια. Πρόμπλεμ σολβντ.
-Απαγόρευση των ποτηριών. Ως γνωστόν, το ποτήρι ευθύνεται για πολλά. Δε χρήζει ανάλυσης. Απλά απαγορεύεται. Σταδιακά θα αντικατασταθεί από τις χούφτες, που είναι πιο εκολοζίκ και ελεγκάν. Δημιουργούμε έτσι και νέο επάγγελμα. Τύπου -Πού δουλεύεις; -Στο καφέ του Τσάκουλα. -Γκαρσόν; -Όχι, χούφτας.
-Απαγόρευση των ποδιών των καρεκλώνε. Απολύτως άχρηστα μα και επιβλαβή. Πόσα μικρά δαχτυλάκια ποδιού έχουνε ουρλιάξει επειδή προσέκρουσε βίαια πάνω τους ένα πόδι καρέκλας; Πόσες φορές πάτησε κάποιο θρασύ πόδι καρέκλας την τσάντα σου και άφησε μια γούβα ΝΑ πάνω της, σαν να σε ακούμπησε ελέφαντας; Α προπό,
-Απαγόρευση των ελεφάντων. Επειδή ακουμπάνε τις τσάντες και αφήνουνε κάτι γούβες ΝΑ πάνω τους.
-Απαγόρευση του ευτύχη μπλέτσα. Ducks, αυτό είναι προς ίδιον όφελος, φαινομενικά. Αλλά εμπιστεύσου με, ως υδροχόος σκέπτομαι πάντα το καλό του συνόλου.
-Απαγόρευση του σκόρδου. Πλάκα-πλάκα [ψυρρή-ψυρρή], τούτο'δω έχει νόημα. Όχι απλά νόημα. ΝΟΗΜΑ. Διότι, όπως ακούω από φίλους αντικαπνιστάς, "δηλαδή είμ'εγώ υποχρεωμένος/η να εισπνέω τον καπνό σου;". Όχι. Δεν είσαι. ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΕΙΣΠΝΕΩ ΤΗ ΣΚΟΡΔΙΛΑ ΣΟΥ;
-Απαγόρευση της παράλληλης χρήσης μακρυμάνικης μπλούζας και πανωφορίου. Διότι είναι απλά ενοχλητικό και επικίνδυνο για τη δημόσια [ψυχική κυρίως] υγεία το ότι κάθε φορά που πας να βάλεις το πανωφόριον ενώ φοράς μακρυμάνικον ένδυμα, το μανίκι σηκώνεται και σφίγγει. Μπορεί να προκαλέσει γάγγραινα, σηψαιμία, ποδάγρα, ρίζα τέσσερα ίσον δύο και φράουλες.
-Απαγόρευση της χρήσης της λέξεως "μασχάλη". Ο κίνδυνος για εκτόξευση σιέλου κατά την εκφορά της, τοποθετείται μεταξύ πορτοκαλιού και ερυθρού. Πέρα απ'το ότι ο άλλος μπορεί να έχει φάει σκόρδο, σέρνονται και αρρώστιες. Άσε που τη βρίσκω και πλήρως άκομψη λέξη, οπότε οφ γουίδ χερ χεντ.
-Απαγόρευση των δημοσίων χώρων. Αποτελούν πρόβλημα εδώ και χρόνια παγκοσμίως, οπότε μ'αυτόν το νομοθετικό κόλαφο, ερχόμεθα ΠΡΩΤΟΙ ΕΜΕΙΣ και δίδουμε λύση, βάζοντας τα γυαλιά στους λοιπούς πασμηελληνβαρβάρους. Διότι σαν πολύ αέρα πήραμε τελευταία.
Και τέλος,
-Απαγόρευση των θερμίδων στα τρόφιμα. Όχι της αναγραφής. Των θερμίδων. Διότι ποία η χρησιμότης; Ακριβώς. Οπότε τις διαγράφουμε.
Με ευχές διά μίαν καλήν εβδομάδαν, σας ασπάζομαι.

Η εκκλησία μπορεί να σε βοηθήσει

να μείνεις άστεγος. Από πού ξεκινά όλο αυτό; Ναι. Μετοικώ συντόμως στο ηρωικόν Πόγραδετς, στο κέντρο της ευρωπαϊκιάς κουλτούρας. Είναι πολύ σικ επιλογή και ανσαμπλάρει εξαιρετικά με την ανατροφή και την κουλτούρα μου. Ωστόσο, υπάρχουν και κάποια τεχνικά ζητήματα, όπως το να βρεις εγγυητή για το κεραμίδι που θα νοικιάζεις. Διότι, σου λέει, μπορεί να φας όλα σου τα λεφτά σε παραδοσιακάς νοστιμιάς [σούπα μυελού, μπορστ με έμβρυα και τα συναφή] και να μην πλερώσεις το νοίκι. Ο δε εγγυητής, πρέπει να είναι βέρος Πογραδετσιώτης, διότι κανενός άλλου ο λόγος δεν έχει αξία σ'αυτή τη γη. Γάμα με, κοινώς.
Κι όμως! Η φίλτατη μεταφραστρίς μου έδωσε τη λύση: "Η εκκλησία μπορεί να σε βοηθήσει!"
Κρύος ιδρώτας με έλουσε, αυτή η ρουφιάνα η εκκλησία είναι παντού πια; Και τι δηλαδή, θα πρέπει να γίνω μανουάλι για να τους το ξεπληρώσω; Ή μήπως θα είμαι το παράνομο αμόρ αμόρ κάποιου σεπτού; Δε θα'θελα. Αλλά όχι. Η μεταφραστρίς απλώς πόνταρε στη λύπηση που θα συγκέντρωνε το όλγουεϊς φρες άτομό μου.
Πήρα τηλέφωνο, έπεσα τόσο χαμηλά. Είχα εναποθέσει, ομολογώ, πολλάς ελπίδας στη βοήθεια της εκεί μητροπόλεως και μάλιστα είχα πέσει σε ηθικόν δίλημμα: μήπως να σταματούσα να βρίζω το τσερτς;
ΑΛΛΑ ΟΧΙ! Διότι τα μούσια αποφάσισαν να με αφήσουν άστεγο, να λιώνω με μια πράσινη βαλίτσα κι ένα μπάκπακ στα σκαλιά της όπερας. Άει σιχτίρ κι αεί σιχτίρ, ομοίως. Ναι, φυσικά και θα βγάλω την ωμή οργή μου στο βλογ, διότι ΕΓΩ φταίω που έκανα δυο χρόνια κατηχητικό [τέτοιος χαλβάς ήμουν, ναι] και πήγαινα και στο άγιον όρος [που δε θα σχολιάσω, λόγω ανατροφής, να τρώμε τη ρεχόσουπα και να λέμε κι ευλόγησον στα μουσάτα γρούνια που ένα μούσι ν'ανοίξεις θα βγει από μέσα όλη η σαβάνα] και να τρέχω για εξομολόγηση στο σχολείο -διότι χάναμε μία σχολική ώρα, δεν είναι λίγο- και να μου λέει ο παπαχαρούμενος [αδερφή ολκής και βάζω το χέρι μου στη φωτιά και μπαίνω κι ολόκληρος μέσα, μη σου πω, που μου διάβαζε ευχές και το πουλί του μόνο το μέτωπο που δε μου έτριβε, να γράφει πάνω του ψαλμούς με το precum ΑΕΙ ΣΙΧΤΙΡ ΣΥΓΧΥΖΟΜΑΙ] ότι έχω ομοφυλοφιλικές τάσεις και πρέπει να κουρευτώ για να τις ξεπεράσω. Τάπερ μου, όσο κοντά και να τα κόψω, λιγότερο φριβόλ δε γίνομαι. Ντεζολέ, πώς να σ'το πω.
Λοιπόν. Ρευστοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας τώρα. Σοβαρά.

[ποστ-ινκόγκνιτο]

[Που σημαίνει πως -εφ'όσον είναι και μέσα σε αγκύλες- δεν είναι απαραίτητο να διαβαστεί. Είναι μία ακόμα από τις καθημερινές μεταπτώσεις μου, δεν είναι κάτι το σοβαρό. Νομίζω πως είναι κάτι κοινό, άλλωστε. Εκεί που σκέφτεσαι, ρε παιδί μου, ότι πρέπει να βρίσκεσαι στο βόθρο της ανθρώπινης σκέψης. Κι αυτό, ναι, επιδέχεται διπλής ερμηνείας. Ένα: ότι βρίσκεσαι σ'αυτό που ο Καμύ περιγράφει ως έρημο, δηλαδή πέρα από τα άτυπα καθορισμένα όρια του ανθρώπινου νου, εκεί που βλέπεις το βόρβορο του ζην και έρχεσαι τετ-α-τετ με ερωτήματα-λεπίδες, εκεί που αμφισβητείς κάθε φολίδα του είναι σου. Δύο: ότι βρίσκεσαι στον προσωπικό βόθρο του νου κάθε άλλου ανθρώπου από τα Χ δισεκατομμύρια αυτού του πλανήτη. Εντάξει, μπορεί να λουστεί με την απόλυτη ειρωνεία και κυνισμό ό,τι λέω. Μα πρόσεξε, στέκομαι με μία προκαθορισμένη φυγή στο χέρι και για πρώτη φορά λέω ό,τι δεν είχα πει εδώ και καιρό. Μπορεί εδώ και χρόνια. Και το επιστέγασμα είναι πως, εν τέλει, σπανίως υπάρχει πρόσφορο αυτί. Φίλε, ούτε η μάνα μου -κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Ωστόσο, γαμώ την πουτάνα μου, θα προτιμούσα να είχα εκτιμηθεί λίγο παραπάνω.

..κάπου εδώ ξεκινώ εγώ να με ειρωνεύομαι και όλο αυτό σταματά. Μένει ένας απόηχος, όπου γλιστρά όλη η πικρία που "ανεξήγητα" νιώθω:

tzagalagabugu, νομίζω πως αυτή τη φορά κατάφερα να μικρύνω το βίδεο. Αν και δεν είμαι σίγουρος.]

[...τελικά όχι. μάθετέ μου χουτουμουλού κάποια στιγμή. παρακαλώ.]

Ευλόγησον

Κάθε μήνα, εδώ και χρόνια, εμφανίζονται στην είσοδο της πολυκατοικίας δύο κύριοι εκ των οποίων ο ένας μοιάζει με κατσαμπάκι. Πάντα πίστευα ότι τα είχανε, διότι είχα κάνει και την έρευνά μου. Αδέρφια δεν είναι, εξ'αγχιστείας συγγένεια δεν έχουνε, ε τι διάολο πια; Είναι ζευγάρι! Να σημειώσω δε πως το ενδυματολογικόν ανσάμπλ αποτελείται από δύο κομμάτια: τουίντ γκρι ψαροκόκκαλο κοστούμι το χειμώνα και γαλάζιο πουκάμισον χωμένο σε γκρι πανδελόνι λινόν το θέρος.
Οι δύο κύριοι, ή τέλος πάντων ο εις εξ'αυτών, χτυπάνε το θυροτηλέφωνο και ζητάνε τη γιαγιά μου. Θα μπορούσα να σκεφτώ άνετα ότι είναι τριολέ, αλλά δεν. Η γιαγιά μου είναι ο δήμιος του σεξ, οπότε τέτοια θέματα δεν ανακύπτουν ούτε ως ανέκδοτο. Ένα σενάριο παράνομης εμπορίας φαρμάκων θα ήτο πιο ευσταθές. Ωστόσο, όχι.

Το ζεύγος έρχεται και της φέρνει το μαγκαζίν "ο σωτήρ", στο οποίο είναι συνδρομήτρια από την εποχή του χαλκού. Φαντάσου, δεν είχε καν εμφανιστεί ο σωτήρ χιμσέλφ. Κι όμως. Τόσο αφοσιωμένη.

Με τη γιαγιά μου έχω διακόψει διπλωματικές σχέσεις, διότι κάθε μέρα μου πετάει και μια νέα παπαριά. Απορώντας από πού διάολο τρώει τις αναλαμπές, ψάξαμε κάθε πηγή πληροφόρησής της. Είδαμε μυστικά της εδέμ. Είδαμε τη ζωή του κράνους. Είδαμε "το τούρκικο". Το εγκεφαλικό μας φλέρταρε -αυτήν πάλι όχι. Σεξοδιώχτης.

Μέχρι που έπιασα στα χέρια μου το τελευταίο τεύχος του μαγκαζίν. Ο σωτήρ τελικά, μην τον βλέπεις έτσι, μιλά επί παντός επιστητού. Πάντα έχει πρωτοσέλιδο την εκάστοτε γιορτή που απασχολεί το ποίμνιο. Πουχού, τούτο το τεύχος είχε την "ύψωσι του τιμίου σταυρού". Ακολουθούν θρησκευτικά άρθρα.. μέχρι που φτάνεις στη μέση. Πώς ήταν κάτι πορνοπεριοδικά που είχανε για εξώφυλλο τον τρότσκι κι από ένα σημείο και μετά γέμιζε το μάτι σου μουνί; Ε κάπως έτσι κι ο σωτήρ. Αίφνης, εκφέρει άποψη επί παντός επιστητού. Μέχρι που μας αποκάλυψε τα βαθύτερα αίτια της κρίσης. Σου δίδω, αγαπητέ αναγνώστα, το άρθρον υπό μορφήν φωτογραφίας, σε περίπτωση που διαθέτεις εγκεφαλικά κύτταρα με αυτοκτονικάς διαθέσεις.

Αυτό το "μετανιωμένοι στα γόνατα" θα μπορούσε άνετα να είναι ο τίτλος ρομαντικού πορνό. Τύπου αγόρι μόνο κλαίει κι έρχονται οι πρώην του ένας ένας -μετανιωμένοι- και τον τσιμπουκώνουν αγρίως -ακόμα πιο μετανιωμένοι. Έλα, αν ήταν ταραντίνος θα το έβλεπες.

Τέλος πάντων, προσπερνώ το ότι οι όροι τύπου trust είναι για το αναγνωστικό κοινό του μαγκαζίν ότι η σεπλασπλάς για'μένα κι εστιάζω στο εξής: ντουντ, είμαι μια μάνα αμαρτωλή. Εγώ ευθύνομαι για την κατάρρευση της οικονομίας. Ντυνόμουν. Ω το ξέρω, δε θέλεις να με βλέπεις. Αγόραζα ρούχα, ναι! Ωιμέ!

Να σου εξομολογηθώ και κάτι ακόμα; Έτρωγα κιόλας! Ναι ναι, αγόραζα βρώσιμα ήδη και τα έτρωγα, η πόρνη. Ενίοτε έπινα και νερό. Θεέ μου, θα πάω στην κόλαση του δάντη. Ή ακόμα χειρότερα, στην κόλαση του χατζηγιάννη -όχι όχι όχιιιιιιιιιιι!

Τι; Υπάρχει λύση; Να πέσω στα γόνατα; Εντάξει! Α, όχι γι'αυτό.. Μάλιστα. Α για προσευχή. Ναι ναι. Α ναι, μου δίνει και τα λόγια πιο κάτω:

Αβαδίστ, πασταφλόρα και κάθε ενδιαφερόμενος: στο τέλος δίδει ιδέα για φλάσμομπ! Μετανιωμένοι και προσευχόμενοι -φυσικά στα γόνατα- ντυμένοι πόκεμον. Ε;

Να ρωτήσω και κάτι. Η ρευστοποίηση εκκλησιαστικής περιουσίας αποτελεί οψιόν ή το να πέσω στα γόνατα αρκεί;

φαινόμενο

Υπάρχουν πολλά πράγματα που κάνουν το νευρικό μου σύστημα να δονείται και τις απολήξεις των νευρικών κυττάρων μου, να βγαίνουν απ'το κρανίο μου όπως τα φίδια-μαλλιά της Μέδουσας. Ένα απ'αυτά, είναι το τζάστιν μπίμπερ. Ένα άλλο, είναι ο ευτύχης μπλέτσας. Υπάρχει όμως και η ανεξάντλητη πηγή: οι υπεργονείς και τα υπερτέκνα αυτών. Εκείνη η φάρα μικροσκοπικών ανθρώπων, που κουβαλάνε τα υπερτροφικά εγώ των γονέων τους και δεν ξέρω βάσει ποίων κριτηρίων, χρίζονται παιδιά-φαινόμενα.

Το γιουτούμπ βρίθει βιδέων, επιδεικνυόντων τέκνα σε εξτραβαγκάν ασχολίες, τύπου "το ρεσιτάλ του μικρού μου μότσαρτ", "πολυτάλαντος κινεζόπαις ενθουσιάζει με τη βιρτουοζιτέ του στο βιολί", "η εξάχρονη ροζίτα σώκου προκαλεί ρίγη στο κοινό" και τα συναφή. Και βλέπεις ξαφνικά κάτι σαν αυτό:

Το βλέπεις, υποθέτω, πως το βιολί βιώνει έναν υπαρξιστικό διχασμό. Είμαι βιολί; Είμαι εντόσθιο γάτας; Είναι στέλεχος επιχείρησης σε τέτοια ηλικία; Θα μου πεις, ναι ρε ντουντ, αλλά τουλάχιστον κουτσά-στραβά τα καταφέρνει με το έγχορδο το ζυγωτό. Εσύ τι έκανες στην ηλικία του; Τι να έκανα, μον πτι; Να εκτόξευα πυραύλους; Έβαζα φωτιά σε έντομα και επικοινωνούσα με χήνες. Στα δώδεκα έδινα λεξοτανίλ σε χάμστερ, α προπό. Τραγικό, ξέρω. Όπως και το επόμενο βίδεο, όπου πρωταγωνιστεί ο "μικρός τους μότσαρτ".

Πάλι βιολί. Και περιμένεις να ακούσεις κάτι το τουλάχιστον αξιοπρεπές. Κι όμως. Πλέιμπακ. Οπότε ερωτώ: ποίος ακριβώς ο λόγος να καρφώσεις ένα βιολί στο λαιμό του παιδιού σου, να του πεις "έλα, κάνε ότι παίζεις", να βγάλεις βίδεο όχι μόνο στην παραλία, αλλά να το σύρεις στου μουνιού το κέρατο [ειδικά εκεί με τα παιδάκια-ελληνική-ταινία-του-εξήντα-τρέχουμε-πίσω-απ'τον-αραμπά-του-πλούσιου-γαιοκτήμονα, είναι αγαπημένο ενσταντανέ] και να το ανεβάσεις στο γιουτούμπ; Για να το βλέπουν οι υπόλοιποι υστερικοί γονείς του πλανήτη και να αντιδρούν λάικ "ε όχι, γαμώτηηη, η Σουτζούκα μας δεν το κάνει αυτό! Σουτζούκα *σλιατς!* [μαστίγιο] ΓΙΝΕ Ο ΒΙΒΑΛΝΤΙ ΤΩΡΑ!";

Καλέ, το ντύσανε ροζ βάβω το παιδί στην τουρκία; Μα τι κόνσεπτ.. Κι έπειτα θα γυρίσει το παιδί και θα σε σιχτιρίσει και θα'χει και δίκιο. Α, στην ανδαλουσία έγινε πιο μεντιτερανέ. Ξώκοιλο βλέπω, αν και θα'πρεπε να το ανσαμπλάρει με το γυαλί που φορούσε στην τροία. Σαν μπουγατσιανός νταβάς. Εύγε. Συνειδητοποίηση: φοβούμαι πως τελικώς την έχουνε ονομάσει Μότσαρτ. Νάις τσόις.

Και φυσικά, κλείνουμε με κάτι σύντομο.

μβφλκξγφςοεθρφγξςλκαγεφασρτθ

Είναι αυτό το περίεργο που ορίζοντας την ημερομηνία αναχώρησης, το μυαλό τοποθετείται αυτομάτως στη μέρα-ορόσημο και δεν μπορεί τίποτα να το επαναφέρει στο παρόν. Πολύ κατά της γκεστάλτ θα το χαρακτήριζα. Νιώθω σαν να πεθαίνω και να κάνω τις τελευταίες ετοιμασίες. Μοιράζω πράγματα, επιστρέφω πράγματα, παίρνω τηλέφωνα, αποδιοργανώνομαι κι οργανώνομαι σε κλάσματα του δευτερολέπτου, πέφτω, σηκώνομαι, απωθώ συναισθήματα με τα οποία εν συνεχεία περνώ τη νύχτα μέχρι να έρθει η επόμενη μέρα, οπότε και κάνω ένα ακόμα βήμα προς. Όλα σε δεκαπλάσια ταχύτητα, σε σημείο που ακόμα και χωρίς να βγω από το σπίτι, στο τέλος της μέρας είμαι τόσο κουρασμένος που με δυσκολία μπορώ να φτύσω μια καληνύχτα.

Κι αυτό που με τραντάζει πιότερο απ'όλα, θα ήθελα πολύ να μην ήμουν μόνος μου σ'αυτό.

Έπειτα.. ξυπνά αυτή κι εκεί αρχίζει το χάλι.

[Για τους φιλομαθείς αναγνώστας, στίχοι με μετάφραση -δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλή η όλη απόδοση καθ'ότι είμαι της γαλλικής- εδώ: http://classicalmusic.about.com/od/opera/qt/unbeldilyrics.htm ]

[μπορώ να μιλήσω;]