Το βιογραφικό μου

[α ναι, αυτό το ποστ είναι κενό]

Ποεζί

Μετά από μέρες περισυλλογής και ενδοσκόπησης, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το έδαφος είναι πια δόκιμο για να μοιραστώ ένα [ακόμη] ταλέντο μου μαζί σας. Ειδικά τώρα που έχω πια δώδεκα παιδιά -διότι δι'εμέ δεν είσθε απλώς αναγνώσται, αλλά οικογένεια- θα σας αποκαλύψω το ακατέργαστο ταλέντο μου στην ποίηση.
Παραθέτω με τρεμάμενα χέρια και περισσή συγκίνηση το πρώτο δείγμα. Θα ακολουθήσουν κι άλλα, τα οποία θα δίδονται στο τέλος κάθε ποστ, όπως διαμοιράζεται το αντίδωρον στους πιστούς μετά το πέρας της θείας λειτουργίας.
"Αν είχαν τα φιλιά σου όνομα,
θα τα'λεγα παιδιά μου.
Σε εισπνέω σε κάθε σου χάδι,
αέρας γίνομαι πάνω στη μελωδία σου.
Θέλω να κλάσεις στα μούτρα μου."

[Πρέπει να βρω δουλειά επειγόντως, δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ αυτή η διαπόμπευση. Προτάσεις γεμάτες αγάπη και σεβασμό δεκτές. Δίδω δε πλέον και μέιλ επικενωνίας για οποιοδήποτε θέμα σας απασχολεί. Αφού δεν υπάρχει κρατικιά μέριμνα για τα αυτά του καθενός, τη δημιουργώ εγώ.]


Παρέμβαση πριν κοιμηθώ: θα ήθελα το παρακάτω να το δώσω σε ξεχωριστή ανάρτηση με τίτλο "επιτέλους τα κατάφερα!", αλλά δεν μπορώ να περιμένω. Αφιερώνω:

Τι τίτλος;

Δεν ξέρω αν είναι η μιζέρια των γιορτών, η παράνοια της αιωνίου τροφού ή η υπερκατανάλωση ζάχαρης [και κάθε τινός βρώσιμου είδους], αλλά όλη τη μέρα παίζει στο [πάνω] κεφάλι μου αυτό

Et je voudrais bien pleurer mais j'ai pas de larmes.
Κάποιος να με χαστουκίσει; Ευρωπαϊκά και βελούδινα όμως, για να μην πω σουηδικά.
Πάχυνα, με βαριέμαι, χτύπησα το κεφάλι μου σε ένα ντουλάπι -ναι, κατά λάθος- και πρέπει να βγω. Πρέπει. Είναι αυτό το γαμημένο es muss sein που έλεγε ο κούντερας κι αυτό το κουφάλογο ο μπετόβεν, αν θυμάμαι καλά. Es muss sein, es muss sein και το μουνί της μάνας σου. Πρέπει να βρω δουλειά, πρέπει να αδυνατίσω, πρέπει να κόψω το κάπνισμα, πρέπει να σε αγαπώ γιατί είμαστε συγγενείς, πρέπει να σε ανεχτώ γιατί είμαστε φίλοι, πρέπει να σε καταλάβω γιατί με γέννησες, πρέπει πρέπει πρέπει πρέπει και πάει εις το διηνεκές.
...
Βγαίνει και σε vice versa έκδοση;
Δεν μπορώ να γράψω. Συγγνώμη.

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Φέτος παραήμουν καλό παιδί, μέχρι που σταμάτησα και να ρεύομαι δυνατά. Έτσι, πιστεύω ότι μπορώ να έχω ό,τι ζητήσω. Και ζητάω αυτό:


Είναι και το δολάριο σε πτώση, κοψοχρονιά θα το πάρεις.
Σ'αγαπώ.

Μπούτια μπλεγμένα [ποτέ νικημένα]

Έχω αρχίσει να συμβιβάζομαι με το ότι ποτέ δε θα μάθω να διαχειρίζομαι τη διαδιχτυακή πραγματικότητα. Σχωράτε με, δεν το κάνω σκοπίμως, ούτε από άποψη. Απλά δεν έδινα ποτέ ιδιαίτερη βαρύτητα στα στάτους απντέιτς μου, ούτε στις φωτογραφίες που ανέβαζα. Ειδικά όσον αφορά στις φωτογραφίες, η κατάσταση είναι οικτρή και εκτός ελέγχου. Θέλω να πω ότι δεν ανήκω στην κατηγορία "αχ έλα να βγάλουμε καμιά [καλή] φωτογραφία για να ανεβάσουμε στο φέικμπουκ" ή "είμαι καύλα εδώ, έφυγε για φέικμπουκ κατ'ευΤείαν!". Κλίνω περισσότερο προς το "βγάλε καμιά καλή, να'χουμε για τον τάφο, να ξέρει ο κόσμος ποιον κλαίει" -και χτύπα με εσύ στο μέτωπο και το κεφάλι όσο θες.
Να το πάρουμε στα σοβαρά; Καλώς. Βάσει, λοιπόν, του φεικμπουκιακού προφίλ μου που μάλλον είναι η νέα ταυτότητα, ήμουν χήρος και έχω τέσσερα παιδιά. Να κάνω το μονόλογο; Θα τον κάνω:
"Που χήρα μ'άφησες με τέσσερα παιδιά, να δουλεύω, ΣΚΑΛΕΣ να πλένω για ένα ξεροκόμματο ψωμί κι εσύ έφυγες, αλλά πάντα τέτοιο γουρούνι ήσουν, μια ζωή να φεύγεις και να μένω εγώ πίσω, μόνη κι έρημη, εγώ, η αιώνια τροφός και μια αρμάδα παιδιά απ'το βυζί μου γάλα να περιμένουνε σε μια τρύπα στο Μεταξουργείο ενώ εσύ γυρνάς με τις ξετσίπωτες και τσιλιμπουρδίζεις, που αν κάνουν σεξ εκεί που είσαι ΠΑΡΤΟΥΖΕΣ ΘΑ ΟΡΓΑΝΩΝΕΙΣ και θα συμμετέχεις κιόλας, τους ουρανούς μουτζώνω και κατάρες σ'όλα ρίχνω, σ'αγαπώ."
Πέραν αυτού, λίγη κουλτούρα και πολιτισμός για να το ισοσταθμίσω. Σήμερον και αύριο έχομε έκθεσιν στο Cabaret Voltaire [Mαραθώνος 30, στο αγαπημένο Μεταξουργείο, εκεί που χτίζουνε τους άντρες τους στο σπίτι με λαμαρίνα, ο ήλιος να μην τους βλέπει, σαν πατάτες να μουχλιάζουν και τα συναφή]. Η έκθεσις έχει ποικίλη θεματολογία, συμμετέχει κόσμος εκλεκτός και ενδιαφέρων και -το κυριότερο- θα έχουμε και φωτογραφίες της αγαπημένης Σήψης. Ναι, θα είμαι κι εγώ κάπου εκεί, ζωντανό έκθεμα. Για μπουφέ δεν ξέρω, αλλά κάτι θα βρούμε.
Τα φιλιά μου στον πτέραρχο.

Αντιστοίχως..

Δε βαράω απανωτές εμπλοκές στο μετρό.
Δε μου βρωμάνε τα σκουπίδια.
Δε με ενοχλεί ο ήρθε-το-τέλος ουρανός.
Καλά, το ξύλο στην Ερμού με ενοχλεί, αλλά λιγότερο.
Τα φωτεινά ντίλντο στο Σύνταγμα, είναι απλά μια λεπτομέρια.
Και άλλαξα στάση απέναντι στην ιχθύ με το παρανοϊκό ντύσιμο.
Ε, είμαι σοβαρά.
Άσε που από'κει που άκουγα αυτό --->

[που ακόμα το ακούω βέβαια, αλλά με άλλον αέρα. Α, να θυμηθώ να πω για το Βόλφγκανγκ σε μελλοντικό ποστ]
..τώρα στο κεφάλι μου ακούγεται κάτι σαν αυτό:

Να μην πω για τα μανιτάρια, που πια έχουν αποκτήσει άλλη υπόσταση.
Εχμχ ναι. Ναι, σίγουρα περιμένω τη συνέχεια.

Από καρδιάς

..Αν και ποτέ δεν κατάλαβα τη χρήση της καρδιάς ως κέντρου της αγάπης, ειλικρίνιας, συναισθήματος και λοιπών θετικών στοιχείων της ανθρωπίνου ύπαρξης. Θα μπορούσε, υποθέτω, να αντικατασταθεί από άλλα όργανα. Έτσι, αντί για κάρτες με καρδούλες τη μέρα του αγίου βλακεντίνου, θα στέλναμε καρτούλες με ένα στομάχι τρυπημένο από βέλος, ή ανθοδέσμη με κάρτα που θα έλεγε "σου χαρίζω το ήπαρ μου, μηριαίο οστουδάκι μου". Τέλος πάντων, μάλλον βλέπω πολύ μπροστά και δεν μπορεί να συμβαδίσει μαζί μου κανείς, πέραν μιας εξαιρετικά ιντελέκτ μειονότητος. Σας γλύφω [μεταφορικά], ναι.
Λοιπόν, από καρδιάς μίλησε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο οποίος έκανε τη δήλωση-κόλαφο "Δεν υπήρξα ποτέ επαγγελματίας ευαίσθητος, ούτε κάνω την προσευχή μου στο εικόνισμα του Στάλιν". Αντί να το πω γραπτώς, θα το δώσω σε βίντεο γιατί είναι πιο διαδραστικό.

Ωραία, τώρα που έχουμε και το σάουντρακ μπορώ να συνεχίσω. Μετά τις κλασσικές πίπες που οκέι, πρέπει να ειπωθούν και μακάρι να ισχύουν μπας και μπούμε σε μια τάξη επιτέλους, λέει και το εξής ανησυχητικό: "Ποιος διαδηλωτής ή νέος πηγαίνει σε μια πορεία κουβαλώντας μαχαίρι;". Εγώ που κουβαλάω ψαλίδι χειροτεχνίας μαζί μου σε μόνιμη βάση, κινδυνεύω; Θα μου πεις, τι σκατά το θες κι εσύ το ψαλίδι, δόλιε; Προφανώς όχι για να σκοτώσω άνθρωπο ή οποιοδήποτε έμβιο ον. Το μεγαλύτερο κακό που μπορώ να κάνω με το μικρό αφρικάνικο ατσάλινο ψαλίδι, είναι να σου κόψω αυτή τη γαμοκλωστή που κρέμεται απ'την μπλούζα σου, παλιοκαθίκι.
..Νοιώθεις την απειλή φαντάζομαι. Οπότε θέλω να πω το εξής: σε περίπτωση τσαντικού ελέγχου από όργανο της τάξεως και προσαγωγής μου λόγω ψαλιδίου, σας ικετεύω, οργανωθείτε κι ελάτε να με βγάλετε. Ή να μου φέρετε τσιγάρα [αρωματικό χόλμπορν, γαλάζια χαρτάκια και φιλτράκια], καθώς και κανένα σετ περιοποίησης προσώπου γιατί θα έχω άφθονο χρόνο στη στενή.
Ο Μάικ μιλά και για'σένα, αναγνώστα, που παραδίδεις ιδιαίτερα μαθήματα αγγλικών χωρίς αποδείξεις και λοιπά εφοριακά απαυτά. Δες τι κάνεις και αυτομαστιγώσου: "Αυτοί που κάνουν παράνομες οικονομικές δραστηριότητες τροφοδοτούν με όπλα την τρομοκρατία. Αδιαφορούν για τις ζωές νέων παιδιών. Δημιουργούν ανασφάλεια που φέρνει ρατσισμό και την Ακροδεξιά στο προσκήνιο." Αν αναρωτιέσαι "φταίω για το ολοκαύτωμα;", η απάντηση είναι "ΝΑΙ". Και τα δόντια σου θέλουν καθαρισμό.
Αλοπεριντίν κανείς;