Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

φαινόμενο

Υπάρχουν πολλά πράγματα που κάνουν το νευρικό μου σύστημα να δονείται και τις απολήξεις των νευρικών κυττάρων μου, να βγαίνουν απ'το κρανίο μου όπως τα φίδια-μαλλιά της Μέδουσας. Ένα απ'αυτά, είναι το τζάστιν μπίμπερ. Ένα άλλο, είναι ο ευτύχης μπλέτσας. Υπάρχει όμως και η ανεξάντλητη πηγή: οι υπεργονείς και τα υπερτέκνα αυτών. Εκείνη η φάρα μικροσκοπικών ανθρώπων, που κουβαλάνε τα υπερτροφικά εγώ των γονέων τους και δεν ξέρω βάσει ποίων κριτηρίων, χρίζονται παιδιά-φαινόμενα.
Το γιουτούμπ βρίθει βιδέων, επιδεικνυόντων τέκνα σε εξτραβαγκάν ασχολίες, τύπου "το ρεσιτάλ του μικρού μου μότσαρτ", "πολυτάλαντος κινεζόπαις ενθουσιάζει με τη βιρτουοζιτέ του στο βιολί", "η εξάχρονη ροζίτα σώκου προκαλεί ρίγη στο κοινό" και τα συναφή. Και βλέπεις ξαφνικά κάτι σαν αυτό:

Το βλέπεις, υποθέτω, πως το βιολί βιώνει έναν υπαρξιστικό διχασμό. Είμαι βιολί; Είμαι εντόσθιο γάτας; Είναι στέλεχος επιχείρησης σε τέτοια ηλικία; Θα μου πεις, ναι ρε ντουντ, αλλά τουλάχιστον κουτσά-στραβά τα καταφέρνει με το έγχορδο το ζυγωτό. Εσύ τι έκανες στην ηλικία του; Τι να έκανα, μον πτι; Να εκτόξευα πυραύλους; Έβαζα φωτιά σε έντομα και επικοινωνούσα με χήνες. Στα δώδεκα έδινα λεξοτανίλ σε χάμστερ, α προπό. Τραγικό, ξέρω. Όπως και το επόμενο βίδεο, όπου πρωταγωνιστεί ο "μικρός τους μότσαρτ".

Πάλι βιολί. Και περιμένεις να ακούσεις κάτι το τουλάχιστον αξιοπρεπές. Κι όμως. Πλέιμπακ. Οπότε ερωτώ: ποίος ακριβώς ο λόγος να καρφώσεις ένα βιολί στο λαιμό του παιδιού σου, να του πεις "έλα, κάνε ότι παίζεις", να βγάλεις βίδεο όχι μόνο στην παραλία, αλλά να το σύρεις στου μουνιού το κέρατο [ειδικά εκεί με τα παιδάκια-ελληνική-ταινία-του-εξήντα-τρέχουμε-πίσω-απ'τον-αραμπά-του-πλούσιου-γαιοκτήμονα, είναι αγαπημένο ενσταντανέ] και να το ανεβάσεις στο γιουτούμπ; Για να το βλέπουν οι υπόλοιποι υστερικοί γονείς του πλανήτη και να αντιδρούν λάικ "ε όχι, γαμώτηηη, η Σουτζούκα μας δεν το κάνει αυτό! Σουτζούκα *σλιατς!* [μαστίγιο] ΓΙΝΕ Ο ΒΙΒΑΛΝΤΙ ΤΩΡΑ!";
Καλέ, το ντύσανε ροζ βάβω το παιδί στην τουρκία; Μα τι κόνσεπτ.. Κι έπειτα θα γυρίσει το παιδί και θα σε σιχτιρίσει και θα'χει και δίκιο. Α, στην ανδαλουσία έγινε πιο μεντιτερανέ. Ξώκοιλο βλέπω, αν και θα'πρεπε να το ανσαμπλάρει με το γυαλί που φορούσε στην τροία. Σαν μπουγατσιανός νταβάς. Εύγε. Συνειδητοποίηση: φοβούμαι πως τελικώς την έχουνε ονομάσει Μότσαρτ. Νάις τσόις.
Και φυσικά, κλείνουμε με κάτι σύντομο.

6 σχόλια:

  1. Εγώ πάντως στην τρυφερή ηλικία των 4 έτρωγα μόνο μακαρόνια χωρίς τυρί, χωρίς βούτυρο και με τα χέρια. Ευρισκόμενη προ των πυλών της κοινωνικοποίησης είχα μια νεαντερτάλ διάθεση.
    Κατόπιν αποφάσισα ότι θα πάω σχολείο με το δικό μου αυτοκίνητο (κόκκινο γκάμπριο με πεντάλ). Επίσης επιδιδόμουν σε καθημερινή κατανάλωση σοκοφρέτας και στη δημιουργία λασποτουρτών. Σκαρφάλωνα σε δέντρα και έβλεπα μανιωδώς Κάπτεν Σποκ. Αλίμονο! Δεν υπήρχαν βιδεοκάμερες τότε μήτε γιουτουμπ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εγώ όταν ήμουν τέσσερα δεν θυμάμαι τι έκανα, γιατί η πρώτη μου ανάμνηση έβερ είναι από τα πέντε μου. Μάλωνα με μια τετράχρονη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν θέλω να σας τρομάξω, αλλά ο Τζάστιν Μπίμπερ θα βγάλει τρισδιάστατον ταινίαν με την ζωήν του (λόγω ηλικίας και ταλέντου δεκάλεπτη, ελπίζω), οπότε να οργανωθούμε όλοι οι φανς του να πάμε να λυσσάξουμε εις την πρεμιέραν.
    Επίσης (πάλι δεν θέλω να σας τρομάξω) η μοίρα το έφερε να μου μιλήσει ο Ευτύχης Μπλέτσας (να ΜΟΥ μιλήσει, διότι εγώ είμαι ο σελέμπριτι, όπως αντιλαμβάνεσθε).
    Ωστόσο υπάρχουν και παιδάκια που τα καταφέρνουν λιγάκι καλύτερα, όπως ο Evgeny Kissin που κάνει διεθνή καριέρα πλέον (διεθνή κυριολεκτικώς -όχι όπως η Βίσση και ο Σάκης):
    http://www.youtube.com/watch?v=gilNaeUsPNQ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εμεις εχουμε την Αρετουλα την Κετιμε.
    Το μονο που μενει ειναι να μεγαλωσει τοσο ωστε να ζευγαρωσει με καναν Διαφανο Κρινο, και να εξαγουμε το σωστο προντιτζι.

    Να πει επισης καποιος στους γονεις των μουλικων οτι:
    1. Ο Μοτσαρτ πικαρισε συνθετοντας οχι ερμηνευοντας. Αυτα τα ειχε για προθερμανση πριν γραψει.
    2. Ο μπαμπας του, δεν τον εβγαζε στο youtube, αλλα του απαυτωνε το πρεκι για τις αυτοκρατορικες οντισιον.

    Τι να κλασονε ολοι μπροστα στον Σεμπαστιαν-I'll be Bach.

    Εσυ παιδι θαυμα, ναι, ο ανευ συντηρητικων και προσθετων, μεγαλωσε μια σταλα την βλογκσελιδα σου η μικρυνε τελοσπαντων απο την html τα βινδεα. Μην σε αρχισω στο βιολι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. αβαδίστ, έτσι αγνό ήμανε κι εγώ. ήμανε και μήλον της έριδος μεταξύ της ξανθιάς μαρίνας και της λίγο πιο μαυροτσούκαλης αγάπης -δε θυμάμαι να κατέληξε κάπου όλο αυτό. ίσως σε νεύρωση.
    τεντ, τα νεύρα κρόσσι βλέπω παιδιόθεν. βελουτέ αναμνήσεις από μια τρυφερή παιδική ηλικία. εύγε!
    άνακτά μου, δεν ξέρω για τι να πρωτοξεράσω. σας ευχαριστώ! [καλός ο εβγκένυ, μπάι δε γουέι. αλλά αυτό το φρύδι ρίο-αντίρριο δεν το κατάλαβα ποτέ.]
    tzagalagabugu, ε ναι! αλλά θα εστιάσω στη μομφή: κοιτάχτε, χουτουμουλού δεν ξέρω να χειρίζομαι. περιμένω σαφείς οδηγίες, για να με βγάλετε από το βούρκο των τεχνολογικώς αναλφαβήτων. και να συμβάλλετε βεβαίως βεβαίως στον καλλωπισμόν του βλογ. θα σας δείξω μπούτι ως αμοιβή.
    σας ασπάζομαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Παρακαλω στειλτε φωτο-μπουτι στο tzagalagabugu@gmail.com
    τα υπολοιπα θα τα βρουμε!:P

    Aφιερωμενο με τους συναφεις ασπασμους!
    http://www.youtube.com/watch?v=XlC_BvuMGTs&feature=related
    Eιμαι αρρωστη σας λεω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή