You all have been released

Και ολίγη λογοτεχνία

Ταράσσομαι ολίγον, ομολογώ, με το βιβλίο που διαβάζω. Γνωστός πια για το πόσο μπροστά είμαι [είναι το ζώδιο, το τιμώ δεόντως], διάβασα μετά από 9836797698 χρόνια τη γυναίκα από βελούδο. Του Φρέδυ, του Γερμανού. Του μπαμπά της ναταλίτσας. Αυτή είναι καρκίνος. Με λέοντα. Πληροφοριακά.
Τέλος πάντων, το βιβλίο τοποθετείται γύρω στα 1850σάμθινγκ, μιλά για το τρικουπέικο και όλο το κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικό ανσάμπλ της περιόδου. Το κράτος είναι ανύπαρκτο, καθώς υποτίθεται ότι χτίζεται εκείνη τη σαιζόν, το παλάτι έχει του μουνιού του το χαβά, η χώρα περνάει οικονομική κρίση [σαρπράααιζ!], στους δρόμους σφάζονται όλοι με όλους [σάουντζ φαμίλιαρ], παράλληλα τρέχει πλήρες πρόγραμμα δεξιώσεων με βαλσάκια και γκραντέ κατάστες [τρε σικ], γίνονται απόπειρες δολοφονίας πολιτικών [κάμινγκ σουν όπως πάει], δημοσιογράφοι αυτοχτονούν [νοτ σικ], αποστάται βουλευταί φυλακίζονται [αν η ντόρα είναι ο νέος Ρόκκος Χοϊδάς, θα ξεράσω, θα τα φάω και θα τα ξαναξεράσω], το νεογνό κράτος ζητιανεύει λεφτά εις τας ευρώπας [χμ χμ], εσωτερικές κόντρες καθορίζουν τις μέιτζορ πολιτικές παπαριές που ακολουθούν [τελ μι σάμθινγκ άι ντον'τ νόου], δυστυχώς πτωχεύουμε [κάμινγκ σουν, ες γουέλ] και παρ'όλα αυτά -γκαγκάν γκαγκάν!- οργανώνουμε το πρώτο καμπάκ των ολυμπιακών αγώνων.
Ιζ δις ε ντεζαβού;

μουσικαί κυριακαί

και κάτι για το χειμερινό απογευματινό σκότος

Το ρετρό ποστ

Θυμήθηκα βάσει ανεξήγητης σύνδεσης νευρώνων, μία συγκλονιστική ανακάλυψη που είχε πραγματοποιηθεί μέσα στο ηρωικό 2010: την υπεραιωνόβια Αθηναία. Ναι, εκείνη που είχανε βρει [το σκελετό δηλαδή] και είχανε κάνει αναπαράσταση του πώς ήτο στο ρίαλ λάιφ. Και προέκυψε αυτό:

Εγώ τα συγχαρητήριά μου θα τα δώσω, όπως και την υπενθύμιση "καλό το χόρτο, αλλά με μέτρο". Τέλος πάντων, περιπλανιόμανε στο προσφιλές βλογ της τάτης και είδα ότι είχε σέξιον, όπου μπορείς να προβάρεις ένα μέικόβα γνωστών περσονών του δημοσίου βίου πάνω σε δική σου φωτογραφία. Σε μία προσπάθεια να σώσω την παλαιολιθική αθηναία, κατέληξα στα εξής:

Εδώ επέλεξα το λουκ "Λάδη Γαγά". Επίσης άφησα στα δεξιά τη δήλωση-κόλαφο της ελένης φιλίνη [εγώ γιατί την αγαπώ;] περί μπότοξ.

Προχώρησα σε κάτι πιο αυστηρό, μα συνάμα καθημερινό. Διότι μελέτη μπορείς να ντυθείς πολλές φορές, ενώ το Λάδη Γαγά σε κάνει λίγο πιο εξτραβαγκάντσα. Προφανώς δεν έχω ακόμα κάνει τον κόπο να προσαρμόσω το μαλλί στο κρανίο, το θεώρησα περιττό.

Και περνάμε στο λουκ τάμτα. Πιο νατουρέλ, με διακριτικό μακιγιάζ. Προσωπικά, προτιμώ το λουκ μελέτη [για το μακιγιάζ κυρίως]. Ας κάνουμε μια πρόχειρη δημοσκόπηση επί του θέματος, πιστεύω ότι είναι μακράν πιο σικ θέμα από τα οικονομικοπολιτικοκοινωνικογιατιδεγαμαμεπιά της χώρας, νεσπά;

Το χαμόγελο του ποδιού

Βιώνω μία σύγχυση. Βλέπω διάφορα λόγκοζ, όπως πουχού το προσφιλές της νόκιας με τα χέρια που αγαπιώνται [πασιφανώς κλεμμένο, άι νόου], κάτι άλλα πολιτικών κομμάτωνε με γροθιές έτοιμες για καυτό φίστινγκ, παραποιήσεις του ήλιου του παστόκ όπου αντί για ακτίνες έχει μπουνίτσες, χεράκια να με χαιρετάνε εδώ, δαχτυλάκια να κουνιούνται εκεί, περιχαρείς παλάμες, αρχοντικά πανωπάλαμα [δεν ξέρω πώς λέγεται η πάνω πλευρά της παλάμης, εξκιουζέ].. και δεν είναι μόνο αυτό. Φράσεις που δηλώνουν ενότητα, αλληλοϋποστήριξη, μπράδερχουντ [τύπου "το'να χέρι νίβει τ'άλλο" ή "χέρι-χέρι" (κι εδώ ελπίζω να αποφευχθούν συνειρμοί πολιτικού χαρακτήρος) ή "αυτά τα χέρια είναι μαχαίρια" κουτουλού] κατακλύζουν καθημερινά τον προσωπικό μου χωροχρόνο.
Κι ερωτώ: το πόδι; Γιατί κανείς δεν αναφέρεται στο πόδι; Εντ ίβεν γουόρς, γιατί οι ελάχιστες αναφορές στο πόδι, είναι αρνητικές; Ας πούμε, το "πήρε πόδι" έχει μια αρνητική χροιά. Το "με την ψυχή στα πόδια", ακόμα πιο αν-σικ. Το δε "το'βαλε στα πόδια" επιδέχεται πολλών ερμηνειών, αλλά δεν είναι της παρούσης. Επίσης, γιατί όταν κάποιος σου γλείφει τα δάχτυλα των ποδιώνε, είναι φετιχιστής, ενώ όταν κάνει το ίδιο σ'αυτά των χεριώνε, είναι ο μεγάλος ερωτικός;
Ωστόσο, το πόδι παρά την περιθωριοποίηση που βιώνει καθημερινά, έχει την παιδεία και το χαρακτήρα να παραμείνει σιωπηλό. Αλλά τούτες τις γιορτινές μέρες, δώσε στο πόδι σου την αγάπη, την αναγνώριση και τη θαλπωρή που τόσα χρόνια στερείται. Πες του ροζ λόγια. Αγόρασέ του μια φλάφυ κάλτσα. Βγαλ'το βόλτα σε ένα ακριβό εστιατόριο. Το πόδι σου θα σού το ανταποδώσει, σίγουρα με ένα γιγάντιο, ειλικρινές χαμόγελο.

Σε βαριέμαι

Κάτι το οποίο είναι λίγο-πολύ αναμενόμενο, δεδομένου του γενεθλίου χάρτη μου. Ωστόσο, είναι που μου δίνεις και υλικό.
Θυμάμαι, λοιπόν, γύρω στο δύο χιλιάδες κάτι, οπότε και ο αβραμόπουλος ίδρυσε το ηρωικό κίνημα ελευθέρων πολιτών. Διότι τώρα μιλάμε ή κλάνομε; Άλλο πράμα το κίνημα, άλλο το κόμμα. Το κόμμα μπορεί εύκολα να μεταμορφωθεί σε σημείο στίξης. Μικρό, μηδαμινό, πενιχρό. Μπορεί επίσης να εκληφθεί ως κώμα -τι πιο αδρανές;
Ενώ το κίνημα.. το κίνημα έχει άλλη αίγλη. Σου βγάζει κάτι το μπρουτ, κάτι το ρεβολούσιονάρη, που έτσι κι αλλιώς έδενε γάντι με το ανσάμπλ του μήτσου. Δεν ήταν και σαν την πολιτική άνοιξη του αντωνάκη [του οποίου το ανσάμπλ δε σε προδιαθέτει, γενικώς]. Ήταν η ελίζα βόζεμπεργκ, μα πάνω απ'όλα το τόταλλυ κλάσει λόγκο:

Αυτό το λόγκο σε βάζει σε περισυλλογή, θες δε θες. Ποιο είναι το μότο; Μόνο αυτί με αυτί δε σμίγει; Είναι το λόγκο της σανέλ με μια αλλήθωρη προοπτική; Είναι το κάτι που δένει αυτούς που ζουν χωρισμένοι, θαρρείς; Το βλέπεις ότι το σκέφτεσαι. Σε κάνει ιντελέκτ.
Περνάνε, λοιπόν, τα χρόνια και μανθάνω πως η ντόρα ιδρύει το δικό της απαυτό. Το χαρακτήρισε ως κίνημα κι αυτή, βαδίζει σε μονοπάτι ιερό. Ωστόσο, εντάξει, καταλαβαίνω ότι η χώρα περνάει μια κλιμακτήριο. Εντάξει. Είναι ανάγκη όλα να είναι τόσο βαρετά; Δηλαδή συγγνώμη. Είναι λογότυπο αυτό;

Οκέι, μου'χουν πει πως το πορτοκαλί είναι συμπληρωματικό του μπλε ή κάτι τέτοιο. Δε θυμάμαι. Προσωπικά το βρίσκω απαράδεκτο σαν συνδυασμό -και ξέρω πως είναι τα χρώματα του βλόγγερ.ψομ, αλλά δεν είπα ποτέ ότι είμαι και φαν. Είναι σαν την εποχή που ήμουν στο δημοτικό και ζωγράφιζα μπλε σπίτια με ασημένιες λεπτομέρειες [και ανθρωπάκια με ευδιάκριτα βυζιά, ανεξαρτήτως φύλου διότι ήμουν πάντα της ισότητας]. Μα φυσικά και είναι θέμα απόχρωσης! Μιλάω για το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ μπλε ["εε βασικά δεν είμαι μπλε, αλλά από μικρός ήθελα να γίνω"] και το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ πορτοκαλί ["πάντα πίστευα ότι ήμουν κεραμιδί, αλλά τελευταία νοιώθω πολύ μπερδεμένη.. ένα κενό.. ένα σφίξιμο"]. Χέσε με. Που αν μ'έχεζες, τέτοια απόχρωση θα είχα.
Κι απ'την άλλη, είναι το δέντρο. Ότι τι; Μου κοτσάρεις ένα δέντρο κι εγώ υποτίθεται πως πρέπει να καταλάβω τι; Έχεις ανθίσει; Είσαι αειθαλής; Είσαι οικολόγα; Θα έλεγα και πράσινη, αλλά μόλις συνειδητοποίησα ότι το δέντρο είναι άσπρο! Άρα, μήπως πρέπει να κατευθύνω τους νευρώνες μου προς το να σκεφτούν ότι είσαι ινδιάνα επομένως 1. γι'αυτό ο πατήρ σου είναι συνομήλικος με το χρόνο και 2. το δέντρο είναι άσπρο διότι δε μιλάμε για το δέντρο σαν δέντρο, μα για το δέντρο-πνεύμα, τύπου ποκαχόντα-με-τα-χρώματα-του-ανέμου; Ή -κάτι ακόμα πιο σικ- το δέντρο είναι άσπρο διότι 1. σπάμε τα ταμπού και δίδομε το δέντρο λευκό, διότι το να το βλέπεις πράσινο και καφέ είναι στην τελική θέμα αντίληψης κι εγώ έχω διαβάσει κι έναν κίρκεγκαρ παραπάνω, οπότε το δέντρο στον κόσμο μου είναι άσπρο 2. δεν αναφερόμεθα στην υλική υπόσταση του δέντρου, μα στη φιλοσοφική του 3. είναι ένα κίνημα μόνο για λευκούς [ράσιστ μπίατς] 4.ήτο δουλειά τσάτρα-πάτρα, οπότε ποιος το χέζει το δέντρο.
Εντάξει, να τ'αφήσω το δέντρο. Θέλεις να μου εξηγήσεις για ποιο λόγο το "μπλε" κομμάτι δεν εφάπτεται σωστά με το "πορτοκαλί"; Θέλω απεγνωσμένα να βάλω τα χέρια μου στην οθόνη και να τα ισιώσω, μου διαταράσσουν τα τσι.
Θα μου πεις "μην τα βλέπεις". Ναι, ντουντ, ευχαριστώ για τη λύση. Στρέφομαι αλλού, προς Πολωνία μεριά. Φτιάξανε ένα άγαλμα του ιησού ΝΑ. Και είναι, λέει, το ψηλότερο στον κόσμο. Εγώ κρατώ απλώς αυτό το ενσταντανέ, διότι μου θυμίζει να λέω "ευχαριστώ, θεέ, που δε ζω στην πολωνία ή τέλος πάντων που δεν πήγα για τρέξιμο εκείνο το πρωί, σ'εκείνο το βουνό":

Θα είχα πάθει συγκοπή. Και φυσικά, ένα άσμα για το τέλος:


Της ξεχαρβαλώσεως. Θυμίζει λίγο μπορντσοβκάναντα, υδροχοϊκά ακούσματα.

it gets better

Είναι καλός ο ακτιβισμός. Αλλά πώς θα σε πείσω ότι είναι καλό να τρέφεσαι υγιεινά αν δεν το εφαρμόζω εγώ ο ίδιος; Αντίστοιχα, πώς θα σε πείσω ότι είναι φυσιολογικό να είμαι γκέι, αν εγώ ο ίδιος δεν υπάρξω μέσα στην αστική καθημερινότητά σου με το σύντροφό μου; Είναι καλό το πράιντ. Αλλά είναι σημαντικότερο να υπάρχουμε.