χωρις συντηρητικα και προσθετα

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι.

2012-02-09T10:34:00.000+02:00

Βεβαίως! Είμαι κι εγώ άνθρωπος με συναισθήματα κι αφού ξέρω να βάζω τις λέξεις σε σειρά, θα γράψω ένα τραγούδι. Τι πιο φυσιολογικό; Θέλω θέλω θέλω το τραγούδι μου να βγάζει πρωτογενή πόνο. Ω ναι.Θα ξεκινήσω απλά: όλα όπως τ'άφησες είναι -ναι ναι, αυτό μου κάνει καλό για βάση. Χμ, "όλα όπως τ'άφησες είναι", ας το εξελίξω λίγο. Α! Ορίστε: στην κουζίνα ένα ποτήρι! Τέλειο! Τι πιο περιγραφικό; Στην κουζίνα ένα (1) ποτήρι! Θα μου πεις, πολύ αφαιρετικό. Ε θα δώσω υπόσταση στο ποτήρι λοιπόν. Στην κουζίνα ένα ποτήρι περιμένει το στόμα σου. Τέλειο. Εξαιρετικό. Μπράβο μου!..βέβαια, ένα ποτήρι που περιμένει ένα στόμα είναι μια τρομακτική εικόνα. Από τη μία ένα ποτήρι γεμάτο προσμονή κι απ'την άλλη ένα στόμα που μετακινείται μόνο του, αυτοβούλως; Τρόμος. Το σώζω: [κόμμα] περιμένει το σώμα σου. Ιδού, τώρα το στόμα κόλλησε στο σώμα, το ταυ που κάνει τη διαφορά φόρος τιμής στην ελατή ελληνική γλώσσα κι όλα απέκτησαν ειρμό.Ωραία, λοιπόν. Πώς συνεχίζω; Έχω να πάω και σούπερ μάρκετ ρε πούστη, σκόνταψα στο πουθενά προχθές και πέταξα τον μισό καφέ μου στην κουρτίνα του σαλον---κουρτίνα! Το'χω: όλα όπως τ'άφησες είναι, στις κουρτίνες ο λεκές μου. Μπα, πολύς ρεαλισμός. Ήταν κι αυτή μεγάλο καριόλι, όμως. Μου ρέει ο πληγωμένος εγωισμός απ'τα αυτιά. Τέλος πάντων. Τι να τις κάνω τις κουρτίνες; Ερμχφχ.. Θα ανάψω τσιγάρο, όχι, θα ανάψω τσιγ ---να'το: στις κουρτίνες φέγγει ακόμα η ανθρώπινη βρώμα σου. Όχι; Τότε χάου αμπάουτ "το πιο κόκκινο χρώμα σου"; Ε ναι. Ποίηση.Ρεφραίν θα γράψω μετά. Βαριέμαι, δε μου'ρχεται, έχω και κακό χανγκόβερ. Τι άλλο, τι άλλο.. Καλά, προφανώς όλα όπως τ'άφησες είναι -κι εδώ θα σου κάνω και παραλληλισμό με την πληγωμένη μου καρεδεγιά- ένα βιβλίο τσακισμένο. Μαλακία, θα μου πεις, αλλά θα σ'το σώσω: στη σελίδα που τ'άν -μισό, χτυπάει το τηλέφωνο και μάλλον είναι από τη δουλειά.[εδώ έχεις το χρόνο να ανάψεις τσιγάρο ή να φρεσκάρεις τον καφέ σου]Έλα, γύρισα. Τι έλεγα; Α, ναι. Στη σελίδα που τ'άν. Στη σελίδα πουτάν; Ερμ.. ναι όχι ναι, ειλικρινά δεν ξέρω τι σκεφτόμουν κι ειλικρινά μου αποσυντίθεται ο οίστρος κάθε φορά που συμβαίνει αυτό. Ένιγουέι, λογικά σώζεται. 18,2 είχα πάρει στην έκθεση, τι διάολο. Βουαλά: στη σελίδα που τ'άνοιξες. Ένα βιβλίο τσακισμένο στη σελίδα που τ'άνοιξες -γιατί, δεν είναι εικόνα εγκατάλειψης αυτή; Σαν να σ'έπιασε κόψιμο εκεί που διάβαζες Μπόρχες κι έφυγες τρέχοντας να εκτονώσεις την οργή του πεπτικού. Βέβαια αυτή έφυγε τύπου μόνιμα, αλλά η τέχνη έχει πάντα να κάνει με το τι προβάλλει ο καθένας πάνω στο δημιούργημα και το δικό μου δημιούργημα θέλω να είναι, παρά τα χρώματά του, ένας λευκός καμβάς που θα γιομίσει με τα δικά σου χρώματα. Βεβαίως!Τώρα, για να συνεχίσω, θέλω να προσπεράσω το όλα όπως τ'άφησες είναι, γιατί καταντά μουντό. Θα βάλω ένα όλα όπως τα'ξερες είναι, για να δώσω και τον τόνο του οικείου, διότι έχεις φάει ψωλί [συγγνώμη, σαρδαμάκι] κι αλάτι μέσα σ'αυτό το σπίτι, οπότε κοτσάρω και την κλασσική ελληνική εικόνα: ένα ρολόι σταματημένο, στο σημείο που τ'άφησες. Χμ, πολυφορεμένο. Α! Μια ζωή σταματημένη, όμως; Ε; Στο σημείο που την άφησες; Ε; Ε! Ε ναι, λοιπόν. Ναι.Βέβαια τώρα μένει το ρεφραίν -και πώς βαριέμαι.. Μισό, πάλι τηλέφωνο, μ'έχουν ταράξει σήμερα. "Ναι, παρακαλώ. [παύση] Α για την αγγελία, βεβαίως, πείτε μου. [παύση] Ναι, όχι, τριάρι είναι, διαμπερές. [παύση] Α όχι, όχι, εγώ βασ [παύση] Όχι όχι [παύση] Δεν το νοικιάζω [παύση] Κοιτάχτε, το πουλάω το σπίτι. [βαθειά παύση περισυλλογής] Ναι ναι θα περιμένω. [κλακ]"Συγκλονίστηκες κι εσύ ε; Κοίτα πώς άγγιξα τόσες και τόσο ευαίσθητες χορδές μέσα σου με μια τόσο καθημερινή πρόταση, το πουλάω το σπίτι, ε; Έχουμε ρεφραινάκι; Έχουμε ρεφραινάκι! Το πουλάω το σπίτι -κι ό,τι άγγιξες εσύ κι ό,τι κοίταξες εσύ κι ότι ζήσαμε μαζί -το πουλάω το σπίτι. Η μισή ζωή μου λύπη. Χμ. Ασχετάκι; Η μισή ζωή μου, η μισή ζωή μου.. η μισή ζωή μου λίπη; Κι η άλλη μισή; Υδατάνθρακες; Μα είναι προφανές, βλάκα: η μισή ζωή μου, ναι ναι ναι, λείπει. Φυσικά! Και ξέρεις γιατί; Δε γεμίζει μ'έναν άνθρωπο ένα σπίτι! Τέλειο. Πραγματικά -κι όχι από ναρκισσισμό- αυτό είναι από μόνο του ένα τρίλεπτο ψυχόδραμα. Θα φροντίσω να το δώσω σ'έναν άνθρωπο που τραγουδάει βγάζοντας ψυχή απ'την καρωτίδα του, ναι. Κάποιον με ιστορία και χαρακτήρα, ίσως ένα μπαρόκ απομεινάρι, με μια έμφυτη κλαούνα.Βρήκα:

Ντιζόν, Ντιζόν, η αγαπημένη μου πόλη.

2012-01-15T00:34:00.001+02:00

"Ναι, έχω γραμμούλα; Από πού μας καλείτε;""Από Ντιζόν!""Από Λυών;""Ντιζόν!""Τουλόν;""ΝΤΙΖΟΝ!""Σκατόν;""Close enough."Είναι, φυσικά και είναι, μια όμορφη πόλη του βορρά. Του γαλλικού βορρά, για'σένα που το θες πιο λεπτομερές. Αν και η ντιζονάρα είναι μία και είναι γαλλική. Βουαλά. Ο χρόνος έχει κολλήσει κάπου στο 15ο αιώνα, κάτι που κάποιος τουριστικός οδηγός θα χαρακτηρίσει ως "γραφικά σοκάκια που μπορείς να---" θα σου πω εγώ τι μπορείς: μπορείς να κάνεις πλήρη εξομοίωση του κάρου που περνάει από δίπλα σου, ενώ ταυτοχρόνως ο οδηγός εκσφενδονίζει μέσα απ'τα ασημένια του δόντια μια μεσαιωνική ροχάλα προς την κατεύθυνσή σου. Σου'χω, ωστόσο, βίδεο, για να έχεις μια πιο πλήρη εικόνα.Ξεκινάμε, λοιπόν, με τον άγιο βερνάρδο, που τελικά όχι, δεν ήταν σκύλος. Ήταν άνθρωπος και μούτζωνε ασύστολα, κρατώντας πάντα το εξαιρετικά άβολο τιρμπουσόν. Γιατί δεν ξέρω αν το ξέρεις, πιότερο απ'τη μουστάρδα μας φθονούν για το κρασί μας. [Εδώ να δώσω μια ειλικρινή πτυχή και να πω: δικαίως.] Αυτός λοιπόν αγίασε, διότι προφανώς μούτζωσε το διάβολο χιμσέλφ, σώζοντας πολύ κόσμο απ'το πυρ το εξώτερον.Συνεχίζουμε με τον υπερκλίβανο, επίσης μεσαιωνικής κατασκευής. Εξαιρετικά χρήσιμος για καύση μαγισσών, σήμερα είναι το μέρος όπου καίνε τα έμβρυα μετά την έκτρωση ή τα ανεπιθύμητα μωρά. Καθόλου κουλτούρα σ'αυτή τη χώρα, καλά μας λέγανε βαρβάρους. Το βράδυ φωτίζεται σε μωβ τόνους ολ γίαρ λονγκ, όχι μόνο τον οκτώβρη για χάρη της estée lauder.Ακριβώς απέναντι, μεγάλο αξιοθέατο. Η παναγιά η χτικολύτρια, σ'το πιάνει το χτικιό και το κάνει ευλογία. Θαυματουργό αγαλματίδιο, τίγκα στην αφιέρωση το εσωτερικό. Τι μπακιρένια ποδαράκια, τι χρυσά αυτιά, τι μωράκια να κρεμιόνται ως παντατίφ, λατέρνα πλέον το άγαλμα απ'τα αναθήματα. Στο εξωτερικό -ναι, μπράβο κάνε ένα ζουμ, ευχαριστώ- βλέπουμε καθημερινούς ντιζονέζους να αγναντεύουν το αστικό τοπίο και μη μου πεις ότι σου φαίνονται πέτρινοι, είναι απλώς η σκίαση.Έπειτα περνάμε στο καπηλειό του Φόρδουλα, γνωστός κάπηλας της περιοχής και κρασοπότης ολκής. Και αυτός είχε πέσει στη μαρμίτα όταν ήταν μικρός, αλλά όχι σ'αυτή με το μαγικό φίλτρο. Στην άλλη. Ναι. Αρχιτεκτονική τσαχπινιά η σκεπή πάνω απ'τη σκάλα κι έπειτα είπανε πως γίναμε μπαρόκ. Εδώ τώρα σου δείχνουμε και την αφίσα που κάτι λέει, δες τις εικόνες καλύτερα γιατί είναι και δύσκολη η ρουφιάνα η γλώσσα. Το πολύ-πολύ να λέει "μιν κατουράται εδό", αλλά στο πιο κομψό του.Περνάμε στο εσωτερικό, όπου βλέπουμε ντιζονέζικα παιδάκια να στριφογυρνάνε μπροστά από τον καμπινέ (έλα, κι εσύ το διάβασες, το ξέρω), καθώς και ανθρώπους με υπερσιδηραιμία. Α ναι, όχι, δεν είναι αγάλματα, ντεζολέ.Ακολουθεί εκτενές αφιέρωμα σε όλες τις προτομές, κουάρκ προς κουάρκ, οπότε εγώ εγκαταλείπω. Αν υπάρχει κάποια ανατροπή και την έχασα, παρακαλώ ενημερώστε με.

Σου μυρίζει κάτι;

2012-01-12T19:30:00.000+02:00

Κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος κώλος. Και δη άπλυτος.

Σαλού, σα βα;

2012-01-08T18:32:00.002+02:00

Έλα ναι, είναι που βαρέθηκα να τρώω με το χρυσό το κουτάλι και να σκουπίζω τον κώλο μου με κασμίρ και είπα να το παίξω λίγο Φαίδρα. Τι να τα κάνω τα κοσμήματα; Τι να τα κάνω, η ρουφιάνα; Όχι πες. Πες με πάλι καπριτσιόζικο δεκατετράχρονο. Εγώ ξέρω πως με τον άνεμο που'χω, κάνω το καλύτερο που μπορώ. Κι εσύ θα μπορούσες να ξέρεις -αν ήθελες. Κι αν πιστεύεις ότι μπορείς καλύτερα από'μένα, ανταλλάσσουμε οχήματα και δρόμο ευχαρίστως.Είναι ματωμένο το δέσιμο, δε λέω. Αλλά σπάει. Δεν είναι η εξημέρωση που θέλω.Καμιά φορά ούτε η παρέα -όχι αυτού του τύπου, τέλος πάντων, αν πρέπει να είμαι ακριβής.Βιβλίο οδηγιών δεν έχω. Ούτε προφορική εκδοχή. Ούτε τακτ. Ούτε ιερό. Ούτε όσιο.Έχω δυο χιλιάρικα στην τσέπη, έχω κι ένα ρέμπελο σκοπό -trilingue et frivole, so don't be shy and feast your eyes.

Ο μινιμαλισμός στην πράξη -μια πρόταση διαχείρισης του άγχους.

2011-11-18T16:35:00.001+02:00

Οι φιλοσοφικές αναζητήσεις και οι ανήσυχοι νόες, πάντα με έλκουν, όπως το φως τραβάει το κονούπι. Δεν μπορώ να μη μοιραστώ συγκλονιστικές ανακαλύψεις, όπως αυτή τη μικρή διαδικτυακή γωνιά (<- αν και δεν του φαίνεται, αυτό είναι λινκ) που κάνει μια βαθειά βουτιά στο μεταμοντέρνο υπαρξισμό. Θέμα της, η αμηχανία και οι ρίζες της.Δεκαοκτώ ερωτήσεις και ισάριθμες απαντήσεις, δίνουν μια αποφασιστική γροθιά στο αστικό άγχος. Μα, σκέπτομαι, μήπως τελικά τα πράγματα δεν είναι τόσο πολύπλοκα και αγχωνόμαστε αδίκως;Επιχείρησα, λοιπόν, να παρουσιάσω την υπεραπλουστευμένη εκδοχή αυτού του πονήματος -εργασία εξ'ίσου δύσκολη, καθώς έπρεπε να πραγματοποιήσω την αποψίλωση με σπουδή και προσοχή, καθώς και με περισσή φειδώ, όπως αποφευχθή η αποκοπή πολυτίμων πληροφοριών. Παραθέτω, με μια δειλία κι ένα τρέμουλο, το τελικό αποτέλεσμα."18 προβλήματα που προκαλούν αμηχανία (beta version)"1. Γιατί έχω ενωμένα φρύδια;Λόγω αυξημένου μαγνητικού πεδίου στο κέντρο της ζώνης Τ.2. Υπάρχει κάτι που να αντιμετωπίζει την κυτταρίτιδα;Η μετανάστευση. Εναλλακτικά, η πλήρης αντικατάσταση των κάτω άκρων με τεχνητά μέλη.3. Γιατί κοκκινίζω συχνά;Διότι σε μερικές σπάνιες περιπτώσεις, το σώμα των ανθρώπων περιέχει αίμα. Που είναι κόκκινο. Θεραπεύεται πίνοντας διορθωτικό υγρό.4. Όταν τα μαλλιά ασπρίζουν νωρίς…...μάλλον έχεις διαλέξει λάθος βαφή. Οι συμβουλές ενός επαγγελματία, ενδείκνυνται.5. Έχω σπυράκια στους γλουτούς;Βλέπω ως εκεί;6. Πώς δημιουργήθηκαν ραγάδες;Από πτώση αστεροειδών.7. Υπάρχει λύση για τα σπυράκια από το ξύρισμα;Βεβαίως: ξυρίζεις και τα σπυράκια. Μετά το ποπ, δεν έχεις στοπ.8. Δυσάρεστη αναπνοή.Όντως, ρε πούστη.9. Τι λεκιάζει τα δόντια μου;Ανατρέξατε στο 8.10. Πώς θα απαλύνω τους κάλους;Μίλα τους με στοργή. Δώσ'τους όνομα. Αγάπησέ τους και θα σ'αγαπήσουν κι αυτοί.11. Γιατί σπάνε τα νύχιαΑφού δε βλέπω ερωτηματικό στο τέλος, υποθέτω ότι προηγείται το "την άλλη φορά, ξύρισε τον κώλο σου".12. ΙδρώταςΣερβιέτες.13. Απώλεια μαλλιώνΡεφάρεις με μια καλή λεύκανση.14. Γιατί μυρίζουν τα πόδια μου;Για προληπτικούς λόγους (όταν εντοπίζουν σκατά, πχ, σε ειδοποιούν και τα αποφεύγεις). Είναι σαν τους σκύλους, που βλέπουν με την όσφρηση.15. Τριχοειδείς ευρυαγγείεςΑφού δεν μπορείς να το προφέρεις, δε σε απασχολεί.16. Πώς θα μαλακώσω τα σκασμένα χείλια;Τα τρίβεις πάνω στους κάλους, πριν δεθείς μαζί τους και μαλακώσουν.17. Γιατί γερνά τόσο γρήγορα ο λαιμός μου;Φοβάμαι πως θα πρέπει να σε ξαναστείλω στο 8.18. Πρέπει να ανησυχώ για τις ακροχορδόνες;Μόνο αν είναι συνώνυμο του "επιπλέον ρώγες".Coming up: 7 απλοί τρόποι για να βελτιώσεις την αυτοπεποίθησή σου. Διότι μένει-δε μένει ένας χρόνος μέχρι το τέλος του κόσμου.

ακούτε ντόιτσε βέλε

2011-11-17T13:12:00.001+02:00

Σήμερα ξύπνησα με ένα βομβαρδισμένο κι οργισμένο στομάχι, οπότε αποφάσισα να διαγράψω αυτή τη μέρα και να μείνω μέσα. Ίσως το βασανιστικά αργό ίντερνετ του παρθεναγωγείου που με στεγάζει συνεργαστεί και μπορέσω να έχω μια κάποια νύξη ενημέρωσης για το ό,τι συμβεί στην Αθήνα. Γιατί θα συμβεί.Ξέρω πως επειδή πλέον μένω αρκετά μακριά -το λες κι απόσταση ασφαλείας- το δικαίωμά μου να εκφέρω άποψη και ειδικά η αξιοπιστία αυτής, έχουν πέσει στο μηδέν. Βλέπεις, με το που περάσεις τα σύνορα, αυτομάτως αρχίζει να βρέχει διακοσάευρα και ipad, οπότε πρέπει να σκάσεις και να ζήσεις την μπεζ νάρκη σου. Να γιατί γράφω πλέον σπάνια.Θέλω, παρ'όλα αυτά, να χωθώ κι εγώ σ'αυτήν τη μέρα, όπως πριν από ένα χρόνο και κάτι χωνόμουν στις πορείες, κατάπινα κι εγώ την κρατική χημεία -σε μικρότερη δόση τότε, εν είδει διαστρεβλωμένου μιθριδατισμού- και πετούσα δεξιά κι αριστερά το αρχέγονο ερώτημα: τι δρώμεν;Ξέρεις, πήρα διάφορες απαντήσεις, πολλές απ'αυτές τόσο γλυκά συναισθηματικές, που με έσπρωχναν διακριτικά σε έναν χνουδωτό εφησυχασμό."Θα έρθουμε πιο κοντά.""Θα εκτιμήσουμε ξανά τα βασικά.""Τόσα έχουμε περάσει, θα το περάσουμε κι αυτό."Μια που ερωτήσεις του στυλ "τελικά ζει το Πολυτεχνείο" έχουν από καιρού απαντηθεί μέσα μου μέσω της αποδόμησής τους (όχι, δε ζει το Πολυτεχνείο και ναι, μας κέρδισε ο καπιταλισμός και μεταξύ μας, ας μην γκρινιάζουμε γιατί κατά βάθος όλοι εκτιμούμε το ίντερνετ στο κινητό κι έναν καφέ στο χάρτινο ποτηράκι με την απαθή γοργόνα και το χαρτονένιο sleeve), αναγκαστικά μένω σκεπτικός απέναντι σε τέτοιου είδους δηλώσεις.Τελικώς, ήρθαμε πιο κοντά; Σίγουρα, κατεβήκαμε με τα κατσαρολάκια και τα φάσκελα στις πλατείες, σίγουρα εικονοποιήσαμε τον όρο "λαϊκή μάζα" ή "εντυπωσιακή προσέλευση", αλλά μολονότι παστωμένοι, ήρθαμε πιο κοντά;Και τελικώς, τι είναι αυτά τα "βασικά"; Είναι το να δείχνουν σε τοπική, βαθέως επαρχιακή, τηλεόραση συνταγή για μπομπότα; Μιλάμε για τα τόσο βασικά ή συνεχίζει και φτάνει μέχρι το ψωμί από λάσπη και μαρμαρόσκονη; Είμαστε ευχαριστημένοι με αυτού του είδους τα βασικά; Γιατί ναι, υπάρχει καφές από ρεβύθι, αλλά είμαστε σίγουροι ότι αυτό χτίζαμε τόσα χρόνια;Όσο για το τελευταίο, αναρωτιέμαι: είμαστε σίγουροι; Επίσης, είμαστε υποχρεωμένοι; Εννοώ, είμαστε υποχρεωμένοι να υπομείνουμε για άλλη μια φορά στωικά το παράλογο που βιώνουμε; (Και μη μου πεις ότι δεν έχουμε ξαναβιώσει παράλογο. Είναι λογικό να έρχεται το αδολφάτο στη χώρα σου και ξαφνικά να την οικειοποιείται ή ένας χόρχε παπ να κάνει αυτοβούλως κυβέρνηση και να σε στέλνει στο λονγκ-άιλαντ για τρετμάν με βραστά αυγά και φάλαγγα;)Δε θα κάνω κάποιο κάλεσμα, ούτε θα αναμασήσω ένα φόρο τιμής στη σημερινή μέρα και τα συναφή. Η σημερινή μέρα, για'μένα, είναι η σημερινή μέρα. Είναι η 17η Νοεμβρίου του σωτηρίου έτους 2011, όπου η χώρα είναι βουτηγμένη στη βλέννα και εξακολουθώντας να πατά πάνω στο ίδιο λάιτ-μοτίφ του παραλόγως απρόβλεπτου, κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελιχθεί, ούτε πώς θα καταλήξει, ούτε αν εν τέλει θα υπάρξει κάποιο ουσιώδες αντίκρυσμα.Μεταξύ μας; Καιρός είναι να. Διότι αν όχι σήμερα, τότε πότε;

Τρίτη και φαρμακε-κε-κε-κε-κε-κε-κε---

2011-08-09T09:13:00.003+03:00

Η μαγεία του κομπρεσέρ, με ξύπνησε στις οκτώ. Ο εσωτερικός μου κόσμος είναι αυτό:

Φυσικά, διότι σε μια άδεια πόλη μιας άδειας χώρας, έχει νόημα το να ξυπνήσεις στις οκτώ το πρωί. Κι ένα κουίζ, για να ξεκινήσει καλά η μέρα: Μπορείς να υποθέσεις τι συνέβη στη γυναίκα της Πάτρας;

Τις τετάρτες, το κάπνισμα επιτρέπεται.

2011-08-03T16:39:00.009+03:00

Κάθε εβδομάδα έχει επτά μέρες και κάθε μέρα έχει τη χάρη της -εκτός από την κυριακή, που είναι κατά γενική ομολογία μια μέρα σε κρίση, διότι πάντα ξέρεις ότι ακολουθεί η δευτέρα, που με τη σειρά της είναι ένας ξεχωριστός χωροχρόνος. Όπως και να'χει, η τετάρτη είναι η μέση της εβδομάδος και η πιο βαρετή μέρα παγκοσμίως. Υπάρχουν, βεβαίως, τρόποι για να μειωθεί η πλήξη και η μέρα να αποκτήσει έναν άλλο αέρα.
Για παράδειγμα, μπορείς να ψάξεις συγκάτοικο σε μια εξωτική πόλη. Την Ντιζόν, πουχού. Έχει μουστάρδα, έχει κρασί, δε χρειάζεται και πολλά ένας άνθρωπος. Μπορείς να βρεις έναν ενδιαφέροντα συγκάτοικο που θα μοιραστεί μαζί σου τα μυστικά της πρωτεύουσας της Βουργουνδίας. Wait, what the --

Μάλιστα. Φαντάσου ότι σου κάθεται η συγκατοίκηση τελικά και θέλεις να βγεις μαζί της για ένα ποτό, βρε αδερφέ, οπότε πρέπει να στείλεις ενημερωτικό εσεμές. "Θα βγω με Μουνιά για κάνα κρασάκι, θα τα πούμε στο σκάιπ μετά. Σνουποφιλάκια." Τέλειο -και ξέρω πως η τετάρτη σου, μόλις έγινε πιο ενδιαφέρουσα από ποτέ.
Τώρα που θυμήθηκα την Ντιζόν, θα ήθελα να πω πως είναι μια πόλη γεμάτη εκπλήξεις. Περπατούσα, θυμάμαι, σ'ένα πάρκο που εξώκειλε κι έγινε δάσος και βρήκα μια πινακίδα. Έγραφε "temple d'amour". Σκέφτηκα "ααα ναός του έρωτος! τι πρωτότυπο!" και πήγα. Ξαφνικά, μέσα απ'τις πρασιές, αναδύθηκε ένα κυκλικό πέτρινο κτισματάκι, κολονάτο με τρούλο αλλά χωρίς να είναι βασιλική, σ'αυτήν την βρυξελλώδη μπεζ απόχρωση -σαν το κοτόπουλο στην κοτόσουπα της γιαγιάς μου [όσο έχει την πέτσα, δηλαδή, διότι μετά είναι απλά σαν χέρια μωρού που πλέουν σε εναιώρημα augmentin]. Πλησίασα. Πλησίασα κι άλλο και παρατήρησα πως το ελεύθερο εσπρί φρανσέ, είχε αφήσει το αποτύπωμά του πάνω στο ναό της αγάπης. Αρχικά ήταν αυτό:

..το οποίο είναι και λογικό, καθ'ότι το Παρί και η Φρανς γενικότερα, έχουν μια προϊστορία με το θέμα της κομμούνας, όσο να πεις. Κατ'επίφασιν, κυρίως, θα έλεγα, αλλά δεν είναι τώρα θερμοκρασίες αυτές για πολιτικοκοινωνικές αναλύσεις και αναδιφήσεις. Το φλέγον ζήτημα είναι πως μια μεγάλη αλήθεια, ένα ηχηρό χαστούκι στην έως τότε αρμονικά δομημένη πραγματικότητά μου, βρισκόταν στη διπλανή κολόνα. Ο Τζακ Νίκολσον είναι λεσβία. Διότι προφανώς Jack+Nicholson=

Ξέρω, ξέρω. Αίφνης η τετάρτη σου έγινε μεγάλη παρασκευή. Μη στεναχωριέσαι, η μέρα συνεχίζεται, όπως και οι εναλλακτικές προτάσεις διασκέδασης. Υπάρχει πάντα ένα προϊόν που μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση. Το πιο σπιρτόζικο, μπριόζικο, τσαχπίνικο προϊόν που έχει γεννηθεί ποτέ -κι ας είναι "ένα απλό βούτυρο".

Το θορυβώδες βούτυρο μπορεί να μεταμορφώσει κάθε γεύμα της ημέρας σε εμπειρία ζωής. Όχι, επειδή νομίζουμε ότι τα ελληνικά προϊόντα είναι καλύτερα απ'οτιδήποτε άλλο. Το βιτάμ κάνει θόρυβο; Γιου σι μάι πόιντ χίαρ. Από την άλλη, αν σκέφτεσαι ελληνικό προϊόν και σου τρέχει σαλάκη, υπάρχει και για σένα λύση:

Νομίζω πως το θέμα φαγητό, ειδικά για μια μέρα όπως η τετάρτη, έχει κλείσει. Και περπατάς εσύ στους δρόμους της πόλης. Και βλέπεις τα διάφορα μεζεδάκια που κυκλοφορούν. Είναι και καλοκαίρι, όλο και κάποια ρώγα θα τσιτώσει, όλο και κάτι παραπάνω θα διαγραφεί στα τσίτια που φοράμε, ένεκα ο καύσων. Σε μια στιγμή εσωτερικισμού, αυτοπαρατήρησης κι αυτοκριτικής, δεν μπορεί, θα σκεφτείς "Dude, I'm a whore. I'm a cheap slut." Μην ανησυχείς. There HAS to be someone who's slutter than you:

..τον οποίο αντί να λιθοβολίσουνε και να τον καταδικάσουνε να ζει σαν τον Αστραπόγιαννο, τον κάνανε και δρόμο. Παράλληλα ήταν και γλύπτης, δεν παρέληψαν να το αναφέρουν. Με μικρά γράμματα, αλλά το αναφέρουν. Αυτό είναι που λένε ότι στο εξωτερικό οι ευκαιρίες είναι περισσότερες και τελικά αναδεικνύεσαι μέσω της δουλειάς σου.
Υπομονή. Η πέμπτη βρίσκεται προ των πυλών.

γονατισμένοι και χεσοπρόθεσμο

2011-06-16T19:22:00.002+03:00

Μέρες παράξενες, αναμφίβολα. Συναισθήματα για κάποιους πρωτόγνωρα, για άλλους γνώριμα –αν και πλέον σε διαφορετικό βαθμό και φόρμα. Θυμάμαι, πέρυσι τέτοιο καιρό περίπου [έμενα ακόμα στην Αθήνα], ήμασταν κάτω στο δρόμο και βλέπαμε παγωμένοι –παρά τον καύσωνα μια τράπεζα με τρεις [τέσσερις, κατ’εμέ] ανθρώπους να καίγεται από μολότοφ «αναρχικών». Είχαμε νεκρούς, θυμάσαι;
Ένα χρόνο μετά, σαν επέτειος, βγήκανε άνθρωποι στις πλατείες αντιδρώντας ειρηνικά. Ταυτοποιήθηκαν [από ποιον;] ως αγανακτισμένοι πολίτες. Θέλω –όσο κι αν είναι εύκολο κανείς να με στολίσει με διάφορα απαξιωτικά και ακυρωτικά- να πω πως προσωπικά δε συμφωνώ με το χαρακτηρισμό. Αγανάκτηση υπήρχε πέρυσι, ή μάλλον εκδηλώθηκε πέρυσι, και ήταν αυτή ακριβώς που μας ώθησε στο να βγαίνουμε στους δρόμους και να παραλύει η Αθήνα [κατ’άλλους η χώρα] παραδοσιακά κάθε Τετάρτη. Τότε ναι, ήμασταν αγανακτισμένοι. Αλλά τώρα; Τι είμαστε, τώρα;
-Παύση. Άνοιξα λεξικό [μείζον ελληνικό, φορ δε ρέκορντ], για να μην αραδιάσω πάλι τις θεωρίες μου. Αγανάκτηση: οργή, έντονη δυσαρέσκεια, θυμός. || δεινοπάθηση, ταλαιπωρία. Εντάξει, δένει κάπως. Αγανακτώ: θυμώνω, οργίζομαι || κουράζομαι υπερβολικά, δεινοπαθώ. Τέλος παύσης.-
Βάσει αυτού, λοιπόν, ναι. Το «αγανακτισμένοι» περιγράφει σε ένα βαθμό την κατάσταση και βλέποντάς το αντικειμενικά, δένει. Αλλά είναι μόνο αυτό; Διότι εντάξει, μπορεί κάποιοι να καταχωρούνται ως απλά αγανακτισμένοι. Εγώ –και ξέρω πως έχω και παρέα- είμαι εκτός από αγανακτισμένος και ταπεινωμένος, βλέποντας πως οι υπάλληλοί μου με κοροϊδεύουν μες στα μούτρα μου. Πως μετά από ό,τι έγινε χθες, με μπέρδεψαν μιλώντας μου για οικουμενικές κυβερνήσεις και διάφορα τρικ εποχής τρικούπη, παττακοπαπαδόπουλου, βρώμικου 89 και λοιπών ιστορικών στιγμών, ενώ στην ουσία συμφώνησαν στο εξής: θα κάνουμε ότι διαφωνούμε, για να δείξουμε ενεργοποιημένοι. Εγώ [αντωνάκης] θα το παίξω δυναμικός [αυτός, που είναι η μασκότ των ζολόφτ] κι εσύ κλαμμένος. Ποίος ο στόχος; Υποθέτω πως ο Ζωρζ, κουβαλώντας όσο να πεις ένα πολιτικό όνομα, θέλει να το διατηρήσει και να το ντύσει με μια κάποια υστεροφημία –δε θα είναι ο πολιτικός που παραιτήθηκε την πιο κρίσιμη στιγμή, μα αυτός ο καημένος που θα έσωζε τη χώρα, αλλά έχασε τις εκλογές. Γκαντεμιά. Ωστόσο, Τρικούπης much; Ο δε αντωνάκης και οι λοιποί έγχρωμοι κόκκοι, θα αυξήσουν τις καρεκλίτσες τους μέσα στο παλάτι –σόρρυ, στη βουλή- και θα είναι όλοι μια χαρούμενη, οικουμενική κυβέρνηση. Εμείς θα αγανακτούμε, ο καθένας πρωτίστως μέσα του, κι η πορεία της πολιτικής θα διαγράφει μουτζούρες σε κάθε πλευρά του καρτεσιανού επιπέδου.
Ένας άλλος λόγος που νιώθω ταπεινωμένος, είναι πως δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιεί κάποιος προπαγάνδα, προβοκάτσια και οτιδήποτε προϊστορικό, το σωτήριον έτος 2011. Με σημείο αναφοράς μια πιο πρόσφατη περίοδο της ιστορίας σε σύγκριση με το μεσαίωνα [την περίοδο ανόδου του χίτλερ, ας πούμε, καθώς και το σύνολο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου], αυτές οι τακτικές και στρατηγικές είχαν αποτέλεσμα. Τώρα, κάτι τέτοιο είναι θεωρητικά αδύνατο. Όχι επειδή είμαστε εξυπνότεροι, άλλωστε η ευφυΐα είναι ένα μη μετρήσιμο μέγεθος [ναι, εδώ απορρίπτω τα περί iq], αλλά επειδή 1. ο καθένας από’μας έχει τουλάχιστον μία κάμερα στα χέρια του και 2. μπορούμε να διοχετεύσουμε το υλικό που μαζεύουμε μέσω facebook, twitter, tumblr, blogs και τα λοιπά γνωστά και μη δίκτυα. Λογικά αυτή είναι η ελευθερία του τύπου και της έκφρασης. Επομένως, είναι τουλάχιστον ταπεινωτικό το να εφαρμόζονται ακόμα αυτού του είδους οι τακτικές, αν και –μεταξύ μας- είναι μια προφανής απόδειξη της δικής μας αδράνειας.
Ξέρω πως χθες παραληρούσα στο facebook, ανεβάζοντας φωτογραφίες, βίντεο και ό,τι έβρισκα από φίλους και δικό μου ψάξιμο και μπορεί να έγινα κουραστικός. Δεν το έκανα, όμως, θέλοντας να φανώ εθνάρχης, γαβριάς ή επαναστάτης, ούτε επειδή αναμασώ αυτό που μου σερβίρεται και το ξερνώ στους υπόλοιπους. Ο στόχος μου –και το δήλωσα- ήταν να συμμετάσχω σε μια αλυσίδα κοινοποίησης της προπαγάνδας τους. Έχουμε τα μέσα για να το κάνουμε, το μόνο που χρειάζεται, είναι η προσωπική συμμετοχή του καθενός.
Κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν είναι απαραίτητο να είμαστε όλοι στο σύνταγμα ή στο λευκό πύργο ή οπουδήποτε. Και οι δύο πλευρές, η της φυσικής παρουσίας και η του ίντερνετ, είναι απαραίτητες. Δεν υπάρχει θέμα λιγότερης δουλειάς του ενός σε σχέση με τον άλλο. Εσύ είσαι εκεί κάτω και διαμαρτύρεσαι επειδή αυτό μπορείς να κάνεις κι εγώ είμαι εδώ πάνω και γράφω, επειδή αυτό μπορώ να κάνω. Επανάσταση από τον καναπέ; Μπορεί. Αλλά ευτυχώς όχι κουσκούς το μεσημέρι και αξίζει να το ζεις.
-τσιγάρο-
Ας δούμε λίγο τα πράγματα στην ουσία τους. Αγανακτισμένοι στο σύνταγμα ή μήπως τελικά γονατισμένοι στο σύνταγμα; Γονατισμένοι σε όλη την Ελλάδα; Ίσως αυτό, το να δούμε την ουσία δηλαδή, μας διευκολύνει να κινηθούμε πιο συνειδητά –διότι, μεταξύ μας πάντα, δεν έχω ιδέα για το κατά πόσο αυτό συμβαίνει. Υπάρχουν άνθρωποι «εκεί κάτω» [θα καταλήξει να ακούγεται σαν πουριτανική περιγραφή γεννητικών οργάνων, σ’το λέω], αλλά ξέρουν ποιος πραγματικά είναι ο λόγος; Γνωρίζουν τι ζητούν ή βρίσκονται απλώς εκεί, φωνάζοντας απλώς «όχι»; Η χώρα μας, βέβαια, είναι εκ γεννετής μ’ένα όχι στο στόμα, αλλά θα ήταν καλό –αυτή τη φορά- το όχι να συνοδευτεί από ξεκάθαρες προτάσεις.
Δε γνωρίζω από πολιτική, ως πολίτης ωστόσο γνωρίζω τι θέλω και πως είναι υποχρέωσή μου να το εκφράσω και να το απαιτήσω. Δυνατά. Μια αλλαγή κυβέρνησης, είτε με ανασχηματισμό είτε με εκλογές, όχι μόνο δε με αφορά, μα ξέρω πως θα είναι χαριστική βολή στη χώρα μου. Χωρίς να με νοιάζει ποιος βρίσκεται στο τιμόνι, όπως είπα και στο προηγούμενο κείμενό μου, απαιτώ να δουλεύει βάσει του συμφέροντος και των επιταγών μου. Απαιτώ πλήρη καταγραφή και κοινοποίηση όλων των εκ του δημοσίου αποδοχών, των ασχολουμένων με την πολιτική υπαλλήλων μου. Απαιτώ λεπτομερή καταγραφή καθώς και πόθεν έσχες της τρέχουσας περιουσίας τους. Απαιτώ λεπτομερή καταγραφή και πόθεν έσχες της περιουσίας της εκκλησίας που πρεσβεύει το επίσημο θρήσκευμα της χώρας μου [η οποία τηρεί σιγή ιχθύος, μεν, αλλά αναμιγνύεται από κτίσεώς της στις υποθέσεις της χώρας μου και μάλιστα, είχα μάθει από την εκπομπή οικονομέα-καμπουράκη πως της ανήκει, μεταξύ άλλων, η υψηλότερη κορυφή του Ολύμπου –πόθεν έσχες;]. Απαιτώ εν συνεχεία δήμευση [σωστός ο όρος;], ρευστοποίηση και αξιοποίηση των περιουσιών αυτών, προς αποπληρωμή του χρέους. Του χρέους τους.
Χωρίς καμία υπερβολή, το χρέος αυτό δε μου ανήκει, κάποιοι το λένε παράνομο, εγώ δεν έφαγα τίποτα μαζί με κανέναν και γι’αυτό, δε δέχομαι να επωμιστώ την αποπληρωμή ούτε ενός λεπτού του ευρώ αυτού του χρέους. Ξέρω πως πιθανότατα υπάρχουν κάποιοι που συμφωνούν μαζί μου. Το μόνο που θέλω, είναι να μιλάμε πλέον ανοιχτά. Είναι η ώρα.

Ας κάνουμε ένα ισπανικό!

2011-05-22T17:19:00.001+03:00

Εδώ και καιρό δε γράφω τίποτα στο παρόν βλογ, επειδή κάθομαι και παρατηρώ τα όσα συμβαίνουν. Είναι αλήθεια πως υπάρχει μία περίεργη, κατ’άλλους ίσως και ανεξήγητη, κινητικότητα, καθώς και μία εξαιρετικά αυξημένη ροή πληροφοριών. Ξέρω πως πολλές απ’αυτές, θα μπορούσαν να είναι ακόμα και μέσα ψυχολογικού πολέμου, αν και θεωρώ πως το να αναλώνομαι σε θεωρίες συνωμοσίας και λοιπά ιντριγκαδόρικα σενάρια, είναι κάτι που προϋποθέτει ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο από το τρέχον.
Μολονότι είμαι άνθρωπος που δεν ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για έννοιες όπως ταυτότητα, πατρίδα, εθνικότητα, θέλω –όπως και να’χει- τη χώρα στην οποία βρίσκομαι [ανεξαρτήτως του αν γεννήθηκα σ’αυτήν ή αν απλώς ήρθα εκ των υστέρων ή οτιδήποτε] να την αγαπώ. Θέλω να τη βλέπω υγιή. Θέλω να μπορώ να τραφώ, να ζήσω αξιοπρεπώς, ώστε να μπορώ κι εγώ με τη σειρά μου να της δώσω, σε αντάλλαγμα.
Αντ’αυτού, γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια χώρα κανιβαλιστική που «τρώει τα παιδιά της», μια έκφραση με την οποία σχεδόν γαλουχήθηκα. Έτσι, είχα δύο επιλογές. Ή να την αφήσω να με καταπιεί, ώστε να τη φάω μέσα από τα σωθικά της, ή να φύγω σαν κυνηγημένος προς μία άλλη, η οποία θα με αξιοποιήσει παραγωγικά και προς αμοιβαίο όφελος. Για δικούς μου λόγους, αποφάσισα το δεύτερο.
Παρ’όλα αυτά, η οικογενειακή εστία πάντα και σε κάθε άνθρωπο κατέχει μία συγκεκριμένη και ξεχωριστή θέση. Έτσι, δεν μπορώ να διαγράψω τα όσα συμβαίνουν εδώ και πολύ καιρό στην Ελλάδα, ούτε τον εντελώς λανθασμένο –αν και λογικό- τρόπο διαχείρισής τους από όλους μας. Σίγουρα υπάρχει συμπυκνωμένη οργή, σίγουρα νοιώθουμε αδικημένοι, σίγουρα μένουμε δικαιωματικά αμήχανοι μπροστά σε «όλα αυτά», αλλά το θέμα είναι πως δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο αυτή η κατάσταση μας κρατά καθηλωμένους.
Καθημερινά –και δεν είναι υπερβολή- βλέπω ότι καταλήγουμε να ξεσπάμε ο ένας στον άλλο, αντί να μιλήσουμε εκεί που πρέπει να μιλήσουμε. Ακούω κατηγορητήρια απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που δεν εξυπηρετεί κανέναν πια, ακούω μια βαθειά δυσαρέσκεια απέναντι σε εντελώς λανθασμένες κινήσεις, ακούω να έχουν εμπιστευτεί ένα αφερέγγυο κράτος. Και το χειρότερο; Μετά απ’όλα αυτά, ακούω να μαλώνουν επειδή το μπλε γίνεται πράσινο, επειδή το πράσινο φαινομενικά ήταν καλύτερο αλλά έγινε χειρότερο απ’το μπλε, ότι το κίτρινο μας βάζει να φαγωνόμαστε και το κόκκινο, μολονότι επαναστατικού ταμπεραμέντου, τελικά απλώς είναι έντονο και κάνει ένα κάποιο κοντράστ, αλλά ως εκεί. Α ναι, υπάρχει και το μαύρο, που νομίζαμε πως ήταν ουδέτερο, αλλά τελικά μάθαμε πως συνεργάζεται με ένα πιο σκούρο μπλε και προκαλεί επεισόδια κάθε που διαμαρτυρόμαστε, ώστε να μπορεί το σκούρο μπλε να επέμβει, να μας ψεκάσει με αρώματα και να γίνουν όλα μια μεγάλη γιορτή.
Μεταξύ μας, έχω βαρεθεί. Θεωρώ πως η όλη κατάσταση είναι, πασιφανώς πια, υπεράνω κάθε χρώματος, αρώματος και λοιπών διαχωριστικών άρα και διασπαστικών στοιχείων. Έχουμε ήδη πολλούς νεκρούς και πληγές για μία χώρα που θέλει να δηλώνει πως «ανήκομεν εις την Δύσιν». Οπότε, είναι η ώρα να στραφούμε σε κάτι διαφορετικό, κάτι πέρα απ’το να βγούμε χωρισμένοι βάσει χρώματος σε δεκαπέντε διαφορετικές πορείες, που κάθε μία έχει από τρία άτομα και μισό πανό.
Υποθέτω πως λίγο-πολύ, όλοι ξέρουμε τι γίνεται στην Ισπανία εδώ και μέρες. Είναι τόσο ωραίο που δεν έχουν υπάρξει παρατράγουδα και κυρίως, που τόσοι άνθρωποι βρίσκονται σε πλατείες και χωρίς βία ούτε ταυτότητα, ζητάνε κάτι το αυτονόητο: να κινηθούνε οι πολιτικοί προς όφελος των ανθρώπων.
Γνωρίζω πως οι Έλληνες έχουμε μεγαλώσει με μία πατερναλιστική αντίληψη περί κράτους, ωστόσο η στάση μας θα ταίριαζε σε ένα κράτος που θα μπορούσε να την υποστηρίξει. Με δυο λόγια, σε ένα κράτος πρόνοιας, που θα νοιαζόταν ουσιαστικά και έμπρακτα για τους πολίτες του. Τώρα, η στάση του κράτους μα κι αυτή των πολιτών είναι εντελώς λάθος και λόγω συγκυριών, θα έλεγα αυτοκαταστροφικές, έως και αυτοκτονικές.
Θέλω, λοιπόν, το ίδιο πράγμα να συμβεί κι εδώ. Έχουμε τα εχέγγυα, τους λόγους, τις αιτιολογήσεις μα και τη δύναμη, ώστε να κάνουμε ακριβώς ό,τι και οι Ισπανοί. Και μάλιστα, να το κάνουμε ακόμα καλύτερο. Να συγκεντρωθούμε στις κεντρικότερες πλατείες των πόλεών μας και να έρθεις κι εσύ με τη ριγέ μπλούζα, εσύ που λατρεύεις το μπάσκετ, εσύ που παίρνεις σύνταξη, εσύ που σιχαίνεσαι τις πέστροφες, εσύ που ακούς slayer, εσύ που ξέρεις να λες μόνο «αγκού», εσύ που το προτιμάς καυτό, όλοι ανεξαρτήτως κι ανεξαιρέτως. Με απολύτως ειρηνικό, ήρεμο και πολύχρωμο τρόπο και κυρίως με μία αξιοπρεπή στάση, όπως αρμόζει άλλωστε, να κινηθούμε ώστε να γίνει αντιληπτό κάτι το αυτονόητο: ότι το κράτος είναι εργαλείο μας, άρα πρέπει να δουλεύει προς όφελός μας.
Σημειώνω, επίσης, πως όλα τα παραπάνω δε μεταφράζονται σε «θα βγούμε να ρίξουμε την κυβέρνηση». Δεν έχει να κάνει με χρώματα, το είπα ήδη πολλές φορές. Αν πρέπει απαραιτήτως να μεταφραστεί κάπως, θα μπορούσε να είναι ως εξής: θα βγούμε να ζητήσουμε από το κράτος να δουλεύει πια για’μας.
Α ναι! Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που διαθέσατε στο παραπάνω σεντόνι!

Εύρημα #8172

2011-03-25T19:38:00.003+02:00

Ναι ναι ναι το βλογ μου περνάει κρίση. Όχι ότι σταμάτησε και ποτέ. Οπότε, μέχρι να το ισορροπήσω, να κάτι που μοιάζει με χάναχ διαλυμένα σε κρασί:

[δεν ξέρω αν είναι ένα ακόμη απολίθωμα που ξέθαψα 835362 χρόνια μετά από όλη την ανθρωπότητα, ωστόσο το βρήκα μόνος μου και ανήκει στην κατηγορία "μαμά είμαι περήφανος!"]

Το θηλαστικό προτείνει

2011-03-07T19:05:00.002+02:00

Αρκούδες!

Ασπρόμαυρες αρκούδες, επιχρυσωμένες:

Κανονικαί πλην όμως αποθανούσαι αρκούδαι:

Και κάτι άνευ αρκούδων, για την αγάπη του χάναχ:

Νοσώ [γαμώ]

2011-02-25T01:31:00.005+02:00

Εξ'ου -εν μέρει- κι η απουσία μου. Το άλλο μέρει δε χρήζει ανάλυσης, ανήκει στη γενικότερη κατηγορία ράιτερ'ς μπλοκ. Νοσώ. Κι όταν νοσώ, η γκρίνια φτάνει σε ένα χρυσό ζενίθ, ενώ το πεχά μου πέφτει στο ναδίρ. Εκπέμπω γιγάντιες ποσότητες μιζερονίων, θανατολογώ και αν ανεβάσω πυρετό [σπάνιο αλλά αγαπημένο] συνήθως κάνω ένα λεπτομερές βυζουαλάιζειν της κηδείας μου.
Αυτή τη φορά θα το περάσω σε ένα ανώτερο επίπεδο. Κανονίζω τις τριγύρω δραστηριότητες, διότι μια κομ ιλ φο κηδεία δεν περιορίζεται μόνον στην τελετή.
Ξεκινώ από την ντεκορασιόν του τάφου, διότι το διζάην είναι το παν. Στον τάφο μου, λοιπόν, θέλω [πραγματικά] να χαραχτεί ή να αποτυπωθεί τέλος πάντων, αυτό:

Συνοπτικόν, λακωνικόν, βίντατζ. Έχει τις χάρες όλες. Διάλεξα και μέρος για τη δεξίωση. Σας κακομαθαίνω, αλλά χαλάλι. Έτσι κι αλλιώς, δε θα πλερώσω εγώ. Ορίστε λοιπόν το πολυτελές κέντρον στο οποίο κατέληξα μετά από ενδελεχή έρευνα και περισυλλογή:

Ειλικρινά πιστεύω ακράδαντα πως το βαριετέ της μεγάλης κυρίας Σκορδαλάκη, θα απαλύνει έστω κατ'ελάχιστον τον βαθύ και βουβό πόνο που θα επιφέρει η τόσο πρόωρη φυγή μου. Με συγκινώ. Μάλιστα -τώρα με συγκινώ περισσότερο- η περιποίηση δε σταματά εδώ. Στους θρηνούντες θα μοιραστούν γκούντι μπαγκζ με κόλλυβα, τυροπιτάκι και δώρο έκπληξη. Ενδεικτικά, να η συσκευασία [αγαπώ]:

Η προτροπή "άνοιξέ τη", μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Ποτέ δεν ξέρεις. Επίσης, έχω αφήσει και την τιμή πάνω στη συσκευασία, διότι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους κάλους φίλους. Ή κάτι τέτοιο.
Και μια θερμή παράκληση για το τέλος.

V for vagina

2011-01-30T23:12:00.003+02:00

Υποθέτω πως είναι άλλο ένα πτώμα περασμένης δεκαετίας που ξέθαψα, ωστόσο το παραθέτω. Ανήκει στην ενότητα 'μουσικαί κυριακαί'.

αυτό ΕΙΝΑΙ ό,τι πιο χρήσιμο!

2011-01-18T18:43:00.003+02:00

Ζούσες χωρίς αυτό τόσα χρόνια.
Έκλαιγες.
Έτρωγες τα νύχια σου.
Έτρωγες τα νύχια των άλλων.
Έκλαιγες τες λευκές νύχτες.
Ανεξαρτήτως εποχής.
Πήρες χάναχ.
Έμαθες ότι προφέρονται ζάναξ.
Το κενό μεγάλωνε.
Ήρθε η ώρα της αποζημίωσης.
Το σάιτ που περίμενες,
είναι εδώ .

Αγαπημένε μου έλληνα πολιτικέ,

2011-01-11T14:14:00.002+02:00

Εδώ και καιρό σε σκέφτομαι -αναπόφευκτα. Μεταξύ μας, έχω βαρεθεί, όπου κι αν είμαι η παπαριά σου με ακολουθεί σαν την κωλίλα στο Χ14. Αλήθεια, υπάρχει ακόμα το Χ14 ή το έκοψες κι αυτό;
Αγαπώ τις σπασμωδικές περικοπές, είναι ένα τατς απρόβλεπτου στη βαρετή καθημερινότητα. Ξεκινήσαμε από μικρά κι ασήμαντα και φτάνουμε στα πιο χάρντκορ. Αργά, αλλά σταθερά. Να σου πω, βρε αγάπη μου, κόφτα όλα να τελειώνουμε.
Άι μιν, κάνε παύση πλερωμώνε. Μη μου το πρήζεις, πρέπει να δω τι θα κάνω. Βαρέθηκα να ακούω κατηφείς δηλώσεις, βαρέθηκα να ακούω βραχνούς προφήτες να μιλάνε για κατοχή και άλλου είδους δραστηριότητες. Ducks, το μέρκελ είναι ο νέος άντολφ, είναι προφανές. Σκατά καρκίνος κι αυτή, πασιφανής απόδειξη πως τελικά, ο καρκίνος είναι μεν ευαίσθητος αλλά δεν παύει να είναι καβούρι, άρα να έχει δαγκάνες, άρα να πετσοκόβει αν παραστεί ανάγκη.
Ωστόσο, ναι. Κάνε επιτέλους αυτή τη ρημάδα την παύση πλερωμώνε. Μου το λιβανίζεις μήνες τώρα, ε κόφτα όλα, κάψε το σπίτι μου, πήδα και τη γιαγιά μου -χάρη θα μας κάνεις- αλλά καν'το επιτέλους. Μεταξύ μας, είναι προτιμότερο από το να μιλάμε σε θεωρητικό επίπεδο για το κοπάδι ελεφάντων μέσα στο δωμάτιο.
Με αγάπη,
πρωτεύον θηλαστικό #864

re-introduced

2010-12-31T13:19:00.003+02:00

Hello.

I am an aquarius.

I have a gemini rising.

And some stuff in sagittarius.

Nah, that was just an excuse. It's just me.

For the upcoming year, i wish you love. Thank you all.

λα μαζί δε λ'αντερνέτ

2010-12-26T16:41:00.020+02:00

Ή αλλιώς, η μαγεία του ίντερνετ. Ή του ιντερνέτ, για τους πιο τραντισιονέλ. Εδώ έχουμε μία ανθολογία υλικού που έχουμε συναντήσει στον ωκεανό του κυβερνοχώρου. Μέρες γιορτών, μέρες απολογισμού, κάποια στιγμή έπρεπε να τα μοιρασθώ κι εγώ.
Θα ξεκινήσω απ'το μαγικό κόσμο του φέιλμπουκ, ο οποίος είναι μια αστείρευτη πηγή υλικού. Εδώ, για παράδειγμα, μου προτείνει να κάνω φόκους και φρενδ ρικουέστ στον νταρθ βέιντερ.

Πράγματι, οι φίλοι μου με περιμένουν και τώρα που το εργαλείον αναζήτησης έχει γίνει ακόμα πιο αποτελεσματικό, μπορώ με μισό κλικ να βρω -επιτέλους- τον νταρθ, που'χω να τον δω και πάρα πολύ καιρό. Βέβαια, υπάρχει κι ένα ακόμη πρόσωπο που πίστευα πως δε θα δω ποτέ, παρά μόνο μετά θάνατον -και αν.

Μετά το σοκ της νεκρανάστασης, ακολουθεί βαρεία αποκάλυψη.

Ίσως τελικά είναι αλήθεια αυτό που φοβόμουν. Η κοπέλα-αγόρι μου, είναι τρανς. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, πέρα απ'το να πω το οριστικό άει σιχτίρ. Και θέλω να το μεταφράσω και στα αγγλικά, για να έχει διεθνή ισχύ. Δερ γιου γκόου:

..και κάπως έτσι έχω ένα διεθνές, αειφόρως αναπτυσσόμενο σιχτίρ. Γουέλ νταν! Παρεμπιπτόντως, η μακεδονία ανήκει στα μπολ.

Κάπου εδώ, είναι ασφαλές να εισέλθουμε στο μαγικό κόσμο του μιρκ. Ιστορικό μέσο δολοφονίας της πλήξης, αν και μαστιζόμενο πλέον από την κρίση.

Και λίγοι στοχασμοί επί του εργασιακού:

Καθώς και μία ανομολόγητη απορία.

Συνοδευόμενη από πολιτικό υπαρξισμό.

Επομένως, είναι ώρα να ελαφρύνουμε το κλίμα. Χρειαζόμαστε λίγο σεξ. Έχω βρει μία εξαιρετική συλλογή από σεξ-δολλς, όλες εμπνευσμένες από σεπτά και αγαπημένα πρόσωπα του καλλιτεχνικού χώρου. Σημειώνω, πληροφοριακώς, πως το ανσαμπλάκι ξεπερνά ελαφρώς τα όρια του μιλφ, αλλά έχει τη γοητεία του. Γι'αρχή, έχουμε τη μεγάλη κυρία του ντόπιου πενταγράμμου.

Παρεμπιπτόντως, αυτό που αγαπούσα πάντα στις σέξ-δολλς, είναι η στοργική έκφρασή τους. Συνεχίζουμε με κάτι επίσης ντόπιο, αυτή τη φορά κινούμενο σε πιο γαλήνιους τόνους. Είναι η σεξ-δολλ του διανοουμένου του ευρύτερου αριστερού χώρου.

Η τρίχα είναι φυσική. Ακολουθεί μνημιώδες ντιζάιν, εμπνευσμένο από τη μεγάλη κυρία Σουμάκ.

Εχμ, ναι. Μένει με τα χέρια σ'αυτή τη στάση, είναι σχετικά πιο σαμπμίσιβ. Αν προτιμάτε αγριόμουνο, προτείνω ανεπιφύλακτα την ακόλουθη:

Υποθέτω πως καλύπτει και τους πλέον απαιτητικούς. Αλλά αρκετά με το σέξε, ας περάσομε σε κάτι πιο βαθύ [όχι τέτοιο βαθύ]. Ξέρεις, ίσως για την ταλαιπωρία που βιώνεις στην Ξωή σου, να ευθύνεται κάρμα που κουβαλάς απ'την προηγούμενη Ξωή σου. Δεν το λέω μόνο εγώ, ορίστε:

Βέβαια, για τις παράλληλες σχέσεις θα πρέπει να απευθυνθείς αλλού. Στην κύρια πηγή.

Αυτή είναι η κύρια πηγή όλου του κακού, αυτή σου'χει φορέσει όλο το κέρατο της Ξωής σου κι είναι επίσης αυτή, που μπορείς να την πάρεις τηλέφωνο όποτε θέλεις. Κι αν γουστάρεις σκρίπτα μάνεντ, μηνυματίζεται αγρίως. Τώρα που τη βρήκες, πάρε κι εσύ το σοκαρισμένο-με-ένα-τατς-δίψας-για-εκδίκηση βλέμμα της δεκαετίας:

You all have been released

2010-12-23T16:55:00.001+02:00

Και ολίγη λογοτεχνία

2010-12-20T16:58:00.003+02:00

Ταράσσομαι ολίγον, ομολογώ, με το βιβλίο που διαβάζω. Γνωστός πια για το πόσο μπροστά είμαι [είναι το ζώδιο, το τιμώ δεόντως], διάβασα μετά από 9836797698 χρόνια τη γυναίκα από βελούδο. Του Φρέδυ, του Γερμανού. Του μπαμπά της ναταλίτσας. Αυτή είναι καρκίνος. Με λέοντα. Πληροφοριακά.
Τέλος πάντων, το βιβλίο τοποθετείται γύρω στα 1850σάμθινγκ, μιλά για το τρικουπέικο και όλο το κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικό ανσάμπλ της περιόδου. Το κράτος είναι ανύπαρκτο, καθώς υποτίθεται ότι χτίζεται εκείνη τη σαιζόν, το παλάτι έχει του μουνιού του το χαβά, η χώρα περνάει οικονομική κρίση [σαρπράααιζ!], στους δρόμους σφάζονται όλοι με όλους [σάουντζ φαμίλιαρ], παράλληλα τρέχει πλήρες πρόγραμμα δεξιώσεων με βαλσάκια και γκραντέ κατάστες [τρε σικ], γίνονται απόπειρες δολοφονίας πολιτικών [κάμινγκ σουν όπως πάει], δημοσιογράφοι αυτοχτονούν [νοτ σικ], αποστάται βουλευταί φυλακίζονται [αν η ντόρα είναι ο νέος Ρόκκος Χοϊδάς, θα ξεράσω, θα τα φάω και θα τα ξαναξεράσω], το νεογνό κράτος ζητιανεύει λεφτά εις τας ευρώπας [χμ χμ], εσωτερικές κόντρες καθορίζουν τις μέιτζορ πολιτικές παπαριές που ακολουθούν [τελ μι σάμθινγκ άι ντον'τ νόου], δυστυχώς πτωχεύουμε [κάμινγκ σουν, ες γουέλ] και παρ'όλα αυτά -γκαγκάν γκαγκάν!- οργανώνουμε το πρώτο καμπάκ των ολυμπιακών αγώνων.
Ιζ δις ε ντεζαβού;

μουσικαί κυριακαί

2010-12-12T15:50:00.002+02:00

και κάτι για το χειμερινό απογευματινό σκότος

Το ρετρό ποστ

2010-12-09T02:05:00.006+02:00

Θυμήθηκα βάσει ανεξήγητης σύνδεσης νευρώνων, μία συγκλονιστική ανακάλυψη που είχε πραγματοποιηθεί μέσα στο ηρωικό 2010: την υπεραιωνόβια Αθηναία. Ναι, εκείνη που είχανε βρει [το σκελετό δηλαδή] και είχανε κάνει αναπαράσταση του πώς ήτο στο ρίαλ λάιφ. Και προέκυψε αυτό:

Εγώ τα συγχαρητήριά μου θα τα δώσω, όπως και την υπενθύμιση "καλό το χόρτο, αλλά με μέτρο". Τέλος πάντων, περιπλανιόμανε στο προσφιλές βλογ της τάτης και είδα ότι είχε σέξιον, όπου μπορείς να προβάρεις ένα μέικόβα γνωστών περσονών του δημοσίου βίου πάνω σε δική σου φωτογραφία. Σε μία προσπάθεια να σώσω την παλαιολιθική αθηναία, κατέληξα στα εξής:

Εδώ επέλεξα το λουκ "Λάδη Γαγά". Επίσης άφησα στα δεξιά τη δήλωση-κόλαφο της ελένης φιλίνη [εγώ γιατί την αγαπώ;] περί μπότοξ.

Προχώρησα σε κάτι πιο αυστηρό, μα συνάμα καθημερινό. Διότι μελέτη μπορείς να ντυθείς πολλές φορές, ενώ το Λάδη Γαγά σε κάνει λίγο πιο εξτραβαγκάντσα. Προφανώς δεν έχω ακόμα κάνει τον κόπο να προσαρμόσω το μαλλί στο κρανίο, το θεώρησα περιττό.

Και περνάμε στο λουκ τάμτα. Πιο νατουρέλ, με διακριτικό μακιγιάζ. Προσωπικά, προτιμώ το λουκ μελέτη [για το μακιγιάζ κυρίως]. Ας κάνουμε μια πρόχειρη δημοσκόπηση επί του θέματος, πιστεύω ότι είναι μακράν πιο σικ θέμα από τα οικονομικοπολιτικοκοινωνικογιατιδεγαμαμεπιά της χώρας, νεσπά;

Το χαμόγελο του ποδιού

2010-12-01T20:31:00.003+02:00

Βιώνω μία σύγχυση. Βλέπω διάφορα λόγκοζ, όπως πουχού το προσφιλές της νόκιας με τα χέρια που αγαπιώνται [πασιφανώς κλεμμένο, άι νόου], κάτι άλλα πολιτικών κομμάτωνε με γροθιές έτοιμες για καυτό φίστινγκ, παραποιήσεις του ήλιου του παστόκ όπου αντί για ακτίνες έχει μπουνίτσες, χεράκια να με χαιρετάνε εδώ, δαχτυλάκια να κουνιούνται εκεί, περιχαρείς παλάμες, αρχοντικά πανωπάλαμα [δεν ξέρω πώς λέγεται η πάνω πλευρά της παλάμης, εξκιουζέ].. και δεν είναι μόνο αυτό. Φράσεις που δηλώνουν ενότητα, αλληλοϋποστήριξη, μπράδερχουντ [τύπου "το'να χέρι νίβει τ'άλλο" ή "χέρι-χέρι" (κι εδώ ελπίζω να αποφευχθούν συνειρμοί πολιτικού χαρακτήρος) ή "αυτά τα χέρια είναι μαχαίρια" κουτουλού] κατακλύζουν καθημερινά τον προσωπικό μου χωροχρόνο.
Κι ερωτώ: το πόδι; Γιατί κανείς δεν αναφέρεται στο πόδι; Εντ ίβεν γουόρς, γιατί οι ελάχιστες αναφορές στο πόδι, είναι αρνητικές; Ας πούμε, το "πήρε πόδι" έχει μια αρνητική χροιά. Το "με την ψυχή στα πόδια", ακόμα πιο αν-σικ. Το δε "το'βαλε στα πόδια" επιδέχεται πολλών ερμηνειών, αλλά δεν είναι της παρούσης. Επίσης, γιατί όταν κάποιος σου γλείφει τα δάχτυλα των ποδιώνε, είναι φετιχιστής, ενώ όταν κάνει το ίδιο σ'αυτά των χεριώνε, είναι ο μεγάλος ερωτικός;
Ωστόσο, το πόδι παρά την περιθωριοποίηση που βιώνει καθημερινά, έχει την παιδεία και το χαρακτήρα να παραμείνει σιωπηλό. Αλλά τούτες τις γιορτινές μέρες, δώσε στο πόδι σου την αγάπη, την αναγνώριση και τη θαλπωρή που τόσα χρόνια στερείται. Πες του ροζ λόγια. Αγόρασέ του μια φλάφυ κάλτσα. Βγαλ'το βόλτα σε ένα ακριβό εστιατόριο. Το πόδι σου θα σού το ανταποδώσει, σίγουρα με ένα γιγάντιο, ειλικρινές χαμόγελο.

Σε βαριέμαι

2010-11-23T22:33:00.005+02:00

Κάτι το οποίο είναι λίγο-πολύ αναμενόμενο, δεδομένου του γενεθλίου χάρτη μου. Ωστόσο, είναι που μου δίνεις και υλικό.
Θυμάμαι, λοιπόν, γύρω στο δύο χιλιάδες κάτι, οπότε και ο αβραμόπουλος ίδρυσε το ηρωικό κίνημα ελευθέρων πολιτών. Διότι τώρα μιλάμε ή κλάνομε; Άλλο πράμα το κίνημα, άλλο το κόμμα. Το κόμμα μπορεί εύκολα να μεταμορφωθεί σε σημείο στίξης. Μικρό, μηδαμινό, πενιχρό. Μπορεί επίσης να εκληφθεί ως κώμα -τι πιο αδρανές;
Ενώ το κίνημα.. το κίνημα έχει άλλη αίγλη. Σου βγάζει κάτι το μπρουτ, κάτι το ρεβολούσιονάρη, που έτσι κι αλλιώς έδενε γάντι με το ανσάμπλ του μήτσου. Δεν ήταν και σαν την πολιτική άνοιξη του αντωνάκη [του οποίου το ανσάμπλ δε σε προδιαθέτει, γενικώς]. Ήταν η ελίζα βόζεμπεργκ, μα πάνω απ'όλα το τόταλλυ κλάσει λόγκο:

Αυτό το λόγκο σε βάζει σε περισυλλογή, θες δε θες. Ποιο είναι το μότο; Μόνο αυτί με αυτί δε σμίγει; Είναι το λόγκο της σανέλ με μια αλλήθωρη προοπτική; Είναι το κάτι που δένει αυτούς που ζουν χωρισμένοι, θαρρείς; Το βλέπεις ότι το σκέφτεσαι. Σε κάνει ιντελέκτ.
Περνάνε, λοιπόν, τα χρόνια και μανθάνω πως η ντόρα ιδρύει το δικό της απαυτό. Το χαρακτήρισε ως κίνημα κι αυτή, βαδίζει σε μονοπάτι ιερό. Ωστόσο, εντάξει, καταλαβαίνω ότι η χώρα περνάει μια κλιμακτήριο. Εντάξει. Είναι ανάγκη όλα να είναι τόσο βαρετά; Δηλαδή συγγνώμη. Είναι λογότυπο αυτό;

Οκέι, μου'χουν πει πως το πορτοκαλί είναι συμπληρωματικό του μπλε ή κάτι τέτοιο. Δε θυμάμαι. Προσωπικά το βρίσκω απαράδεκτο σαν συνδυασμό -και ξέρω πως είναι τα χρώματα του βλόγγερ.ψομ, αλλά δεν είπα ποτέ ότι είμαι και φαν. Είναι σαν την εποχή που ήμουν στο δημοτικό και ζωγράφιζα μπλε σπίτια με ασημένιες λεπτομέρειες [και ανθρωπάκια με ευδιάκριτα βυζιά, ανεξαρτήτως φύλου διότι ήμουν πάντα της ισότητας]. Μα φυσικά και είναι θέμα απόχρωσης! Μιλάω για το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ μπλε ["εε βασικά δεν είμαι μπλε, αλλά από μικρός ήθελα να γίνω"] και το ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ πορτοκαλί ["πάντα πίστευα ότι ήμουν κεραμιδί, αλλά τελευταία νοιώθω πολύ μπερδεμένη.. ένα κενό.. ένα σφίξιμο"]. Χέσε με. Που αν μ'έχεζες, τέτοια απόχρωση θα είχα.
Κι απ'την άλλη, είναι το δέντρο. Ότι τι; Μου κοτσάρεις ένα δέντρο κι εγώ υποτίθεται πως πρέπει να καταλάβω τι; Έχεις ανθίσει; Είσαι αειθαλής; Είσαι οικολόγα; Θα έλεγα και πράσινη, αλλά μόλις συνειδητοποίησα ότι το δέντρο είναι άσπρο! Άρα, μήπως πρέπει να κατευθύνω τους νευρώνες μου προς το να σκεφτούν ότι είσαι ινδιάνα επομένως 1. γι'αυτό ο πατήρ σου είναι συνομήλικος με το χρόνο και 2. το δέντρο είναι άσπρο διότι δε μιλάμε για το δέντρο σαν δέντρο, μα για το δέντρο-πνεύμα, τύπου ποκαχόντα-με-τα-χρώματα-του-ανέμου; Ή -κάτι ακόμα πιο σικ- το δέντρο είναι άσπρο διότι 1. σπάμε τα ταμπού και δίδομε το δέντρο λευκό, διότι το να το βλέπεις πράσινο και καφέ είναι στην τελική θέμα αντίληψης κι εγώ έχω διαβάσει κι έναν κίρκεγκαρ παραπάνω, οπότε το δέντρο στον κόσμο μου είναι άσπρο 2. δεν αναφερόμεθα στην υλική υπόσταση του δέντρου, μα στη φιλοσοφική του 3. είναι ένα κίνημα μόνο για λευκούς [ράσιστ μπίατς] 4.ήτο δουλειά τσάτρα-πάτρα, οπότε ποιος το χέζει το δέντρο.
Εντάξει, να τ'αφήσω το δέντρο. Θέλεις να μου εξηγήσεις για ποιο λόγο το "μπλε" κομμάτι δεν εφάπτεται σωστά με το "πορτοκαλί"; Θέλω απεγνωσμένα να βάλω τα χέρια μου στην οθόνη και να τα ισιώσω, μου διαταράσσουν τα τσι.
Θα μου πεις "μην τα βλέπεις". Ναι, ντουντ, ευχαριστώ για τη λύση. Στρέφομαι αλλού, προς Πολωνία μεριά. Φτιάξανε ένα άγαλμα του ιησού ΝΑ. Και είναι, λέει, το ψηλότερο στον κόσμο. Εγώ κρατώ απλώς αυτό το ενσταντανέ, διότι μου θυμίζει να λέω "ευχαριστώ, θεέ, που δε ζω στην πολωνία ή τέλος πάντων που δεν πήγα για τρέξιμο εκείνο το πρωί, σ'εκείνο το βουνό":

Θα είχα πάθει συγκοπή. Και φυσικά, ένα άσμα για το τέλος:

Της ξεχαρβαλώσεως. Θυμίζει λίγο μπορντσοβκάναντα, υδροχοϊκά ακούσματα.

it gets better

2010-11-03T16:22:00.002+02:00

Είναι καλός ο ακτιβισμός. Αλλά πώς θα σε πείσω ότι είναι καλό να τρέφεσαι υγιεινά αν δεν το εφαρμόζω εγώ ο ίδιος; Αντίστοιχα, πώς θα σε πείσω ότι είναι φυσιολογικό να είμαι γκέι, αν εγώ ο ίδιος δεν υπάρξω μέσα στην αστική καθημερινότητά σου με το σύντροφό μου; Είναι καλό το πράιντ. Αλλά είναι σημαντικότερο να υπάρχουμε.

Τάσεις φυγής;

2010-10-30T15:21:00.002+03:00

Δικαιολογώ-ψηφίζω-στηρίζω. Η Χέλεν μου έδωσε σήμερα την απόλυτη πρόταση για μία μίνι απόδραση, τύπου σαββατοκύριακο στην Αιδηψό: ένα ταξίδιον Ιαπωνία-Κίνα. Έλα μωρέ, δυο τσιγάρα δρόμος είναι [αν δεν καπνίζεις, όπου τσιγάρα βάλε τραγούδια].
Το γκούγκολ μαψ, δε, προτείνει και την πλέον ενδεδειγμένη διαδρομή με πλήρεις οδηγίες ώστε να ανακαλύψεις και να αγαπήσεις τα μοναδικά τοπία και να έρθεις σε επαφή με [όλον] τον ασιατικό πολιτισμό. Χιλιοστό προς χιλιοστό, είναι μια εμπειρία ζωής. Δες μόνο την οδηγία #43:

Αβαδίστ, ψήνεσθε;

Χρήζουμε διακοπώνε

2010-10-20T17:03:00.002+03:00

Είναι μία γενικώς αποδεκτή αλήθεια: χρειαζόμεθα διακοπάς. Όλο τούτο το πρέσουρ πρέπει να εκτονωθεί κάπου, να ξεδώσομε, να γλεντήσομε και να επαναπροσδιορίσομε στόχους, επιθυμίες και φαντασιώσεις, να φορτίσομε μπαταρίες τέλος πάντων.
Εγώ, το πρωτεύον θηλαστικό #864, φρόντισα πριν από'σένα για'σένα, αγαπητέ αναγνώστα. Θυμάσαι που σου βρήκα κοτζαμάν αστεροειδή [τη Ρέχα, ναι]; Ε τώρα σου βρήκα και τον πλέον αγαπημένο προορισμό διακοπών: την Kurada!
Στην εξωτική Νιγηρία, διότι είναι καλό να γνωρίσομε και τους κάτωθεν γείτονάς μας, σε περιμένει η γλυκύτατη επαρχιακή πόλη με το συμβολικό όνομα. Ξέρω, το σάιτ πάσχει λίγο από μετάφραση [βλέπε "Εν τω μεταξύ, δεν gallery", όσο να πεις έχει μια στράβα, ένα κάτι], αλλά με λίγη καλή θέληση αυτά φαντάζουν χαριτωμένες πινελιές που χαρίζουν στο ανσάμπλ.
Δυνητικά, οργανώνουμε και γρουπ. Καλό ταξίδι!

της κυριακής τα σίδερα

2010-10-18T11:50:00.002+03:00

σήμερα κινούμαι λακωνικά και μόνον με χαριτωμένον σάουντρακ

καλή εβδομάδα :)

[tzagalagabugu έμαθα να τα συρρικνώνω! μερσί!]

και διά τους καπνίζοντες σλας εθισμένους στην άσπρη σκόνη:

today's mood

2010-10-13T14:45:00.005+03:00

Το έψαξα πλανητικά, η σημερινή μέρα για ζώδια όπως το θκομ', λιοντάρια, κερασφόρα και δίδυμα, είναι μουνί. Έτσι, μπορούμε δικαίως να εκτονωθούμε όπου και όπως θέλουμε, διότι σου λέει "σήμερα αντιδρούμε συναισθηματικά και παίρνουμε μαθήματα, όσον αφορά στην απελευθέρωση τραυμάτων και αρνητικών συναισθημάτων οβ δε παστ". Δε μας γαμάστ;
Κοίτα λίγο εδώ κατάσταση. Έχω δοκιμάσει αρκετούς μπράουζας [browsers, έλα, είναι θέμα προφοράς] και ο καθένας έκανε τη δική του προσπάθεια να εξανθρωπιστεί. Το γκούγκολ κρόουμ, ωστόσο [το οποίο δεν αλλάζω με τίποτα και βρίσε με όσο θέλεις], έχει ξεπεράσει κάθε όριο:

Περιμένω εναγωνίως τα υπόλοιπα μηνύματα. Όπως "άμαν άμαν όπλες, κούκλα μου κουκλίτσα μου, συ μ'έχεις τρελλάνει, ελενίτσα μου", "άι-ντες! το γκούγκολ κρομ δεν μπορεί να εμφανίσει αυτήν τη σελίδα", "άλατις, μάγκα μου, φάγαμε πόρτα", "ωχ αμάν, χιλιάδες βάιρους μου βρωμάν" ή "αμάν-αμήν, σου λείπει τούτο το πλαγκίν".
Συνεχίζω με ένα θέμα επίκαιρον, αν και στην άκρη της γης. Θα μου πεις, η γη δεν είναι επίπεδη, άρα δεν μπορεί να έχει άκρη. ΕΙΝΑΙ ΣΧΗΜΑ ΛΟΓΟΥ! Στη Χιλή, λοιπόν, απεγκλωβίζουν τους ανθρακωρύχους, μετά από ενενήντα εκατομμύρια χρόνια που ήσαν -well- εγκλωβισμένοι. Κι άντε ότι εγκλωβίζεσαι. Άντε ότι έχεις και χώρο για ένα στοιχειώδες δώθε-κείθε. Ρωτώ ωμά και κατανοητά: πού χέζεις; Διότι άντε και το κάτουρο το αντέχεις, αναπτύσσεις ένα βίτσιο παραπάνω, το βλέπεις πιο ευρωπαϊκά, ξεριζώνεις ρε παιδί μου την οπισθοδρόμα από μέσα σου και απολαμβάνεις το χρυσό ντους. Αλλά το νάμπερ του πώς το διαχειρίζεσαι;
Κι η μέρα συνεχίζει να ξεδιπλώνει την παράνοιά της. Κάποιοι το αντιμετωπίζουν λιγότερο στωικά:

Σου απαγορεύω [ρε]

2010-10-11T08:43:00.003+03:00

Η απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, ήταν μία υπερκαταπληκτικοεξαίσια, σουπερκαλιφρατζιλίστικεξπιαλιντόσιας κίνηση-ματ της κυβέρνησης, που σώζει τη χώρα από κάθε της πρόβλημα. Όχι, κουρκουμπινάκι μου, δεν αντελήφθην μόλις πως απαγορεύτηκε το φουμάρειν στους δημόσιους χώρους, απλώς τώρα συνειδητοποιώ την αξία του εγχειρήματος. Άλλωστε είναι ένα αποφασιστικό μέτρο σε μία χώρα νεκρή, όπου για να νοικιάσεις ένα μαγαζί και να ανοίξεις μια επιχείρηση, μπορεί να σου ζητηθεί να πλερώσεις εκατό χιλιάδες ευρώ αέρα. Υποθέτω πως για γη-νερό-φωτιά, το κόστος είναι υψηλότερο. Όλοι υποτιμούν τα ζώδια του αέρα. Τώρα, το τι θα πουλάει η επιχείρηση προκειμένου να κάνει απόσβεση και να βγάλει κέρδος, είναι προφανές: καμιά κοκίτσα, λίγο ελεσδή, εκλεκτόν κρίσταλ μεθ -παραγωγής μας- και τα συναφή. Πρέζα όμορφη.
Επί της απαγορεύσεως του φουμάρειν, αν και τσιμινιέρα, δεν πήρα θέση, ως μελλοντικός κάτοικος του ηρωικού Πόγραδετς. Είναι ό,τι πιο λογικό τη στιγμή που η χώρα συνειδητοποιεί την αποσύνθεσή της, να μην μπορείς να συγχυστείς μέσα σ'ένα καφέ [ή μπαρ] και να πρέπει να βγεις στους -8456865 βαθμούς κέλβιν για να ανάψεις ένα γαμημένο τσιγάρο.
Επικροτώ, λοιπόν, και ως μπόνους προτείνω νέες απαγορεύσεις σε δημόσιους χώρους, για να εξομαλύνουμε ντιπ-καταντίπ την κατάσταση και να κάνουμε την ελλαδίτσα τους ένα αρχιδάτο κράτος, που θα το ζηλεύουν όλοι και αυτό που κάνω εγώ χρόνια προσπαθείς νανανανα μη μ'ακολουθείς [συγγνώμη αν σε πονάΕΙ]. Λετ'ς γκετ στάρτιντ!
-Απαγόρευση των βαμμένων νυχιών. Μείζον πρόβλημα με κοινωνικές προεκτάσεις, το βαμμένο νύχι απαγορεύεται στους δημόσιους χώρους και είναι το πρώτο βήμα προς την πλήρη απαγόρευση του νυχιού, που τόσα χρόνια επιζητούμε με δάκρυα στα μάτια. Πρόμπλεμ σολβντ.
-Απαγόρευση των ποτηριών. Ως γνωστόν, το ποτήρι ευθύνεται για πολλά. Δε χρήζει ανάλυσης. Απλά απαγορεύεται. Σταδιακά θα αντικατασταθεί από τις χούφτες, που είναι πιο εκολοζίκ και ελεγκάν. Δημιουργούμε έτσι και νέο επάγγελμα. Τύπου -Πού δουλεύεις; -Στο καφέ του Τσάκουλα. -Γκαρσόν; -Όχι, χούφτας.
-Απαγόρευση των ποδιών των καρεκλώνε. Απολύτως άχρηστα μα και επιβλαβή. Πόσα μικρά δαχτυλάκια ποδιού έχουνε ουρλιάξει επειδή προσέκρουσε βίαια πάνω τους ένα πόδι καρέκλας; Πόσες φορές πάτησε κάποιο θρασύ πόδι καρέκλας την τσάντα σου και άφησε μια γούβα ΝΑ πάνω της, σαν να σε ακούμπησε ελέφαντας; Α προπό,
-Απαγόρευση των ελεφάντων. Επειδή ακουμπάνε τις τσάντες και αφήνουνε κάτι γούβες ΝΑ πάνω τους.
-Απαγόρευση του ευτύχη μπλέτσα. Ducks, αυτό είναι προς ίδιον όφελος, φαινομενικά. Αλλά εμπιστεύσου με, ως υδροχόος σκέπτομαι πάντα το καλό του συνόλου.
-Απαγόρευση του σκόρδου. Πλάκα-πλάκα [ψυρρή-ψυρρή], τούτο'δω έχει νόημα. Όχι απλά νόημα. ΝΟΗΜΑ. Διότι, όπως ακούω από φίλους αντικαπνιστάς, "δηλαδή είμ'εγώ υποχρεωμένος/η να εισπνέω τον καπνό σου;". Όχι. Δεν είσαι. ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΕΙΣΠΝΕΩ ΤΗ ΣΚΟΡΔΙΛΑ ΣΟΥ;
-Απαγόρευση της παράλληλης χρήσης μακρυμάνικης μπλούζας και πανωφορίου. Διότι είναι απλά ενοχλητικό και επικίνδυνο για τη δημόσια [ψυχική κυρίως] υγεία το ότι κάθε φορά που πας να βάλεις το πανωφόριον ενώ φοράς μακρυμάνικον ένδυμα, το μανίκι σηκώνεται και σφίγγει. Μπορεί να προκαλέσει γάγγραινα, σηψαιμία, ποδάγρα, ρίζα τέσσερα ίσον δύο και φράουλες.
-Απαγόρευση της χρήσης της λέξεως "μασχάλη". Ο κίνδυνος για εκτόξευση σιέλου κατά την εκφορά της, τοποθετείται μεταξύ πορτοκαλιού και ερυθρού. Πέρα απ'το ότι ο άλλος μπορεί να έχει φάει σκόρδο, σέρνονται και αρρώστιες. Άσε που τη βρίσκω και πλήρως άκομψη λέξη, οπότε οφ γουίδ χερ χεντ.
-Απαγόρευση των δημοσίων χώρων. Αποτελούν πρόβλημα εδώ και χρόνια παγκοσμίως, οπότε μ'αυτόν το νομοθετικό κόλαφο, ερχόμεθα ΠΡΩΤΟΙ ΕΜΕΙΣ και δίδουμε λύση, βάζοντας τα γυαλιά στους λοιπούς πασμηελληνβαρβάρους. Διότι σαν πολύ αέρα πήραμε τελευταία.
Και τέλος,
-Απαγόρευση των θερμίδων στα τρόφιμα. Όχι της αναγραφής. Των θερμίδων. Διότι ποία η χρησιμότης; Ακριβώς. Οπότε τις διαγράφουμε.
Με ευχές διά μίαν καλήν εβδομάδαν, σας ασπάζομαι.

Η εκκλησία μπορεί να σε βοηθήσει

2010-10-07T14:21:00.003+03:00

να μείνεις άστεγος. Από πού ξεκινά όλο αυτό; Ναι. Μετοικώ συντόμως στο ηρωικόν Πόγραδετς, στο κέντρο της ευρωπαϊκιάς κουλτούρας. Είναι πολύ σικ επιλογή και ανσαμπλάρει εξαιρετικά με την ανατροφή και την κουλτούρα μου. Ωστόσο, υπάρχουν και κάποια τεχνικά ζητήματα, όπως το να βρεις εγγυητή για το κεραμίδι που θα νοικιάζεις. Διότι, σου λέει, μπορεί να φας όλα σου τα λεφτά σε παραδοσιακάς νοστιμιάς [σούπα μυελού, μπορστ με έμβρυα και τα συναφή] και να μην πλερώσεις το νοίκι. Ο δε εγγυητής, πρέπει να είναι βέρος Πογραδετσιώτης, διότι κανενός άλλου ο λόγος δεν έχει αξία σ'αυτή τη γη. Γάμα με, κοινώς.
Κι όμως! Η φίλτατη μεταφραστρίς μου έδωσε τη λύση: "Η εκκλησία μπορεί να σε βοηθήσει!"
Κρύος ιδρώτας με έλουσε, αυτή η ρουφιάνα η εκκλησία είναι παντού πια; Και τι δηλαδή, θα πρέπει να γίνω μανουάλι για να τους το ξεπληρώσω; Ή μήπως θα είμαι το παράνομο αμόρ αμόρ κάποιου σεπτού; Δε θα'θελα. Αλλά όχι. Η μεταφραστρίς απλώς πόνταρε στη λύπηση που θα συγκέντρωνε το όλγουεϊς φρες άτομό μου.
Πήρα τηλέφωνο, έπεσα τόσο χαμηλά. Είχα εναποθέσει, ομολογώ, πολλάς ελπίδας στη βοήθεια της εκεί μητροπόλεως και μάλιστα είχα πέσει σε ηθικόν δίλημμα: μήπως να σταματούσα να βρίζω το τσερτς;
ΑΛΛΑ ΟΧΙ! Διότι τα μούσια αποφάσισαν να με αφήσουν άστεγο, να λιώνω με μια πράσινη βαλίτσα κι ένα μπάκπακ στα σκαλιά της όπερας. Άει σιχτίρ κι αεί σιχτίρ, ομοίως. Ναι, φυσικά και θα βγάλω την ωμή οργή μου στο βλογ, διότι ΕΓΩ φταίω που έκανα δυο χρόνια κατηχητικό [τέτοιος χαλβάς ήμουν, ναι] και πήγαινα και στο άγιον όρος [που δε θα σχολιάσω, λόγω ανατροφής, να τρώμε τη ρεχόσουπα και να λέμε κι ευλόγησον στα μουσάτα γρούνια που ένα μούσι ν'ανοίξεις θα βγει από μέσα όλη η σαβάνα] και να τρέχω για εξομολόγηση στο σχολείο -διότι χάναμε μία σχολική ώρα, δεν είναι λίγο- και να μου λέει ο παπαχαρούμενος [αδερφή ολκής και βάζω το χέρι μου στη φωτιά και μπαίνω κι ολόκληρος μέσα, μη σου πω, που μου διάβαζε ευχές και το πουλί του μόνο το μέτωπο που δε μου έτριβε, να γράφει πάνω του ψαλμούς με το precum ΑΕΙ ΣΙΧΤΙΡ ΣΥΓΧΥΖΟΜΑΙ] ότι έχω ομοφυλοφιλικές τάσεις και πρέπει να κουρευτώ για να τις ξεπεράσω. Τάπερ μου, όσο κοντά και να τα κόψω, λιγότερο φριβόλ δε γίνομαι. Ντεζολέ, πώς να σ'το πω.
Λοιπόν. Ρευστοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας τώρα. Σοβαρά.

[ποστ-ινκόγκνιτο]

2010-09-30T21:29:00.004+03:00

[Που σημαίνει πως -εφ'όσον είναι και μέσα σε αγκύλες- δεν είναι απαραίτητο να διαβαστεί. Είναι μία ακόμα από τις καθημερινές μεταπτώσεις μου, δεν είναι κάτι το σοβαρό. Νομίζω πως είναι κάτι κοινό, άλλωστε. Εκεί που σκέφτεσαι, ρε παιδί μου, ότι πρέπει να βρίσκεσαι στο βόθρο της ανθρώπινης σκέψης. Κι αυτό, ναι, επιδέχεται διπλής ερμηνείας. Ένα: ότι βρίσκεσαι σ'αυτό που ο Καμύ περιγράφει ως έρημο, δηλαδή πέρα από τα άτυπα καθορισμένα όρια του ανθρώπινου νου, εκεί που βλέπεις το βόρβορο του ζην και έρχεσαι τετ-α-τετ με ερωτήματα-λεπίδες, εκεί που αμφισβητείς κάθε φολίδα του είναι σου. Δύο: ότι βρίσκεσαι στον προσωπικό βόθρο του νου κάθε άλλου ανθρώπου από τα Χ δισεκατομμύρια αυτού του πλανήτη. Εντάξει, μπορεί να λουστεί με την απόλυτη ειρωνεία και κυνισμό ό,τι λέω. Μα πρόσεξε, στέκομαι με μία προκαθορισμένη φυγή στο χέρι και για πρώτη φορά λέω ό,τι δεν είχα πει εδώ και καιρό. Μπορεί εδώ και χρόνια. Και το επιστέγασμα είναι πως, εν τέλει, σπανίως υπάρχει πρόσφορο αυτί. Φίλε, ούτε η μάνα μου -κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Ωστόσο, γαμώ την πουτάνα μου, θα προτιμούσα να είχα εκτιμηθεί λίγο παραπάνω.

..κάπου εδώ ξεκινώ εγώ να με ειρωνεύομαι και όλο αυτό σταματά. Μένει ένας απόηχος, όπου γλιστρά όλη η πικρία που "ανεξήγητα" νιώθω:

tzagalagabugu, νομίζω πως αυτή τη φορά κατάφερα να μικρύνω το βίδεο. Αν και δεν είμαι σίγουρος.]

[...τελικά όχι. μάθετέ μου χουτουμουλού κάποια στιγμή. παρακαλώ.]

Ευλόγησον

2010-09-25T17:19:00.004+03:00

Κάθε μήνα, εδώ και χρόνια, εμφανίζονται στην είσοδο της πολυκατοικίας δύο κύριοι εκ των οποίων ο ένας μοιάζει με κατσαμπάκι. Πάντα πίστευα ότι τα είχανε, διότι είχα κάνει και την έρευνά μου. Αδέρφια δεν είναι, εξ'αγχιστείας συγγένεια δεν έχουνε, ε τι διάολο πια; Είναι ζευγάρι! Να σημειώσω δε πως το ενδυματολογικόν ανσάμπλ αποτελείται από δύο κομμάτια: τουίντ γκρι ψαροκόκκαλο κοστούμι το χειμώνα και γαλάζιο πουκάμισον χωμένο σε γκρι πανδελόνι λινόν το θέρος.
Οι δύο κύριοι, ή τέλος πάντων ο εις εξ'αυτών, χτυπάνε το θυροτηλέφωνο και ζητάνε τη γιαγιά μου. Θα μπορούσα να σκεφτώ άνετα ότι είναι τριολέ, αλλά δεν. Η γιαγιά μου είναι ο δήμιος του σεξ, οπότε τέτοια θέματα δεν ανακύπτουν ούτε ως ανέκδοτο. Ένα σενάριο παράνομης εμπορίας φαρμάκων θα ήτο πιο ευσταθές. Ωστόσο, όχι.

Το ζεύγος έρχεται και της φέρνει το μαγκαζίν "ο σωτήρ", στο οποίο είναι συνδρομήτρια από την εποχή του χαλκού. Φαντάσου, δεν είχε καν εμφανιστεί ο σωτήρ χιμσέλφ. Κι όμως. Τόσο αφοσιωμένη.

Με τη γιαγιά μου έχω διακόψει διπλωματικές σχέσεις, διότι κάθε μέρα μου πετάει και μια νέα παπαριά. Απορώντας από πού διάολο τρώει τις αναλαμπές, ψάξαμε κάθε πηγή πληροφόρησής της. Είδαμε μυστικά της εδέμ. Είδαμε τη ζωή του κράνους. Είδαμε "το τούρκικο". Το εγκεφαλικό μας φλέρταρε -αυτήν πάλι όχι. Σεξοδιώχτης.

Μέχρι που έπιασα στα χέρια μου το τελευταίο τεύχος του μαγκαζίν. Ο σωτήρ τελικά, μην τον βλέπεις έτσι, μιλά επί παντός επιστητού. Πάντα έχει πρωτοσέλιδο την εκάστοτε γιορτή που απασχολεί το ποίμνιο. Πουχού, τούτο το τεύχος είχε την "ύψωσι του τιμίου σταυρού". Ακολουθούν θρησκευτικά άρθρα.. μέχρι που φτάνεις στη μέση. Πώς ήταν κάτι πορνοπεριοδικά που είχανε για εξώφυλλο τον τρότσκι κι από ένα σημείο και μετά γέμιζε το μάτι σου μουνί; Ε κάπως έτσι κι ο σωτήρ. Αίφνης, εκφέρει άποψη επί παντός επιστητού. Μέχρι που μας αποκάλυψε τα βαθύτερα αίτια της κρίσης. Σου δίδω, αγαπητέ αναγνώστα, το άρθρον υπό μορφήν φωτογραφίας, σε περίπτωση που διαθέτεις εγκεφαλικά κύτταρα με αυτοκτονικάς διαθέσεις.

Αυτό το "μετανιωμένοι στα γόνατα" θα μπορούσε άνετα να είναι ο τίτλος ρομαντικού πορνό. Τύπου αγόρι μόνο κλαίει κι έρχονται οι πρώην του ένας ένας -μετανιωμένοι- και τον τσιμπουκώνουν αγρίως -ακόμα πιο μετανιωμένοι. Έλα, αν ήταν ταραντίνος θα το έβλεπες.

Τέλος πάντων, προσπερνώ το ότι οι όροι τύπου trust είναι για το αναγνωστικό κοινό του μαγκαζίν ότι η σεπλασπλάς για'μένα κι εστιάζω στο εξής: ντουντ, είμαι μια μάνα αμαρτωλή. Εγώ ευθύνομαι για την κατάρρευση της οικονομίας. Ντυνόμουν. Ω το ξέρω, δε θέλεις να με βλέπεις. Αγόραζα ρούχα, ναι! Ωιμέ!

Να σου εξομολογηθώ και κάτι ακόμα; Έτρωγα κιόλας! Ναι ναι, αγόραζα βρώσιμα ήδη και τα έτρωγα, η πόρνη. Ενίοτε έπινα και νερό. Θεέ μου, θα πάω στην κόλαση του δάντη. Ή ακόμα χειρότερα, στην κόλαση του χατζηγιάννη -όχι όχι όχιιιιιιιιιιι!

Τι; Υπάρχει λύση; Να πέσω στα γόνατα; Εντάξει! Α, όχι γι'αυτό.. Μάλιστα. Α για προσευχή. Ναι ναι. Α ναι, μου δίνει και τα λόγια πιο κάτω:

Αβαδίστ, πασταφλόρα και κάθε ενδιαφερόμενος: στο τέλος δίδει ιδέα για φλάσμομπ! Μετανιωμένοι και προσευχόμενοι -φυσικά στα γόνατα- ντυμένοι πόκεμον. Ε;

Να ρωτήσω και κάτι. Η ρευστοποίηση εκκλησιαστικής περιουσίας αποτελεί οψιόν ή το να πέσω στα γόνατα αρκεί;

φαινόμενο

2010-09-22T18:58:00.002+03:00

Υπάρχουν πολλά πράγματα που κάνουν το νευρικό μου σύστημα να δονείται και τις απολήξεις των νευρικών κυττάρων μου, να βγαίνουν απ'το κρανίο μου όπως τα φίδια-μαλλιά της Μέδουσας. Ένα απ'αυτά, είναι το τζάστιν μπίμπερ. Ένα άλλο, είναι ο ευτύχης μπλέτσας. Υπάρχει όμως και η ανεξάντλητη πηγή: οι υπεργονείς και τα υπερτέκνα αυτών. Εκείνη η φάρα μικροσκοπικών ανθρώπων, που κουβαλάνε τα υπερτροφικά εγώ των γονέων τους και δεν ξέρω βάσει ποίων κριτηρίων, χρίζονται παιδιά-φαινόμενα.

Το γιουτούμπ βρίθει βιδέων, επιδεικνυόντων τέκνα σε εξτραβαγκάν ασχολίες, τύπου "το ρεσιτάλ του μικρού μου μότσαρτ", "πολυτάλαντος κινεζόπαις ενθουσιάζει με τη βιρτουοζιτέ του στο βιολί", "η εξάχρονη ροζίτα σώκου προκαλεί ρίγη στο κοινό" και τα συναφή. Και βλέπεις ξαφνικά κάτι σαν αυτό:

Το βλέπεις, υποθέτω, πως το βιολί βιώνει έναν υπαρξιστικό διχασμό. Είμαι βιολί; Είμαι εντόσθιο γάτας; Είναι στέλεχος επιχείρησης σε τέτοια ηλικία; Θα μου πεις, ναι ρε ντουντ, αλλά τουλάχιστον κουτσά-στραβά τα καταφέρνει με το έγχορδο το ζυγωτό. Εσύ τι έκανες στην ηλικία του; Τι να έκανα, μον πτι; Να εκτόξευα πυραύλους; Έβαζα φωτιά σε έντομα και επικοινωνούσα με χήνες. Στα δώδεκα έδινα λεξοτανίλ σε χάμστερ, α προπό. Τραγικό, ξέρω. Όπως και το επόμενο βίδεο, όπου πρωταγωνιστεί ο "μικρός τους μότσαρτ".

Πάλι βιολί. Και περιμένεις να ακούσεις κάτι το τουλάχιστον αξιοπρεπές. Κι όμως. Πλέιμπακ. Οπότε ερωτώ: ποίος ακριβώς ο λόγος να καρφώσεις ένα βιολί στο λαιμό του παιδιού σου, να του πεις "έλα, κάνε ότι παίζεις", να βγάλεις βίδεο όχι μόνο στην παραλία, αλλά να το σύρεις στου μουνιού το κέρατο [ειδικά εκεί με τα παιδάκια-ελληνική-ταινία-του-εξήντα-τρέχουμε-πίσω-απ'τον-αραμπά-του-πλούσιου-γαιοκτήμονα, είναι αγαπημένο ενσταντανέ] και να το ανεβάσεις στο γιουτούμπ; Για να το βλέπουν οι υπόλοιποι υστερικοί γονείς του πλανήτη και να αντιδρούν λάικ "ε όχι, γαμώτηηη, η Σουτζούκα μας δεν το κάνει αυτό! Σουτζούκα *σλιατς!* [μαστίγιο] ΓΙΝΕ Ο ΒΙΒΑΛΝΤΙ ΤΩΡΑ!";

Καλέ, το ντύσανε ροζ βάβω το παιδί στην τουρκία; Μα τι κόνσεπτ.. Κι έπειτα θα γυρίσει το παιδί και θα σε σιχτιρίσει και θα'χει και δίκιο. Α, στην ανδαλουσία έγινε πιο μεντιτερανέ. Ξώκοιλο βλέπω, αν και θα'πρεπε να το ανσαμπλάρει με το γυαλί που φορούσε στην τροία. Σαν μπουγατσιανός νταβάς. Εύγε. Συνειδητοποίηση: φοβούμαι πως τελικώς την έχουνε ονομάσει Μότσαρτ. Νάις τσόις.

Και φυσικά, κλείνουμε με κάτι σύντομο.

μβφλκξγφςοεθρφγξςλκαγεφασρτθ

2010-09-21T19:47:00.003+03:00

Είναι αυτό το περίεργο που ορίζοντας την ημερομηνία αναχώρησης, το μυαλό τοποθετείται αυτομάτως στη μέρα-ορόσημο και δεν μπορεί τίποτα να το επαναφέρει στο παρόν. Πολύ κατά της γκεστάλτ θα το χαρακτήριζα. Νιώθω σαν να πεθαίνω και να κάνω τις τελευταίες ετοιμασίες. Μοιράζω πράγματα, επιστρέφω πράγματα, παίρνω τηλέφωνα, αποδιοργανώνομαι κι οργανώνομαι σε κλάσματα του δευτερολέπτου, πέφτω, σηκώνομαι, απωθώ συναισθήματα με τα οποία εν συνεχεία περνώ τη νύχτα μέχρι να έρθει η επόμενη μέρα, οπότε και κάνω ένα ακόμα βήμα προς. Όλα σε δεκαπλάσια ταχύτητα, σε σημείο που ακόμα και χωρίς να βγω από το σπίτι, στο τέλος της μέρας είμαι τόσο κουρασμένος που με δυσκολία μπορώ να φτύσω μια καληνύχτα.

Κι αυτό που με τραντάζει πιότερο απ'όλα, θα ήθελα πολύ να μην ήμουν μόνος μου σ'αυτό.

Έπειτα.. ξυπνά αυτή κι εκεί αρχίζει το χάλι.

[Για τους φιλομαθείς αναγνώστας, στίχοι με μετάφραση -δεν ξέρω κατά πόσο είναι καλή η όλη απόδοση καθ'ότι είμαι της γαλλικής- εδώ: http://classicalmusic.about.com/od/opera/qt/unbeldilyrics.htm ]

[μπορώ να μιλήσω;]

2010-09-14T23:12:00.004+03:00

Καταγγελία

2010-09-12T22:35:00.003+03:00

Αγαπώ τον ελληνικό νου, που εντοπίζει παντού τη συνωμοσία και το οργανωμένο σιωνιστικό/μασονικό μάστερπλαν σε βάρος της νεολαίας μας. Βέβαια αυτή τη φορά το ηλικιακό πλαφόν έπεσε λίγο πιο κάτω απ'το σύνηθες, αλλά χαλάλι.

Υπομονή. Ο Ερμής βγαίνει απ'το ανάδρομο μόουντ αύριο.

[χ]άσμα [χ]ασμάτων

2010-09-07T20:25:00.005+03:00

Κι εκεί που έλεγα ότι το τελευταίο άλμπαμ της χαρχάλωσα-Χαρούλας ήταν ό,τι πιο εμετικό για το τρέχον έτος, να η γλυκύτατη και μεγάλη αγάπη [ειδικά μετά τη διαφήμιση για τη μιλλένιουμ μπανκ] που με διαψεύδει πανηγυρικά.

Με τίτλο "απελπιστικά για χέσιμη", δίνει στο φιλόμουσο κοινό το έναυσμα να κάνει μία υπαρξιστική βουτιά μέσω των δικών της παρατηρήσεων και ερωτήσεων [ρητορικών, δυνητικά]. Αν βιώνεις ταύτιση με άσματα του είδους, θα βρεις εδώ το δικό σου ύμνο, τη δική σου κραυγή απόγνωσης και εν ολίγοις, το δικό σου βίδεο για να ανεβάσεις στο φέιλμπουκ εν είδει υπονοουμένου προς το ερωτικό ενδιαφέρον, που σε πτύει απροκάλυπτα.
Είναι, βεβαίως, μία πολύ καλή επιλογή για να ανέβεις στα μάτια του άλλου, το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Εναλλακτικά, μπορείς να χαράξεις το όνομά του/της στο μέτωπό σου με τηλεκάρτα και να βγεις σε [έκτακτη] εκπομπή της θρασκιά.

Να σημειώσω πως το διαφημιστικό σποτάκι του σιδί της αοιδού, σκερντ δε σιτ άουτα μι. Την έχουνε σαβανωμένη με μαύρο ντραπέ μίασμα, βαμμένη και χτενισμένη του μουνιού και το όλο ανσάμπλ είναι φτυστό μεϊκόβερ στο σαλόν ντε κουαφίρ της Φούλας στο Κουτσόχερο Λάρισας, στα πλαίσια της χαρούμενης πλευράς επεισοδίου του χοτέλ ινσπέκτορ με τη Βίκυ Βαμιεδάκη.

-με φωνή αλέξη κωστάλα- Απελπιστικά για χέσιμη, λοιπόν, στο νούμερο ένα του φετινού throw-up list.

[Στο νούμερο ένα, μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενος ανταγωνιστής, φυσικά.]

Γνωρίζοντας την αργκό

2010-09-03T22:15:00.003+03:00

Εδώ στο νόρδερν γκρις, όπως και οπουδήποτε αλλού, υπάρχουν μερικές εντελώς ιδιωτικές λέξεις κι εκφράσεις, που χρησιμοποιούνται από τους κατοίκους στην καθημερινή επικοινωνία. Για παράδειγμα, η πολυκατοικία πολύ συχνά αναφέρεται ως οικοδομή. Η φέτα ως τυρί [λυσσάξτε, εγώ δεν παίρνω θέση], το μανό ως όζα [χτυπηθείτε, εγώ μένω ουδέτερος], το τυρί ως κασέρι [έλα, παιδιά, δεν πρόκειται να μπω σ'αυτό το ανούσιο παιχνίδι] και δε θα αναφερθώ καν στο όλο θέμα με το σουβλάκι καθ'ότι τούτο το διάστημα κινούμαι σε πιο βετζετέριαν τόνους.

Το μόνο πρόβλημα που εντόπισα, ήταν ένα λήμμα που όσο κι αν το αναζήτησα δεν το βρήκα πουθενά: η ρέχα.

Είχα ακούσει αυτή τη λέξη από τον μπαμπά μου, στα τρυφερά παιδικά μου χρόνια. Κι έμεινε εκεί. Κανείς ποτέ και πουθενά δε χρησιμοποίησε τούτη τη λέξη. Ούτε εγώ. Την αντικατέστησα από την ευρέως διαδεδομένη και χρησιμοποιούμενη "ροχάλα", για να φτάσω τώρα στα είκοσι [ΕΧΕΙ ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΝΕΙΣ;] να την εκστομίσω με στόμφο μπροστά σε μία ειδεχθή φιγούρα του μπουγάτσαβιλλ -η οποία είναι και συγγενής μου.

Η ρέχα. Μια λέξη, ένας θεσμός. Την έψαξα στο γκούγκολ, την αναζήτησα στο σλανγκ τελεία τζιάρ. Τίποτα, ούτε ίχνος. Κι όμως.. βρήκα το εξής συγκλονιστικό:

Η Ρέχα (Recha) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,412.

Και συνεχίζοντας, γίνεται καλύτερο:

Η μέση διάμετρος της Ρέχας εκτιμάται σε 48 χιλιόμετρα.

Στο τέλος, με αποζημιώνει:

Η Ρέχα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 10 λεπτά.

Ιδού και το λινκ για το φουλ άρθρο [όχι ότι έχει και πολλά περισσότερα απ'τα όσα ήδη παρέθεσα] ---> http://el.wikipedia.org/wiki/573_Ρέχα

Παρεμπιπτόντως, αβαδίστ αφιερώνω το κάτωθι πίκτσερ, με αγάπη και σέβας.

à l'improviste

2010-08-27T21:19:00.002+03:00

Αποφάσισες τόσο ξαφνικά να φύγεις, που το μόνο που μπόρεσα να δώσω σαν αντίδραση, ήταν το πλήρες πάγωμα κάθε συναισθήματος και η ανάδυση μιας γελοίας λογικής. Ίσως έπρεπε, τώρα που το σκέφτομαι. Βλέπεις κάπου έπρεπε να ακουμπήσει η μάνα μου, η αδερφή μου, ο πατέρας κι ο αδερφός μου.
Έσκασα, να σου πω την αλήθεια. Όλο αυτό το τσίρκο γύρω σου, άγνωστοι και χαμένοι συγγενείς που κοιτούσαν χάσκοντες την κατάρρευση της μάνας σου και τον τρομακτικό θρήνο του πατέρα σου, με αηδίασε.

Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω πως υπάρχει κάποιο "επειδή" πίσω απ'το θάνατό σου -κάτι θα ήξερες κι ας ήσουν μόλις δεκαεπτά μηνών. Αλλά θα το ανακαλύψουμε συν τω χρόνω.

Μην κοιτάς που δεν έκλαψα. Απλά τελικώς αποδεικνύεται πως το πρωτεύον θηλαστικό #864 δεν έχει ιδέα από θάνατο.

Αντίο και -ποιος ξέρει;- εις το επανειδείν.

κωλοκαίρι

2010-08-12T16:42:00.002+03:00

Ειλικρινά, ποτέ δεν κατάλαβα ποιος ΗΛΙΘΙΟΣ είχε την υπέρτατα βλακώδη ιδέα να ονομάσει μια τέτοια εποχή καλοκαίρι. Είναι λέξη σύνθετη και υποθέτω ότι στα απείρως αποχαυνωμένα μάτια του θα σήμαινε "καλός καιρός".

"Ε έλα μωρέ, έχει ζέστη, θα ζεσταθεί το κοκαλάκι μας, θα πάμε στη θάλασσα, θα είμαστε όλη μέρα έξω" μπλα.

Είσαι ζώον. Διότι δεν έχει ζέστη, έχει [υπό σκιάν, σημείωσε] τη θερμοκρασία που αν ανεβάσεις, σε πάνε στο νοσοκομείο όσο εσύ παραληρείς. Το κοκαλάκι δε θα ζεσταθεί απλά, αλλά θα κοχλάζει το μεδούλι μέσα του ενώ το σώμα σου θα έχει αυτοαποτεφρωθεί [αλήθεια, έχει τελικά νομιμοποιηθεί η καύση των νεκρών;]. Στη θάλασσα και να πας, θα ψήνεσαι αλατισμένος/η στους πενηνταφεύγα βαθμούς, μέχρι να μεταμορφωθείς ολόκληρος σε κακοήθη όγκο ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, σε ένα γλυκύτατο σάρκωμα. Μπαίνεις στο νερό και μαρινάρεσαι στο κάτουρο εκατομμυρίων γιαγιάδων και παππούδων που ξυπνήσανε πριν το χάρο [εκεί γύρω στις πέντε] και μέχρι τις δέκα μάξιμαμ, φρόντισαν να εξαπολύσουν τόνους σωματικών υγρών στο πέλαγος. Επίσης ενίοτε πρέπει να κολυμπήσεις ένα χιλιόμετρο μέσα σε δισεκατομμύρια μαύρα σαν πίσσα φύκια και λάσπη -επειδή έχει και εκβολές ποταμού κάπου εκεί γύρω- μέχρι να φτάσεις πιο μέσα [λογικά έχεις ήδη πιάσει γκρίζα ζώνη], όπου σε υποδέχονται φρικαλέες μέδουσες, ανεξήγητα πρωτόγονα υδρόβια, πεόψαρα που μαστιγώνουν τα πόδια σου, μία γιαγιά που αναδύεται ξαφνικά απ'το πουθενά, τρεις φίλες της που πιστεύουν ότι είδανε καρχαρία, ένα παιδί με μάσκα και αναπνευστήρα που περνάει το χούχου σου για μαρίδα και το βουτάει με την απόχη, γλάροι από πάνω σου που ξυπνά ο γύπας μέσα τους, ένας αχινός που εξώκειλε και αποφάσισε να ανοίξει το σπιτικό του στην άμμο, μία καπότα κι ένας παπάς.

Κι έπειτα βγαίνεις προσπαθώντας να μη σου βγει το μαγιό κι έχουμε θεοφάνεια. Ποιος θα πιάσει το στραβό; Θα'ναι ο τυχερός, ελάτε με τη βάρκα της ευλογημένης. Προσπερνάς παιδάκια χωρίς αντιηλιακό, που χτίζουν προκάτ κάστρα με τοταλμάν πλαστίκ κουβαδάκι και τσουγκράνα κατακόκκινα, οικτίροντάς τα για τον πόνο που θα τραβήξουν μετά. "Έλα, θα γίνει μαύρισμα." Α ναι, το λένε μελάνωμα. Σέρνεσαι μαζί με όλη την άμμο της παραλίας μέχρι την ομπρέλα [που μπορεί και 1. να'χει φύγει απ'τον αέρα 2. να'χεις πληρώσει ένα μεροκάματο 3. να είναι η λάθος ομπρέλα 4. να'ναι η σωστή, αλλά να έχουν μπερδευτεί άλλοι, ένεκα η ντάλα και να'χουν κατσικωθεί στη δική σου], για να ανακαλύψεις ότι σου έχουν κλέψει το κινητό. Και να πεις ότι ήταν κανένα της προκοπής, πάει στο διάολο. Αυτό το σόνυ-έριξον με το λαστιχάκι απ'το μπέικον που πήρες τις προάλλες, να συγκρατεί την μπαταρία, γιατί να σ'το κλέψουν;

Κι άιντε να περιμένεις μέχρι να αποσαθρωθεί η παραλία που μαζεύτηκε ολάκερη ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιώνε και ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ; ΑΜΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΑΓΙΟ;;

Η απάντηση είναι "ναι". Διότι ως γνωστόν, το καλοκαίρι είναι εκτός όλων των άλλων και η πιο ερωτική εποχή. Είναι τώρα που το μέτωπο γίνεται παρκέ απ'τη λιπαρότητα και μπορεί ο άλλος να καθρεφτιστεί επάνω σου, πλέον κυριολεκτικά. Οι μονίμως υγραί μασχάλαι δίδουσι έναν αέρα ευρώπης, διότι στην Πράγα τέτοιο καιρό βρέχει και φυσικά η Πράγα είναι το Παρίσι του πρώην ανατολικού μπλοκ. Αντιστοίχως, η Σμύρνη ήταν το Παρίσι της Μικράς Ασίας, η Κωνσταντινούπολη το Παρίσι της ανατολής, το Σβίλεγκραντ το Παρίσι των Βαλκανίων, το Άνω Περτούλι το Παρίσι της Θεσσαλίας, το Χαϊδάρι το Παρίσι της Αθήνας και το Παρίσι το Παρίσι της Γαλλίας. Χα, μόλις πήγα να τη γράψω "Φαλλία". Πόσο λάθος τυπογραφικό.

Μήπως πρέπει να επανέλθει ο όρος θέρος; Θέτε να γίνομε κίνημα;

bilan impromptu

2010-08-11T12:04:00.003+03:00

Ίσως εν τέλει αυτό που απομένει, είναι το λείψανο όλων των λέξεων που εκσφενδονίστηκαν βελούδινα και δίχως εχέγγυα. Ή απλά μία γιγάντια προβολή. Ναι, νομίζω πως είναι αυτό. Μία κολοσσιαία προβολή.

[οικτρό άρτγουορκ στο βίδεο]

[και προφανώς διαβάζω γκεστάλτ. ή από γκεστάλτ ή από καύσωνα θα πάω]

pitty seeking [not]

2010-08-02T03:37:00.003+03:00

Εντάξει, να σου πω. Δεν ξέρω αν με διαβάζεις κι αν εσύ που με διαβάζεις είσαι εσύ στον οποίο απευθύνομαι. Suck on my existentialism. Ωστόσο θέλω να δηλώσω το εξής: ήμιν σκατάς, συγγνώμη.

Δύο πράγματα με απασχολούν γαμώ και δε με βλέπω να κοιμάμαι. Πρώτον, να καταφέρω να σου ζητήσω συγγνώμη εκ του σύνεγγυς. Και δεύτερον, το ότι ο domo που μου χάρισες, βρίσκεται δέσμιος στο νταμάρι και δεν ξέρω αν έχω κάποιον τρόπο να τον σώσω -όσο κι αν έχω το σύνδρομο του σωτήρα.

Γιατί τα γράφω εδώ; Δεν έχω ιδέα. Μπορεί να μου επιτεθούν δισεκατομμύρια κουνούπια και να μου ρουφήξουν το αίμα καθώς κοιμάμαι -αν βέβαια κοιμηθώ. Μπορεί επίσης να γίνω εγώ κουνούπι και να... οκέι φακ δις.

Τόση χαρά, ούτε εγώ

2010-07-31T19:06:00.000+03:00

Μα άκου!

2010-07-31T12:13:00.000+03:00

Άκου πόσο ωραία γεύση έχει τούτο το ορεκτικόν!

Τρεζ α λα μοντ

2010-07-16T03:21:00.011+03:00

Περπατώντας στην κοιτίδα της παρακμής [σέρρες ιζ δε νέιμ], εντόπισα ένα μαγαζί που -φυσικά- έχει μείνει ίδιο κι απαράλλαχτο από κτίσεως κόσμου. Βέβαια αλλάζει τη βιτρίνα πολύ συχνά [για τα δεδομένα του εμπορεύματος], αλλά είναι το μόνο σημείο ζωής που δίνει. Ανησυχητικό, φευ, καθ'ότι είναι υπόνοια ύπαρξης αγοραστικού κοινού. Άγχομαι!

Ξεκινώ με φωτογραφία της προσόψεως, δίδοντας έμφαση στην επωνυμία του μαγαζιού.

..το οποίο πασιφανώς δεν απαντήθηκε ποτέ.

ΚΑΙ συνεχίζομε, με ενδεικτικά κλόουζ-αψ του εμπορεύματος, διότι τούτος ο τόπος έχει πολλά να διδάξει όσον αφορά στο ενδυματολογικό -και όχι μόνο- στο άθενς, που μας το παίζει και κάπιταλ. Πτύω.

Κόκκινο, χρώμα παθιασμένο διά γυναίκας που ξέρουν τι θέλουν και το διεκδικούσι δυναμικώς. Λένε ότι οι λαρισαίες ντύνονται σαν να πηγαίνουν στα όσκαρΖ όταν βγαίνουν για καφέ. Ε, στο μπουγάτσαβιλλ ντύνονται έτσι για να πετάξουν τα σκουπίδια. Πλούραλ.

Ποια γκάγκα και αηδίες, τούτο'δω το κομψοτέχνημα τα έχει όλα: κιουλτίρ κι εξτραβαγκάντσα. Έχει το φιόγκο του, ναι. Αλλά είναι φουλ σατάν σε τιρκουάζ απόχρωση, άρα μιλάμε για ένα τατς από Μάρλεν Ντίτριχ και γαλάζιο άγγελο. Ή άγγελολ, αναλόγως. Χριστέ μου, έγραψα λολ, με χάνετε. Συνεχίζομε!

Και σου λέω εγώ: είσαι στο μπουγάτσαβιλλ και σου'ρχεται απρόσμενη πρόσκληση για ντινέ στου σώτου, με τα σουβλάκια [όπου α προπό κάνανε και προπώληση εισιτηρίων για τη συναυλία της βίσση, δε θες να ξέρεις]. Η λογική υπαγορεύει να εμφανιστείς σαν τη Μαρινέλλα, μόνο που επειδή δεν είναι μνημόσυνο, κόλλα ένα γιγάντιο λευκό αντίσωμα μπροστά και κανείς δε θα σου πει συλλυπητήρια. Φυσικά, μότο μας είναι "ό,τι γυαλίζει, χαρίζει", επομένως δε θα μπορούσαν να λείπουν οι ψευδοσβαρόφσκοι απ'το ανσάμπλ.

Εδώ, ο ντεπιές που σε βγάζει ασπροπρόσωπη. Ιδρώνεις σαμπουτάνα σ'εκκλησία, μα δε φαίνεται. Αγάπη από νάυλον η αννούλα; Ταγιέρι από τιτάνιο η Φρόσω.

Και κλείνομε με το μπίζινες λουκ. Τρεις εξαιρετικοί ντεπιέδες, ενδεικτικά. Ο πρώτος σε αυστηρή γραμμή, γκρι σουρί με τσαχπινιά στο πέτο και ανατρεπτικό πουκάμισο. Ο δεύτερος εθνικόφρων, ίσως πιο αυστηρός απ'τον πρώτο, δία σφιχτομούνας [το καρτελάκι είναι βασικόν αξεσουάρ]. Ο τρίτος είναι υδροχόος. Γκρι, μα πιο φριβόλ. Μπροκάρ σχέδιο τύπου στάμπα pullandbear. Πουκάμισο από αλουμίνιο. Και οι τρεις ντεπιέδες, ωστόσο, απευθύνονται σε κυρίες ακρωτηριασμένες -υποδηλούται από το μήκος των μανικίων.

Για παραγγελίες, εντός.

[Ευχαριστώ τη Δέππυ, διά το χέρι και την ψηφιακή. Θα αξιωθώ να πάρω κι εγώ. Ψηφιακή. Χέρι έχω -κι έχω κι ένα ακόμα, εφεδρικό.]

deconstructive romance

2010-07-10T19:02:00.003+03:00

Μπορεί να είμαι μια ευγενική ψυχή, ένας μπονόμ, να με διέπει μία νομπιλιτέ. Χαουέβερ, μερικές φορές το πολύ ρομάνς καταντά εμετίκ -και απολογούμαι προς κάθε Μποβαρύ που αποζητά ένα ιδεώδες, αλλά βρήκα ένα σάιτ που χρήζει αποδόμησης. Εξκιουζέ.

Το βουβουβού.ονλυλόβ.γρου -σιγά μη βάλω και λινκ- προτείνει διάφορα περί έρωτος και λοιπών γλυκερών καταστάσεων, σε περίπτωση που βγεις ραντεβού με καθηγήτρια οικιακής οικονομίας πουχού και θες να αυξήσεις τις πιθανότητες επιτυχίας.

Ωστόσο κάποια ζώδια φέροντα έναν εξτρά κυνισμό, απλώς θα βγάλουν απ'την τσάντα ένα ντούσμπαγκ και θα απελευθερώσουν τόνους ξερατού και γαστρικών υγρών. Παρντόν αν τρως.

Διότι στο "Η αγάπη αποτελείται από μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα", η μόνη λογική απάντηση είναι "και η διπολική διαταραχή επίσης".

Αντιστοίχως..

"Στα όνειρα και την αγάπη τα πάντα είναι δυνατά". Φυσικά. Το ίδιο ελπίζω και για το τσίπουρο στην κάβα σου.

"Η νύχτα μου έχει γίνει ένα γλυκό ηλιοβασίλεμα εξ'αιτίας σου". Αυτό με ένα ζάναξ των 0,5 και για ένα ημίωρο. Εν συνεχεία δεν έχει ούτε ηλιοβασιλέματα ούτε πύρινες θάλασσες. Απλά νεκρικό, βαθύ ύπνο.

"Αν αφαιρέσεις την αγάπη, η γη είναι ένας τάφος." Αν όμως προσθέσεις λίγο χόρτο, η γη είναι ένας μπάφος.

"Το μόνο αληθινό δώρο είναι μια δόση από εσένα." Χάου σβιτ, μάι γκοντ. Τηλέφωνο ΟΚΑΝΑ: 2108898200. Έχει και fucks.

"Έγινα ένας νερόμυλος, που γυρίζει και σε γεύεται, όσο τα νερά κινούνται." Εντάξει, πες μου. Υπάρχει καλύτερη περιγραφή για το γλειφομούνι;

"Αγάπη είναι η φιλία μέσα στη φωτιά." -Γεια, είμαι η Κούλα! -Γεια, είμαι η Φωφώ. Ωραία δεν καίγεται το νεοκλασσικό; -Ναι, είναι εξαιρετικό. Λες να πέσει το φλεγόμενο ταβάνι πάνω μας; -Αχ, ναι μακάρι! Θες να γίνουμε φίλες μέσα στη φωτιά; -Αμέ! -Σ'αγαπώ.

"Η καρδιά μου είναι πάντα στην υπηρεσία σου." Αυτό είναι εξαιρετικό για φλερτ μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων. Τύπου "η καρδιά μου είναι πάντα στο πρωτόκολλο".

Επίλογο για άλλη μια φορά δε βρίσκω. Είναι σάντεϋ, μόλις ξύπνησα, θέλω γλυκό. Μπονζούρ.

Νέο πόκεμον!

2010-07-05T11:51:00.002+03:00

Να λοιπόν που υπάρχει και κάτι πιο αισχρό από το παιδικό πορνό. Κατ'εμέ θα έπρεπε να έχει ήδη απαγορευτεί, πρωτίστως για λόγους αισθητικής. Θα μου πεις "νωρίς το ανακάλυψες". Ε όχι. Γνώριζα την ύπαρξή του από πριν, αλλά δεν τολμούσα να δω ένα ολόκληρο βίδεο. Φοβόμουν για τις αντιδράσεις μου.
Ορίστε το ανερχόμενο ταλέντο, τα βγιουζ του συγκεκριμένου είναι περί τα εξήντα εκατομμύρια -θα πρέπει να έχει γκραν σουξέ. Προσωπικά θα προτιμούσα να ακούω βδέλλες να ερμηνεύουν τραγούδια της εποχής του αττίκ ή τη βιτάλη να τραγουδάει το λάικ ε βέρτζεν. Ωστόσο αυτή η νέα εποχή πασιφανώς δε συνάδει με το δικό μου κόνσεπτ.

Αβάδιστη, μη μου λέτε μετά διά την Μελοδήν Γαρδώ, δε συγκρίνεται μ'ετούτο. Αν έρθει διά λάιβ εμφάνισιν, θα κλείσομε εισιτήριον άμεσα. Μία απορία μου: πόσα ρολόγια μπορεί να φορέσει κανείς;

Είδη δώρων

2010-06-13T18:52:00.002+03:00

Και θες, ρε παιδί μου, να κάνεις ένα δώρο. Τίποτα το εξτραβαγκάν, κάτι συμβολικό. Έχει γενέθλια το αφεντικό σου. Έχει γιορτή η κόρη του αφεντικού σου. Γιορτάζετε το μπαρ-μίτσβα του παππού του αφεντικού σου. Η μάνα του αφεντικού σου κλείνει ένα χρόνο με χλαμύδια. Έχεις τέλος πάντων μία πολύ σπέσιαλ οκέιζον και δε θέλεις να εμφανιστείς με άδεια χέρια. Δεκτόν.

[ΝΑΙΑΛΛΑΠΩΣΝΑΠΑΡΩΔΩΡΟΜΕΣΑΣΤΗΝΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΚΡΙΣΗΑΑΑΑΑΑΑΑ]

Ψυχραιμία. Με ένα ταπεινό μπάτζετ, μπορεί να γίνει δικό σου ένα βαθιά συμβολικό δώρο, με τεράστια χρηστική αξία:

Τα κακάκια.

Κι επειδή το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα μας έχει κάνει πιο επιρρεπείς στην ποικιλία, το εν λόγω σάιτ [να και το λίνκι http://www.ouaou.gr/html_prod/prod_5244.html ] προτείνει τρεις -μέχρι στιγμής- διαφορετικές ποικιλίες κακακίων, αναλόγως των αισθητικών κριτηρίων και του αποδέκτη, βεβαίως βεβαίως.

Κι ανησυχείς για την τιμή; ΜΑ ΓΙΑΤΙ; Κοστίζει κάτι λιγότερο από ένδεκα ευρώ. Άντε να βάλεις και τα μεταφορικά, πάει στα 15 -μάξιμουμ σου λέω εγώ. Επένδυση.

[ευχαριστώ τη χέλεν διά την προσφορά του λινκίου. τροφοδοτήστε με, είμαι εν αδρανεία.]

Ο Στάλιν ζει!

2010-06-09T04:32:00.005+03:00

Ο Στάλιν, γνωστός για την προσωπολατρεία του και το μουστάκι του, είναι ζωντανός. Μετενσαρκωμένος σε γυναίκα, άνοιξε βλογ διότι η προσωπολατρεία είναι βίωμα και δεν ξεθωριάζει, όσες ζωές και να περάσεις.

Στο πόνημά του -σόρρυ, της- αυτό, μας μπάζει στη γεμάτη γκλαμ ζωή του -σόρρυ, της. Όπως δηλώνει στην αρχή, αποφάσισε άφτερ άουρζ οβ θίνκιν να μας κάνει την τιμή του να μοιραστεί το βλογ του -σόρρυ, της- μαζί μας. Είναι όσο να πεις μία μεγάλη απόφαση το να ανοίξεις ένα βλόγι, ειδικά τώρα που ο βλόγερ ζητά και αριθμό τηλεφώνου για επιβεβαίωση μέσω εσεμές.

Διαθέτει και απόσταγμα φιλοσοφίας. Με νοσταλγία θυμάται τη θεία που έκανε κλύσμα με chanel No5, περιγράφει λεπτομερώς εξόδους σε χιπ αθηναϊκά στέκια και ιβέντς όπως ένα πρότζεκτ της χάι-κλας σκολής zer-fam, όλα οτ-κουτίρ και τόσο προχώ που βγαίνουν οι νευρώνες μου και γίνονται σινιόν από μόνοι τους. Έχομε και κείμενα γιομάτα παλιά Αθήνα, με ρομαντικάς δηλώσεις επί των ανθέων που μπορούνε να σου προσφέρουνε εξόν από ομορφιά, αυτοσυγκέντρωση και γαλήνη για την επικείμενη εξεταστική, λέει.

Πόζες που αναδεικνύουν το αρχαιοπρεπές κάλλος του -σόρρυ, της- κάτω από κάσωμα πόρτας με αέτωμα -κατασκευής 2002, αν βλέπω καλά- και με το αναπόσπαστο μα πάντα ιν μωζαΐκ παρκέ, βρίσκονται διάσπαρτες σε όλο το βλογ. Κάπου έχει βάλει την ίδια φωτογραφία δύο φορές, αλλά το'χω πάθει κι εγώ με βίδεο σε παρελθόν ποστ, οπότε δεν μπορώ να σχολιάσω εκ του ασφαλούς.

Ως γνήσιο φάσχιον άικον, δηλώνει πως πήγε μέχρι τα στάρμπαξ για να πάρει καφέ. Διάλεξε για την περίσταση μια άσπρη πουκαμίσα και ένα μαύρο κολάν, αξιοπρεπής εμφάνιση διά τους παπαράτσηδες που καραδοκούν πάντα στην πόρτα της. Τα κείμενα διατίθενται και εις την αγγλικήν, διότι το βλογ έχει προοπτικαί διεθνούς καριέρας. Βέβαια στο αγγλικό κείμενο τα starbucks μετατρέπονται σε starbuck, μείωση για την οποία δυνητικά ευθύνεται η ισοτιμία λίρας-ευρώ που δεν παρακολουθώ, αλλά λογικά ο Στάλιν κάτι παραπάνω θα ξέρει, ένεκα το ηγετικό παρελθόν.

Θέτε και συναίσθημα; Δείτε το φουλ σαντιμαντάλ ποστ διά την παλαιάν γκούτση μπαγκ του [σόρρυ, της] -και δώστε έμφαση στο φριζάρισμα-από-άποψη της ενδεκάτης φωτογραφίας.

Καλέ δεν έδωσα λινκ; Πάρε, να ζηλέψεις κι εσύ: http://christinageorgo.blogspot.com

υ.γ.: Σε μία φωτογραφία φοράει τα γυαλιά της γιαγιάς Ανθούλας, που έχω αποκληρώσει. Τώρα που προφανώς είναι φάσχιον άικον, μάλλον θα πρέπει να την επαναπροσεγγίσω. Fnac you.

υ.γ.2: Ζίψεν, μερσί για την παραχώρηση του λινκ. [η παράληψις διορθώθηκε]

Αφιέρωμα στο σεξ, μέρος τέταρτο

2010-05-20T20:21:00.004+03:00

Ναι, είναι γεγονός! Το αφιέρωμα στο σεξ, αυτό το πόνημα ανεύρεσης του υποφόσκοντος σεξ στους στίχους φαινομενικά σεμνών ιστορικών τραγουδιών, επέστρεψε. Αντικείμενο μελέτης του τετάρτου μέρους, είναι το γνωστό σε όλους άσμα με τον όχι και τόσο σεμνό τίτλο, "άνοιξε-άνοιξε". Δε θα σχολιάσω κάτι επ'αυτού, ας περάσουμε στην περεταίρω ανάλυση του στίχου. Α προπό, έχει αλλάξει η γραμματοσειρά ή είναι η ιδέα μου; Μπορεί ο βλόγερ να έρθει για μια φορά στα σύγκαλά του και να μη συμπεριφέρεται σαν αυτονομημένη δημοκρατία; Τέλος πάντων, λετ ας κριέιτ:

Το παράθυρο κλεισμένο, [είσαι παρθένα ή απλώς κλειστομπούτα;]
σφαλισμένο, σκοτεινό, [..μάλλον θα καταλήξω στο "παρθένα".]
για ποιο λόγο δεν τ' ανοίγεις [η ανάλωση στην αναζήτηση ενός "επειδή"]
πεισματάρα, να σε 'δω; [γυμνή]

Άνοιξε, άνοιξε, [ικεσία]
γιατί δεν αντέχω, [οι ορμόνες βράζουν, η προσμονή πονά]
φτάνει πια, φτάνει πια [στο λαιμό μου, ξεχειλίζω]
να με τυραννάς. [εδώ είναι η πρώτη s/m τροπή του στόρυ. γενικά και χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες.]

Ξεροστάλιασα στ' αγιάζι [με το πουλί στο χέρι]
ώρες να σου τραγουδώ, [όπου τραγουδώ=πασπατεύω, πιλατεύω και άλλα προκαταρτικά]
η καρδιά μου φλόγες βγάζει, [κι άμα κοιτάξεις πιο κάτω, ολοκαύτωμα]
μα δε βγαίνεις να σε 'δω. [γυμνή]

Άνοιξε, άνοιξε, [τρία δάχτυλα δε φτάνουν;]
γιατί δεν αντέχω, [έβαλα και το κεφάλι, παθαίνω ασφυξία]
φτάνει πια, φτάνει πια [στο φάρυγγά σου ο αγκώνας μου]
να με τυραννάς. [εν τέλει μ'αρέσει, είμαι ο υποτακτικός σου]

'round midnight

2010-05-20T19:36:00.004+03:00

Η ατέρμονη προσπάθεια μιας συγκεκριμένης κάστας να αναπαραχθεί, με συγκινεί. Έχει κάτι το βαθιά μικροαστικό, μία ακόρεστη ανάγκη για αυτεπιβεβαίωση, για μία ανατροφοδότηση που προφανώς δε θα'ρθει ποτέ κι αυτό το βρίσκω θεμελιωδώς γραφικό.

Εγώ απλώς βλέπω απ΄το σινεμασκόπ του δωματίου μου μια θέα που βαρέθηκα, ελαφρώς ενοχλημένος απ'το καστ, ενίοτε θυμωμένος με το σενάριο.

Η τελευταία προβολή ξεκίνησε. Την έχασες.

Ηθολογία ζώων

2010-05-17T13:29:00.002+03:00

Ένα λεωφορείο απέναντί μου κραυγάζει μέσα σε αηδιαστικά ροζ [ματζέντα για την ακρίβεια] φόντο, ότι βρέθηκαν χίλια ευρώ. Προσωπικά δεν ενδιαφέρομαι, μπορεί να τα κρατήσει και να τα δώσει σε κανένα πλυντήριο, μήπως και φύγει ένα ποσοστό της μάκας που έχει μαζέψει στην οροφή. Η απέναντι τράπεζα έχει αλλάξει ταμπέλα και λίγο πιο μπροστά μία αφίσα με ένα θύμα ξυλοδαρμού λέει "παίξε όπως είσαι", διαφημίζοντας ένα ονλάιν καζίνο. Ναι, φυσικά, γιατί ως γνωστόν μετά από μία επίθεση οποιουδήποτε είδους, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει κανείς είναι να σπεύσει σε ένα καζίνο και να τινάξει την μπάνκα στον αέρα. [Αλήθεια, θυμάται κανείς το "μέγκα μπάνκα" με το Γιώργο Πολυχρονίου; Ή μάλλον, θυμάται κανείς το Γιώργο Πολυχρονίου;]

Μοιράζομαι εμπειρία: χθες είδα μία ταινία με ζώα. Η υπόθεση ήταν λίγο-πολύ απλή. Ένα υπερτροφικό γουρούνι προσπαθούσε να πείσει τρεις κάμπιες ότι η αναπαραγωγή έχει πλάκα -διότι είναι γνωστό τοις πάσι πως ο οργασμός του γουρουνιού έχει μία σεβαστή διάρκεια. Οι κάμπιες πείθονταν η μία μετά την άλλη και τις βλέπαμε να αναπαράγονται με μία χαρακτηριστική βραδύτητα και έλλειψη ενδιαφέροντος, αλλά υποθέτω πως έφταιγε το ότι τα γυρίσματα έγιναν κατά τις πρωινές ώρες.

Το υπερτροφικό γουρούνι μας συστήθηκε ως μαριάννα ντούβλη και δήλωνε ασταμάτητα πως είχε στην κατοχή του το σκήπτρο της πουτανιάς. Προσωπικά δεν το έχω δει ποτέ, αλλά υποθέτω πως θα μοιάζει με τα μπαστούνια των μητροπολιτών, μόνο που αντί για δικέφαλο αετό, λογικά θα έχει ένα άλλο δικέφαλο πουλί. Εν συνεχεία, το υπερτροφικό γουρούνι αναπαράχθηκε με δύο άλλα ζώα που δεν κατάφερα να καταχωρήσω κάπου, παρά τα πέντε συναπτά έτη στο βιολογικό. Όλοι περνούσανε όμορφα και το υπερτροφικό γουρούνι μας χάρισε κισλοφσκικά πλάνα, όπου γέμιζε η οθόνη χοιρομέρι.

Λίγο πριν το τέλος, το υπερτροφικό γουρούνι μεταλαμπάδευσε τις γνώσεις του περί αναπαραγωγής σε μία ακόμη κάμπια, η οποία ενώ αρχικά δε φαινόταν και πολύ πρόθυμη, έμαθε γρήγορα από την κάτοχο του σκήπτρου της πουτανιάς και έβγαλε -της το αναγνωρίζω-τη δασκάλα της ασπροπρόσωπη.

Ήταν μία ταινία πολύ ενδιαφέρουσα και απ'ότι έμαθα θα έχει και συνέχεια, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλα τα θρίλερ. Με την ευκαιρία, θα ήθελα ως ηθοποιός να δηλώσω πως είμαι βαθιά περήφανος που η μικρή μας χώρα έχει επιτέλους μία αναπτυσσόμενη κινηματογραφική βιομηχανία, δεδομένου του ότι -όπως έμαθα- το υπερτροφικό γουρούνι φιλοδοξεί η εν λόγω ταινία να παρουσιαστεί στις Κάννες. Βλέπω πως ο δρόμος για'μας, τους νέους δημιουργούς, έχει ανοίξει σαν το γκραν κάνυον και δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα, παρά την κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η μικρή μας χώρα αυτή τη στιγμή.

Ευχαριστώ, υπερτροφικό γουρούνι. Το δέρμα μου είναι σαν πορσελάνινο!

Νόημα

2010-05-12T20:39:00.002+03:00

κάποιοι το'χουν βρει:

writer's block

2010-05-10T15:11:00.002+03:00

Είναι η πλέον αναμενόμενη και φυσιολογική αντίδραση σε κάθε μεγάλο σοκ. Μία σιωπή που έρχεται και καλύπτει τα πάντα και συνήθως κρύβει μία μεγάλη και βαθειά περισυλλογή. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήθελα να πάρω ουδεμία θέση μέσα σε όλο αυτό -τουλάχιστον όχι μία κοινοποιημένη θέση.

Ξέρω ότι δεν είναι καιρός για χιούμορ ή κυνισμό, ότι δεν είναι ώρα για λαϊκισμούς επίσης ή για υπερβολές. Έχουμε μία χώρα σε αποσύνθεση και τέσσερις νεκρούς. Κι είναι λογικό να μας έχει παγωμένους και καθηλωμένους σε έναν αγχωμένο και αγχώδη απολογισμό. Το θέμα όμως είναι σε τι ακριβώς κάνουμε απολογισμό.

Παρ'όλο που το όλο θέμα είναι καθολικό [δηλαδή αφορά στη χώρα μας], τελικά στις ρίζες του είναι ξεκάθαρα ατομικό. Τι κάνει ο καθένας μας σ'αυτήν την πιεσμένη περίοδο; Είναι το βασικό ερώτημα που θα απαντήσει καθένας μόνος του. Από'κει και πέρα, όμως, έχουμε και μία πληγή να κλείσουμε και είναι μία πληγή που μπορούμε να θεραπεύσουμε μόνο με το να έρθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλο.

Η Αθήνα αυτή τη στιγμή είναι μία πόλη κουτσή και χτυπημένη. Η Αθήνα αυτή τη στιγμή είναι η Ελλάδα [μια που ό,τι συνέβη συνέβη εδώ και η επαρχία είναι ακόμα σε μία δική της διάσταση, πιο λαρζ]. Και προσωπικά, δεν έχω δει ποτέ καμία απ'τις δύο τόσο θλιμμένη και καταρρακωμένη. Θέλεις να βγεις μια βόλτα για να ξεσκάσεις και βρωμάει ο δρόμος αίμα και χημεία. Οι άνθρωποι έχουν ερωτηματικά για μάτια και πάγο στα χέρια.

Ωστόσο, μπορούμε μέσα σε όλο αυτό το χάλι να βρούμε τις ισορροπίες μας. Δεν είναι κακό. Είναι η ανθρώπινη φύση. Και η ανθρώπινη φύση ζει με τις μνήμες της αγκαλιά και τα μάτια στο αύριο.

Πέρα από κάθε συναισθηματισμό, είναι άνοιξη. Μέσα στην όλη φριβολιτέ της, μπορούμε να βρούμε ο ένας τον άλλο και να ξεγλυστρίσουμε απ'αυτήν την κατάσταση, πριν από άμυνα πέσουμε σε νάρκη μέχρι να περάσει και ζήσουμε -ή μάλλον προκαλέσουμε- τη δική μας great depression.

Δεν ξέρω ποιος επίλογος ταιριάζει σ'αυτό το ποστ. Γι'αυτό και το αφήνω μετέωρο.

όσα δέρνει ο άνεμος

2010-04-27T14:33:00.002+03:00

Εντάξει, είχα ακούσει πως η ψυχοθεραπεία είναι δύσκολη, αλλά τώρα που το βιώνω μπορώ να πω πως δεν είναι καθόλου ωραίο. Δε με πιάνει η κλασσική μίρλα, αντιθέτως, πραγματοποιώ αλλαγές τάχιστα. Μέχρι που και η φράου γκεστάλτ μου είπε πως συγκινείται επειδή παλεύω μόνος μου, λέει.
Ναι. Μολαταύτα, χθες ανακαλύψαμε λάσπη ετών και δεν ήταν ό,τι πιο ευχάριστο για μία μέρα που φυσούσε δαιμονισμένα [όχι ότι σήμερα φυσάει λιγότερο] και χτυπούσαν τα παράθυρα και το απέναντι οικοδομικό τετράγωνο ξεριζώθηκε και στροβιλιζόμενο σαν πλυντήριο προσγειώθηκε στην παλλήνη και ένα άλογο χτύπησε στο παράθυρό μου κι έγινε άμορφη μάζα σιδηρικώνε και όλη τη νύχτα άκουγα τα ντάγκα-ντούγκα-ντρίγκι ντρίγκι μάνα μου και κουλουριαζόμανε στο πάπλωμα και δεν μπορούσα να κουνηθώ, παρά μόνο έμενα με τα μάτια ορθάνοιχτα μέχρι που έτσουζαν και δεν μπορούσα να δω τίποτα, όχι ότι είμαι κανένα σούπερ χίρο και μπορώ να δω σε σκοτάδια και μέσα από τοίχους αλλά όσο να πεις κάτι βλέπω κι εγώ μες στο έρεβος και τα παράθυρα -όλου του τετραγώνου- συνέχιζαν να χτυπούν και κάθε φορά πεταγόμουν, μα βγήκε ο ήλιος και μπόρεσα να ηρεμήσω σχετικά μα και πάλι είχα για ρούχο μου το φόβο που η φράου μου έβγαλε στην επιφάνεια και δεν μπορούσα να κουνηθώ, μήτε καλά καλά να αναπνεύσω, κάτι που μοιάζει με κρίση πανικού αλλά στο πιο σικ.
Με δυο λόγια, αυτό το γκεστάλτ καλό, χρυσό, αλλά το να φοβάμαι να κοιμηθώ ξεπερνά κάθε όριο. Μου φαίνεται παράξενο το να έχω κι εγώ κάτι πιο σοβαρό μέσα μου απ'το "πόσο ταράχτηκα που κόπηκα στις εξετάσεις του εθνικού". Και να φοβάμαι, να μου βγαίνουν ευαισθησίες. Θα μου πεις, εδώ βγήκανε στην καιτούλα τη γαρμπή
*παρένθεση

κλείνει η παρένθεση*
γιατί όχι και σ'εμένα; Βέβαια αυτηνής οι ευαισθησίες είναι διαφορετικές απ'ότι βλέπω. Θα γράψω τραγούδι για τη δυσανεξία στη λακτόζη, θαρρώ πως θα βρω κοινό.

φρίκη friday

2010-04-23T21:08:00.002+03:00

Λεωφορείο του ΟΑΣΑ. Πίσω θέσεις. Εγώ. Απαστράπτων, μουνίμως. Απέναντί μου αυτές. Που ποτέ δε θέλεις να έχεις για συνεπιβάτιδες. Φωνή-υπέρηχος. Μαλλί βγαλμένο από βίδεο κλιπ των σταβέντο [το "μέσα σου", φορ δε ρέκορδ]. Νύχια κόπυ-πέιστ από τσόντα του φίλμνετ. Ροζ. Σιχαμένο, μιαρό ροζ, σαν μπουκαμβίλια σε κλιμακτήριο. Παντελόνι τζιν. Η μία μαύρο, χωμένο σε καφέ μπότες. Η άλλη μπλε, θρονιασμένο σε γόβα με ευμεγέθη φιόγκο κι ένα ψευδοσβαρόφσκι στη μέση.
Κατεβαίνουμε Σύνταγμα. Πάω προς το μετρό, με την ελπίδα πως θα τις χάσω. Με ακολουθούν. Γιατί;
Μπαίνω στο μετρό κινούμενος προς Αιγάλεω, με την ελπίδα πως θα τις χάσω. Με ακολουθούν. Γιατί;
Κατεβαίνω Μοναστηράκι, με την ελπίδα πως θα κατέβουν Ελαιώνα. Με ακολουθούν. Γιατί;
Τρέχω στα στάρμπαξ της Μητροπόλεως, με την ελπίδα πως δεν ξέρουν τι είναι. Με ακολουθούν. Γιατί;
Κάθομαι σε ένα τραπέζι και τις έχω απέναντί μου. Η μία φοράει κουφετί παλτό. ΓΙΑΤΙ;
Την κοιτάω. Με εμπνέει. Θα γράψω:

..::Ωδή στην ηλίθια::..
Αυτή η κούρμπα που κάνει το μαλλί σου,
αυτή η κούρμπα στηρίζει το γυαλί σου.
Αχ να'μουνα κουμπί στο ροζ παλτό σου,
ή έστω ψίχουλο του τοστ σου.
Ξεχειλίζουν δάχτυλα οι μπαλαρίνες σου
και το νερό σκοντάφτει στις τσαχίλες σου.
Μαύρο καφέ η τσάντα σου η longchamp,
θα σε κυκλοφορήσω στα elysees τα champs.
Φοβάμαι μόνο πως μυρίζεις μασχαλίλα
και στις εξόδους σου, φοράς μποτάκι fila.
Πάνω στην κούρμπα των μαλλιών σου,
βλέπω τα ίχνη των φιλιών σου.
Γιατί σταμάτησες να τρως το τοστ;
Σ'απασχολάει κάποιος γκομενόστ;
Συνέχισε να τρως το τοστ,
μην έρθω και το φάω εγώστ.
Καλά που δάγκωσες ξανά το τοστ,
και δε σου το'φαγα εγώστ.
Άσε που ήρθε η ώρα πια,
να πω του τοστ σου ένα γεια.
Κατάρα δίνω και ευχή,
αυτή σου η κούρμπα μη χαθεί.

Λοβοτμήστε με

2010-04-13T00:35:00.005+03:00

Πρόλογο για το ποστ δε βρίσκω. Πήγα για θέραπυ σήμερα και η φράου γκεστάλτ με ράπισε πολλάκις. Ανέκυψε θέμα βαρύ κι εγώ βγήκα απ'το νεοκλασσικό σε μια κατάσταση να με πάνε τέσσερις. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να επανέλθω, περπάτησα στην Πλάκα, η οποία ήταν γεμάτη από τουρίστες, μερικοί από τους οποίους θέλανε να με φωτογραφήσουνε κιόλας. Σου λέει "δις μαστ μπι δε ορίτζιναλ γκρικ σαϊκόζις". Το απέφυγα. Με τακτ.
Το θέραπυ έδρασε σήμερα σαν τουμποφλό μέσα μου και αφού εδέχθην τα ραπίσματα της φράου, συνέχισα να αυτοχαστουκίζομαι για το υπόλοιπο της ημέρας. Αυτό βέβαια δεν είναι καθόλου κακό, επειδή υποτίθεται πως τούτος εστί ο σκοπός του θέραπυ: η βελτίωση διά πυρός και σιδήρου.
Μέχρι στιγμής σκεφτόμουν πως στόχος του θέραπυ είναι επίσης η αποδέσμευση από κάθε ενοχή που με δέρνει και με καθιστά δυσλειτουργικό [ή απλά, βόδι]. Ωστόσο, σήμερα κατάλαβα ότι ένας ακόμα πιο σημαντικός στόχος είναι η συνειδητοποίηση του μεγαλείου της μαλακίας που με δέρνει.
Διότι δε μιλάμε απλώς για "ε μωρέ έχω κι εγώ μια μικρή μαλάκυνση". Μιλάμε για μαλακία. Μεγαλειώδη, πομπώδη, μασίφ μαλακία.
Συζητώντας προ ολίγου στο τελεφόν, έμαθα ότι η στάση μου σε συγκεκριμένες περιστάσεις, ομοιάζει μ'αυτήν ενός γιατρού που μπροστά σε έναν τραυματισμένο από αυτοκινητιστικό, πουχού, προτείνει ευθανασία. Βέβαια, επειδή είπαμε ότι μιλάμε για μαλακία από τις λίγες, εγώ είναι σαν να προτείνω ευθανασία και στο απλό κρυολόγημα. Το οποίο βάζει τον εκάστοτε ασθενή στη διαδικασία να πιστέψει πως η ζωή του έχει μηδαμινή σημασία και πως καρφί δε μου καίγεται ζήσει-πεθάνει [ασχέτως του ότι εμένα όχι απλά μου καίγεται καρφί, λιώνει κιόλας]. Μ'αρέσει που ο μπαμπάς μου ήθελε να γίνω γιατρός.
Είμαι πρωτεύον θηλαστικό, άρα ζώον. Δεν αντιλέγω. Απλώς πρέπει -όχι, θέλω- να σταματήσω να προβάλλω σε κάθε δυσκολία μία ντετερμινιστική στάση υπό μορφή ερώτησης, γιατί καταντώ γραφικός και επίσης είναι σαν να το προκαλώ. Δε θέλω να το προκαλώ. Θέλω χαρά και τσαχπινιά.
Να και μία wish-list που θα εξελίξω και θα κολλήσω στο ψυγείο μου ή στον τάφο μου:
-η ευθανασία δεν είναι λύση [αλλά η λία είναι βίσση. σόρρυ, κολλούσε]
-να μετριάσω τα νεύρα μου [για να μην καταντήσω "αυτή η ομίχλη του λονδίνου με πειράζει"]
-να αποβάλλω τον πανικό μου [με γερνά κιόλας]
-να κρατήσω το δράμα για τη σκηνή [ή για το χώρο του τέλος πάντων]
-να πίνω πολύ νερό.
Προφανώς η σχολή του υπαρξισμού έχει αρχίσει και πάλι τα μαθήματα μέσα μου κι αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό. Τουλάχιστον έχω τη θέληση να κινηθώ προς κάτι καλύτερο. Κι αυτό είναι δέσμευση.

Τώρα να πω και κάτι που απασχόλησε τη συνεδρία μας σήμερα: βλέπω τα πλέον βλακώδη όνειρα τελευταία και καταλήγουν να γίνονται εφιάλτες. Χθες είδα ότι με κυνηγούσε η Μιλένα Αποστολάκη, επειδή διέδιδα ότι μοιάζει με την έμιλυ ελίζαμπεθ, την ιδιοκτήτρια του κλίφορντ, του κόκκινου σκυλιού. Μεταξύ μας, δεν είχα και άδικο -κι εδώ αφήνω τις εικόνες να μιλήσουν:

Δηλαδή, οκέι, είστε ίδιες. Ποιο το πρόβλημά σας;

Του νόου ας μπέτερ

2010-04-03T17:54:00.007+03:00

Μετά από όλη αυτήν την αποχή [όπου συνειδητοποίησα το μέγεθος, το βάθος, την έκταση, την έξαψη της πλήρους άγνοιας επί οποιουδήποτε θέματος που με διακατέχει -κι ας θεωρούσα πως είχα ένα κάποιο ιντέλιτζενς, μάλλον διαφημιστικό κόλπο θα ήτο] αποφάσισα να επιστρέψω στα εγκόσμια και να μιλήσω για το αγαπημένο μέλος της οικογένειάς μου: την ξαδέρφη μου.
Η ξαδέρφη μου κι εγώ έχουμε το ίδιο ζώδιο. Προσωπικά, μετά από φωτογραφίες του γάμου της που είδα, είμαι πεπεισμένος πως έχουμε και το ίδιο φύλο, απλά η δική της [κληρονομική] γυναικομαστία, έφτασε ένα στάδιο πιο πάνω.
Μεγάλωσε στη Γερμανία. Από'κει κληρονόμησε την αισθητική και το λεπτό γούστο που τη χαρακτηρίζει. Γι'αυτό επέλεξε στην εκπνοή των νάιντυς να αγοράσει ένα σεκρετέρ, το οποίο υποθέτω πως ακόμα κρατά στο σπίτι της, ώστε σε περίπτωση σεισμού να χωθεί μέσα και να την ανακαλύψει η αρχαιολογική δυο αιώνες μετά.
Σπούδασε ιατρική στη Θεσσαλονίκη, επειδή με το σπαθί της κατάφερε να μπει αυτή, μια κόρη μεταναστών που ταλαιπωρούνται [η μάνα της ταξιδεύοντας όπου της καυλώσει κι ο μπαμπάς της τζογάροντας -μεγάλη ταλαιπώρια, όσο να πεις] και να τελειώσει με βαθμό πτυχίου επτά, αν ενθυμούμαι καλώς.
Οι δικοί μου ήσαν πάντα στο πλάι της: όταν πηδιόταν με το Σπύρο και δεν έπρεπε να το μάθει η μάνα της, όταν έδινε εξετάσεις και χάλασε την καρέκλα μου, όταν μου ζητούσε να τρέχω το βράδυ να της βρω τοστ και κοκακολαλάιτμηγαμήσω ενώ είχα σχολείο την επομένη, όταν έκλαιγα γιατί δε μ'άφηνε να κοιμηθώ [α ναι, όταν έδινε πανελλήνιες, την είχαμε στο σπίτι μας], όταν έκλαιγα γιατί μου έλεγε πως το σπίτι που μεγάλωνα και ζούσα δεν ήταν δικό μου, όταν όταν όταν. Ε τέλος πάντων τη στηρίξαμε.
Το σπίτι που έμενε στη Θεσσαλονίκη, ήτο ιδιόκτητον. Αρχικά έμενε με μία τρομακτική γυναίκα των σπηλαίων, που τα παράτησε κι έγινε καλόγρια. Δεν την αδικώ. Εγώ ήμουν στο τσακ να τα παρατήσω και να γίνω χάμστερ, όσο μέναμε μαζί. Που βασικά εγώ έμενα στο σπίτι της τις καθημερινές κι αυτή ερχόταν τα σαββατοκύριακα [εννοείται δε πως ως γνήσια σταχτομπούτα, καθάριζα ενδελεχώς]. Ναι, τέλος πάντων, μετά της αγόρασαν σπίτι με θέα όλη την πόλη [που βέβαια πια έχουν χτιστεί πολυκατοικίες κι είναι η μοναδική περίπτωση που χαίρομαι για την αντιπαροχή].
Αυτό το καριόλι, λοιπόν, με έχει υβρίσει πολλάκις. Και μέσω του βλογ που αμφιβάλλω για το ότι διαβάζει, θέλω να της πω πως την περιμένω για μαδομούνι το συντομότερο δυνατόν.
Καλή ανάστα.

Ορίστε:

2010-03-22T02:03:00.004+02:00

Révolte

2010-03-12T03:26:00.003+02:00

Αυτές τις μέρες νοιώθω πιο παράξενα από ποτέ. Έχω δουλειά, ναι. Ξέρω ότι ήθελα να δουλέψω για να μπορώ να πληρώσω τα δίδακτρα μιας αξιοπρεπούς τουλάχιστον δραματικής σχολής. Βέβαια, εκτός αυτής, θα ήθελα να κάνω και μία προετοιμασία για να μπορέσω να σταθώ αξιοπρεπώς στις εξετάσεις.
Μέρα με τη μέρα, όμως, βλέπω πως γύρω μου υπάρχει ένα καρουζέλ-εξάμβλωμα που περιστρέφεται με εκθετικά αυξανόμενη ταχύτητα κι εγώ βρίσκομαι σε έναν εμετικό ίλιγγο. Χμ. Πολλά επίθετα. Το ξέρω. Αλλά δεν μπορώ να μην το προσδιορίσω κάπως.
Μπαμπά, να σε ρωτήσω κάτι; Τι κάνω εδώ;
Δε μου επιτρέπω να αποτύχω, αυτό είναι σίγουρο. Ωστόσο, κάποιες στιγμές [ίσως περισσότερες απ'ότι παλιότερα] πιστεύω, γνωρίζω πως έχω α πριόρι αποτύχει. Επομένως δεν έχω κάτι να ελπίζω, να με τροφοδοτεί με τη φάτα μοργκάνα -έστω- ενός τέλους, με την έννοια του σκοπού.
Και μέσα σ'όλο αυτό, έρχεται μία έκλαμψη που μας οδηγεί σιγά-σιγά σε μία πιο πλήρη συνειδητότητα της κατάστασης την οποία χρόνια βιώναμε, μα με το σκεπτικό "if you ignore it long enough, it will go away", αποκρύπταμε επιμελώς. Και ρωτώ, λοιπόν: ποιες ακριβώς προοπτικές προσφέρει αυτή η χώρα;
Να το κάνω πιο συγκεκριμένο; Ποιες προοπτικές ακριβώς μου προσφέρει αυτή η χώρα; Όσο ήμουν στο βιολογικό, αυτό που άκουγα όχι μόνο από φοιτητές, αλλά και από καθηγητές -και ακόμα χειρότερα, από παιδιά που ήδη εργάζονταν ως βιολόγοι- ήταν πως σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαμε να βρούμε δουλειά με το που θα βγαίναμε στην αγορά εργασίας, εκτός φυσικά αν είχαμε κάποιο μέσο. Μετά από καιρό μάθαμε και διάφορα χατ γκόσιπ για μεταπτυχιακά που δόθηκαν με αντάλλαγμα έναν κώλο ή ένα μουνί ή και τα δύο σε συνδυασμό. Ακούστηκε και για θέση διδακτορικού, αλλά είναι πολύ σόκιν για σαρακοστή και θα απέχω.
Έφυγα από το βιολογικό, επειδή τελικά στην τέχνη μπορώ να κάνω κάτι πιο σοβαρό από την βιοδιασπώμενη πίπα που θα έκανα στο βιολογικό. Και τελικά τι ακούω; Ότι για να παίξω σε μία καθημερινή του κώλου -τι του κώλου δηλαδή, ούτε της φτέρνας- θα πρέπει να έχω βγάλει εθνικό, αλλά κυρίως να το έχω πάρει όλο κατά τη διάρκεια της φοίτησης. Βέβαια για να μπω στο εθνικό, προαπαιτούμενο είναι να έχω πάρει όλη τη χώρα, επομένως απ'το πάρε-πάρε να φτερνίζομαι και να χτυπάνε τα κωλομέρια μου ή να μου έχει φυτρώσει μουνί στο σβέρκο, για να μπορούνε να με γαμάνε και κατά τις μετακινήσεις μου με τις συγκοινωνίες.
Και βγαίνει ένα μουστάκι που δηλώνει πως 1. κάνει περικοπές σ'αυτά που λαμβάνουμε και 2. αυξάνει αυτά που δίδουμε. Άρα, βάσει μίας απλής λογικής [που μπορεί να κάνω και λάθος, καθ'ότι κοινωνικός παρίας, ρεμάλι και χαραμοφάης] η αγοραστική δύναμη της χώρας μειώνεται, άρα η αγορά έχει πρόβλημα και δεν μπορεί να κινηθεί, άρα η οικονομία όχι μόνο της χώρας αλλά και γενικότερα [επειδή πια έχουμε πολλές πολυεθνικές και στο χωριό μας] βρίσκεται σε μία πτώση. Τι πτώση, δηλαδή, πτωσάρα. Βλέπω τι γίνεται και στο μαυσωλείο του Στάλιν. Σε λίγο θα'χουμε τελετές με χαρακίρι κι άλλα ανατολίτικα που δεν έχω μελετήσει, αλλά έχουνε πολλά τέτοια σουασάινταλ σταφ.
Στο μουστάκι, λοιπόν, έχω να πω πως βρισκόμαστε κατ'εμέ σε μία μεταιχμιακή κατάσταση, όπου η κρίση περνά από την οικονομία στην κοινωνία. Και δεν είναι μια κλασσική έκφανση της πάλης των τάξεων και άλλων αηδιών. Είναι μία συμπυκνωμένη αηδία, ένα κοινωνικό ξερατό που θα βγει αναγκαστικά στην επιφάνεια, επειδή έχουμε μία ολοένα αυξανόμενη μερίδα ανθρώπων που δεν μπορεί πια να ονειρευτεί οτιδήποτε.
Βέβαια, το μουστάκι γνωρίζει πολύ καλά πως είμαστε μπροστά σ'αυτό που ένας οδηγός ταξί χαρακτήρισε ως "κοινωνικό κραχ", γι'αυτό και βρήκε την καλύτερη λύση. Κλασσικά, έδωσε άφθονη μπάλα και μουνί για όλους μας και κάπως έτσι καταλήξαμε να ασχολούμαστε μ'ένα μουνί που καταπίνει σαμπάνιες, ενώ κάθε μέρα η Αθήνα είναι μπλοκαρισμένη από απολυμένους της Ολυμπιακής και άλλες ατραξιόν. Σε λίγο θα κατέβουν και οι πουτάνες σε απεργία και να σου πω κάτι; Θα έχουν και δίκιο. Κι αν μπορούσα, θα πήγαινα κι εγώ.
Τι σημαίνει "αν μπορούσα"; Σημαίνει ότι είμαι ιδιωτικός υπάλληλος και γενικώς η όλη κατάσταση δε σηκώνει νταηλίκια. Ωστόσο, στη δεδομένη στιγμή που πασιφανώς βρισκόμαστε όλοι αίφνης υπέυθυνοι για τα σπασμένα μίας ολόκληρης κολλεξιόν ανίκανων που θεωρούν πως πολιτική είναι να δενέχωιδέατι, το να απεργήσω κι εγώ κι ο καθένας δεν είναι νταηλίκι. Είναι περισσότερο μία επίδειξη ισχύος.
Δε θέλω να το τραβήξω κι άλλο απ'τα βυζιά. Αυτό που θέλω να πω είναι πως αν εμείς, το αγοραστικό κοινό, που αυτή τη στιγμή χάνουμε την κινητήριο δύναμή μας [ήτοι το χρήμα], κάνουμε συντονισμένη χρήση αυτής της δύναμης, το όλο θέμα έχει λυθεί.
Βρίσκω απλά εμετικό το να έρχεται κόσμος για ψώνια στο μαυσωλείο, την ώρα που γίνεται της πουτάνας στο κέντρο και δη για ένα τέτοιο ζήτημα. Αν το αγοραστικό κοινό συντονιζόταν και πάγωνε την αγορά -τουλάχιστον τέτοιες μέρες- κι εμείς δε θα ήμασταν υποχρεωμένοι να τρώμε ένα μεροκάματο στα ταξί και το εκάστοτε μουστάκι θα συνειδητοποιούσε [χόουπφουλυ] πως αν πρέπει να κόψει κάτι, αυτό είναι το πουλί του και ο μισθός του.
Με το λίγο μυαλό που μου'χει μείνει, αυτή η αντίδραση είναι δίκαιη. Και είναι καλό να γενικευθεί. Άλλωστε, ποιο το κακό του να διεκδικούμε κάτι το δεδομένο;

[το παρόν κείμενο είναι κνε-free. δεν είναι ανάγκη να ανήκω κάπου συγκεκριμένα για να έχω μία άποψη. αυτή είναι η μαγεία της κουλτούρας: το ότι μπορείς να έχεις άποψη, χωρίς απαραιτήτως να έχεις γραφτεί στην κνε. καλημέρα σας.]

I need a zero

2010-03-10T11:18:00.004+02:00

Και πριν απ'οτιδήποτε άλλο, σας ευχαριστώ διά τα σχόλια και την βοήθειαν στο θέμα με τις πίπες. Είναι πολύ δύσκολο τη σήμερον να βρεθεί η τέλεια πίπα και μοιραστήκατε τη βαθειά αγωνία μου. Σας ευχαριστώ απ'τα βάθη του είναι μου.
Τούτη η περίοδος, είναι τρομακτική. Κατέληξα μετά από ενδελεχή έρευνα στο συμπέρασμα πως, ναι, είμαι γουορκαχόλικ. Εντελώς. Το διάστημα που είμαι στη σοβαρή νοβοροσισκική εταιρεία, έχω μπλέξει τα μπούτια μου και έχω εξαφανιστεί απ'το προσκήνιο. Απευθύνω κάλεσμα, λοιπόν, προς κάθε ενδιαφερόμενο:
Επικοινωνήστε μαζί μου, τραβήξτε με απ'τις ρώγες και επαναφέρετέ με στην κοινωνική ζωή.
Στο μαυσωλείο του Στάλιν, όλα κυλούν ομαλά. Μας βρίζουν από το Νοβοροσίσκ, επειδή οι πωλήσεις μας τους φαίνονται χαμηλές. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι μάλλον πρέπει να έχει έρθει η συντέλεια γιατί οι περισσότεροι πελάτες που μπαίνουνε, κλαίνε με λυγμούς και χτυπάνε γόνατο-βυζί-κεφάλι λέγοντας "ΕΙΚΟΣΙ ΤΡΙΑ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΑΒΑΝΟ;" και άλλα συναφή.
Εμείς τους διαβεβαιούμε πως τα σάβανά μας είναι εξαιρετικής ραφής και νοβοροσισκικής κατασκευής, εχέγγυον ποιότητος. Αλλά δε δίχνει να τους συγκινεί ιδιαιτέρως. Σήμερον βαριέμαι και λέω να πάω με τα ίδια ρούχα με χθες, για να εμπεδώσουνε το λουκ.
Ευτυχώς όλοι στη δουλειά είναι τρελλοί, οπότε μπορώ με περισσή άνεση να τους κάνω τη σκηνή απ'το "σπιρτόκουτο", όπου η σύζυγος απεκδύεται των ιματίων της και σηκώνοντας τη φούστα της, λέει στο σύζυγο: "Κοίτα το ρε. ΚΟΙΤΑ ΤΟ!!". Εγώ προσθέτω κι ένα "άλλος το γάμαγε ρεεε", έτσι για τη χαρά της προσθήκης και της οριζιναλιτέ. Το ίδιο θα πω αν ερωτηθώ για το πώς σκοπεύω να προσελκύσω περισσότερους πελάτες.
Προσφάτως ευρέθην έμπροσθεν ενός μεγάλου φόβου μου. Ανακάλυψα πως για να κάνω ό,τι θέλω να κάνω [μεταξύ άλλων, να γίνω μία αξιοπρεπής ντιζέζ και να ανεβάζω ένα βαριετέ με μπρίο και χρώμα και κάθε εμφάνισίς μου να συζητιέται], θα πρέπει να βρω και δεύτερη δουλειά. Οιαδήποτε πρότασις, ευπρόσδεκτος εστί.
Χθες μας φέρανε και ένα στέλεχος για να μας ελέγξει. Φεύγοντας, γύρισε και μας είπε πως είμαστε πιο ηλίθιοι κι από ένα κουκούτσι καρπουζιού, με πολύ έμμεσο τρόπο. Υποθέτω πως είχε δίκιο γιατί, αν ήμασταν έξυπνοι, θα τον είχαμε κάνει σύσκατο, θα τον είχαμε φτύσει πατόκορφα και θα είχαμε μεταναστεύσει στο Ουαγκαντούκου που -όσο να πεις- έχει περισσότερες ευκαιρίες προσωπικής ανέλιξης.
Πρότεινα δε, επειδή οι περισσότεροι πελάται μπαίνουνε και χαϊδεύουνε τα σάβανα και τελικώς δεν αγοράζουσι τίποτα [λες κι αν χαϊδέψεις το ρούχο, θα έχεις κάποια σαφή ένδειξη πως μπορείς να το αγοράσεις, τύπου αν σου κάνει ένα "αχχ" την ώρα που θωπεύεις το ρέλι, είναι επένδυση κι όχι απλή αγορά] να βάλουμε τούτο το καρτελάκι:

[Αβάδιστη, δεν ξέρω αν το τοποθέτησα σωστά. Ελπίζω πως σημειώνω προόδους.]
Πέραν της δουλειάς, η κατάστασις είναι καοτίκ. Δεν έχω ιδέα για το τι συμβαίνει σ'ετούτη τη χώρα. Έχω την εντύπωση πως και πάλι απεργεί το σύμπαν σήμερα και τίποτα δεν κινείται. Όχι ότι όταν κινείται υπάρχει και ιδιαίτερη διαφορά, αλλά τουλάχιστον μπορείς να μπεις στο μετρό και να πας σε μια άλλη περιοχή, βρε αδερφέ.
Τούτο το ποστ με εκνευρίζει. Θα μπω σε τάξη, το υπόσχομαι.

Θέλω να πάρω μία πίπα

2010-02-28T14:21:00.002+02:00

Κατά προτίμηση λακαρισμένη και μπλε ελεκτρίκ, κοινή ιδέα και φετίχ εμού και του μάικ. Βέβαια δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια πίπα και η αλήθεια είναι πως ο ιντερνέτος δε με διευκολύνει καθόλου στην αναζήτηση. Ψάχνοντας στα αγγλικά [γιατί στα ελληνικά το πιάνουν οι σεμνοτυφίες του και δε δίνει κανένα προτεινόμενο αποτέλεσμα] μου βγάζει εκείνα τα δαιδαλώδη κατασκευάσματα που φιλοξενούνε παράνομα πράγματα κι εγώ είμαι πάντα σύμφωνος με το νόμο. Και με τον ώμο ενίοτε. Εκτός αυτού βέβαια, το γκούγκολ με το που έγραψα pipes [δεν ήξερα, το βόδι, να βάλω κι ένα smoking από μπροστά] μου έδωσε τις εξής προτάσεις: pipes stis toualetes / pipes video / pipes sta sxoleia / pipes paparizou / pipes & pouches [που αν έμενα στο λόνδον θα είχα γίνει τουλάχιστον μεγαλομέτοχος της επιχειρήσεως, το πιστεύω] και άλλα παρεμφερή. Για πίπες καπνιστού, ούτε λόγος. Είναι που δεν έχει και συνώνυμο εκτός απ'το "τσιμπούκι" που όσο να πεις, πάλι στα ίδια θα καταλήξουμε -για να μην πω και χειρότερα.
Όπως και να'χει, μετά κόπων και βασάνων βρήκα ένα σάιτ που είχε πίπες εκτρώματα, σε βδελυρά σχήματα, που όχι απλά θα ντρεπόμουν να τη βγάλω και να καπνίσω, αλλά θα σιχαινόμουν να την πιάσω. Οπότε, νο, θενκ γιου.
Τώρα, το γιατί αποφάσισα να το ρίξω στις πίπες, είναι ένα συνονθύλευμα πολλών παραγόντων. Η πίπα μυρίζει εξαιρετικά. Η πίπα έχει στυλ. Η πίπα είναι υγιεινή. Η πίπα έχει υπέροχη γεύση. Η πίπα μου δίνει υλικό για αυτοσαρκασμό άχρι θανάτου. Η πίπα λέγεται και τσιμπούκι. Δεν μπορείς να κάνεις πολλές πίπες μέσα σε μια μέρα.
Σε ένα ελληνικό σάιτ βρήκα και συμβουλές, γιατί η πίπα είναι τελετουργικό, σου λέει. Μεταφέρω:
"6. Ποτέ δεν τη δανείζει. Η κάθε πίπα, ανάλογα με την ποιότητα και το πάχος του ξύλου, είναι μαθημένη σε διαφορετικές θερμοκρασίες και εντάσεις. Το πέρασμά της σε ξένο στομα είναι ιεροσυλία."
Η κατακλείδα συνοψίζει το νόημα της ζωής.

-Και πώς περνάτε στη δουλειά;

2010-02-22T01:50:00.003+02:00

-Α, καταπληκτικά. Να, κάπως έτσι:

Πραγματικά πιστεύω πως το ότι βρήκα δουλειά, είναι ένα ακόμη σημάδι πως το τέλος του κόσμου είναι πιο κοντά απ'όσο νομίζουμε. Αν κόψω και το κάπνισμα, φλεγόμενοι σταυροί θα εμφανιστούν στον ουρανό, οι καρυάτιδες θα ζωντανέψουν και θα αποκαλυφθεί πως τελικά δεν είναι γυναίκες, αλλά άντρες με τραγική γυναικομαστία.
Προσελήφθην, λοιπόν. Την Τρίτη κλείνω μία εβδομάδα ως εργαζόμενος, εξάωρος μου είπανε να λέω και παίρνω και ένσημα. Προσωπικά δεν ξέρω πού ακριβώς έγκειται η χρησιμότητά τους, αλλά ό,τι παίρνει ο άνθρωπος για καλό είναι [νοτ]. Αναμενόμενο, ο συνειρμός μου είναι "ένα ένσημο παραπάνω, ένα βήμα πιο κοντά στη σύνταξη". Βατέβερ.
Δουλεύω στο μαυσωλείο του Στάλιν, ένα υπέροχο κτίριο φουτουριστικής αρχιτεκτονικής. Φημολογείται πως αποτελεί μομφή προς την σκοταδιστική αρχιτεκτονική της γύρω περιοχής με τα νεομπαρόκ στοιχεία και την πλήρη ομοιομορφία που τη διακατέχει. Το χτίριο είναι καλυμμένο από γυαλί έμπροσθεν, ενώ διαθέτει και ερυθρή κεραία επικοινωνίας με το υπερπέραν. Πίσω έχουμε πέτρα, μάρμαρον πεντελικόν, αρίστης ποιότητος για να μπλοκάρουμε τα ραντάρ των καθεστωτικών γουρουνιών που μας υποκλέπτουν τις συνομιλίες.
Από κάτω μας, περνάνε δύο διαφορετικά τραίνα. Καθ'ότι ακόμα δεν έχουμε δημιουργήσει θάλασσα, δεν υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεσις του μαυσωλείου. Αυτά στην επόμενη σαιζόν.
Άμα τη εισόδω εντός του μαυσωλείου, υπάρχουσι δύο ψεκαστήραι διά τας χείρας που πετούν φορμόλη. Αυτό γίνεται και για λόγους υγιεινής, αλλά και για λόγους συντήρησης διότι η αποσάθρωσις είναι πανταχού παρούσα.
Το κάπνισμα απαγορεύεται σε όλους τους χώρους του μαυσωλείου, γιατί το σκήνωμα του Στάλιν είναι αλλεργικό στον καπνό και κάθε φορά που του μυρίζει [και έχει και δυνατό ρουθούνι ο καριόλης, το μυρίζεται το σιγαρέττο από χιλιόμετρα] νεκρανασταίνεται και τρέχουμε για εξορκισμούς.
Διάφοραι εκδηλώσεις οργανώνονται, προκειμένου ο χρόνος εντός του μαυσωλείου να περνά ευχάριστα δι'όλους ημάς. Την προηγούμενη εβδομάδα έλαβε χώρα διαγωνισμός υπό τον τίτλον "biathlon", για τα παιδιά. Με δυο λόγια, γονείς που υποπτεύονταν ότι το βλαστάρι τους τον ψιλοπαίρνει ή η κόρη τους είναι κομματάκι τζιβιτζιλού, τα έσουρναν στο μαυσωλείο κι αυτά διαγωνίζονταν μεταξύ τους. Στο τέλος, η πιο αδερφή κέρδιζε -εκτός από τον τίτλο- ένα αναμνηστικό μαντήλι πούτσι [απ'αυτά τα μεταξωτά με το χαρακτηριστικό πριντ].
Κι επειδή η εξειδίκευση γεννά την τελειότητα, στο μαυσωλείο υπάρχουν πολλά μικρά καταστήματα. Εγώ δουλεύω στο κατάστημα που εμπορεύεται σάβανα. Έχουμε σάβανα εξαιρετικής ποιότητος, εισαγωγής από το Νοβοροσίσκ. Επειδή είμαστε μια σοβαρή νοβοροσισκική εταιρία, ακολουθούμε τις δικές μας νόρμες όσον αφορά στην εξυπηρέτησιν του πελάτου.
Τονε τραβάμε από τες ρώγες με το που περάσει απ'το μαγαζί και του πουλάμε το σάβανο που ενδείκνυται περισσότερο για την περίπτωσή του. Στην περίπτωση που μας ζητηθεί, τον βοηθάμε να το σετάρει και με αξεσουάρ [πουχού νομίσματα για τα μάτια, ολόχρυση μάσκα, μυρωμένο σανδάλι κουτουλού].
Αν είμαστε φρόνιμοι και δεν κολλάμε τα βυζιά μας στη βιτρίνα, ο άρχων μας δίδει ως δώρον μία μπομπότα και μισή οκά φακές. Στην περίπτωση δε που οι πωλήσεις ξεπεράσουν κάθε προσδοκία, στο δωράκι προστίθεται και ένα χαστούκι από τη γυναίκα του, χερσέλφ.
Προς το παρόν, όλα βαίνουν καλώς και είμαστε όλοι χαρούμενοι. Περιμένω με αγωνία την επόμενη εβδομάδα, γιατί θα έχουμε κι άλλα καινούρια σάβανα να τακτοποιήσουμε με προσοχή και σέβας.
Μέχρι το επόμενον ποστ, σας ασπάζομαι,
πρωτεύον θηλαστικό #864

Εφκαριστούμε Ατήνα, Εφκαριστούμε Ελλάντα

2010-02-15T16:03:00.002+02:00

Ναι, αυτό το πο[υ]στ είναι ένα μικρό, ευχαριστήριο πο[υ]στ. Δι'όλους υμάς που σχολιάσατε [γραπτώς ή και όχι] το προηγούμενον πο[υ]στ. Έχω και μία ανακοίνωση: με προσέλαβαν. Θα ακολουθήσει επεξηγηματικιά ανάρτησις, αλλά επειδή με πιάσανε τα συναισθηματικά μου, ήθελα απλώς να σας πω ένα γκραν μερσί σε μία παράγραφο.
Με χαμόγελο που πιάνει σβέρκο [όχι επειδή βρήκα δουλειά],
Πρωτεύον θηλαστικό.

Καλέ, με θέτε;

2010-02-06T21:53:00.004+02:00

Έχω αφήσει συνολικά -με μετριοπαθείς υπολογισμούς- γύρω στα είκοσι βι[ζ]ογραφικά. Όλαι αι πολυεθνικαί και μη αλυσίδαι, έχουσι εις την κατοχήν τους τον ρεζουμέ μου, όστις παρουσιάζει άνθρωπον ικανόν διά να αναλάβη την υψίστου σημασίας θέσι του πωλητού.
Διότι είναι, εν τέλει, μια επιστήμη. Πρέπει, όσο να πεις, να μπορείς να κάνεις ένα υποτυπώδες πι-αρ, γιατί το θέμα δεν είναι να εξυπηρετήσεις τον εκάστοτε πελάτη, αλλά να τον κάνεις να θέλει να ξαναέρθει. Επίσης, πρέπει να χειρίζεσαι τα διάφορα γραφειοκρατικά με μία σχετική άνεση, γιατί αν το σούπερβάιζορ έχει κανονίσει να ξύσει τη μουνάρα του, ποιος θα ασχοληθεί με τις παραγγελίες; Συν τοις άλλοις, είναι επιθυμητή και μια γνώση από τα του ταμείου. Άνθρωψ είναι και ο ταμίας, μπορεί να του τύχει κάτι σοβαρό και να πρέπει να τον αντικαταστήσεις. Που-χου, πώς να κάτσει στο πόστο του όταν πρέπει να ξύσει τη μουνάρα του σούπερβάιζορ, ώστε να βιώσει τις προοπτικές ανέλιξης που του υπεσχέθησαν άμα τη προσλήψει του; Μπορεί βέβαια όλο το μαγαζί να ξύνει τη μουνάρα του σούπερβάιζορ κι ο σούπερβάιζορ με τη σειρά του, τη μουνάρα κάποιου υψηλότερα ισταμένου κι όλο μαζί το τιμ να ξύνει, μετά σπουδής και μανίας, μία τεράστια, θεόρατη μουνάρα κι όλοι να είναι μια ευτυχισμένη επιχείρηση με δυναμική παρουσία στο χώρο τ__ ____ [συμπλερώστε μονάχοι σας] και προοπτικές εξάπλωσης όπως η νόσος τ__ _____ [ομοίως].
Υποθέτω πως οι είκοσι ρεζουμέδες που διεμοίρασα, προκάλεσαν την ίδια εντύπωση που θα προκαλούσε ο Μίστερ Μπούτια ντυμένος νεράιδα. Ουδέν τηλεφώνημα, ουδέν απειλητικό ιμέιλ, έστω για να με βρίσουνε που τόλμησα να πατήσω τα άγια χώματα του καταστήματός τους και να διανοηθώ πως θα μπορούσα να είμαι ένας επίλεκτος: ένας πωλητής στο κατάστημά τους.
Υπήρξε, βέβαια και μία φωτεινή εξαίρεση. Η υπεύθυνη ενός καταστήματος [ω ναι, η υπεύθυνη χερσέλφ βγήκε απ'το γραφείο της για να δει σε ποιόνανε ανήκε ο ρεζουμές] μου είπε πως με θέλει, με ποθεί, σβηνειχάνεταιμακριάμου και θα με πάρει τηλέφωνο αύριο-μεθαύριο για να κανονίσομε τες λεπτομέριες.
Χαουέβα, επειδή το "αύριο-μεθαύριο" παρήλθε, αι ελπίδαι σβήκανε. Δε θα προσληφθώ. Λογικά κάποιος μη καπνιστής με βραβείο νόμπελ, εξαιρετική μυρωδιά, τέλεια φωνή, πάλλευκα δόντια, λεπτά δάχτυλα, κατάξανθα μαλλιά, μπλε μάτια, με το φως των αγγέλωνε να τον λούζει και το σημάδι της υψίστου σοφίας του κυρίου ημών ξενοφόντα ζολώτα, με εξάλειψε απ'το χάρτη. Με το καλό και τις ευχές μου διά μίαν καλήν σταδιοδρομίαν.
Σε σέξε σοπ δεν έχω δώσει ακόμα βιογραφικά. Αυτά νεξτ γουίκ.
Ποίηση! Διότι αν αφήσουμε το ταλέντο, ατροφεί:
Σ'εκείνο το μικρό ντουλάπι
πο'χεις τα λουλούδια σου,
μισή ζωή σου άφησα.
Απέναντί σου μη κοιτάς,
έναν καθρέφτη έχεις.
Βάλε και τ'αρχίδια μέσα.

lactose intolerant

2010-02-05T00:51:00.003+02:00

Τελικά, έχω κι εγώ εκδορές. Ή τραύματα, δεν είμαι σε θέση να ξέρω. Το μόνο παρήγορο είναι πως μια μέρα, θα αιωρούμαι και θα στροβιλίζομαι κι εγώ κάπως έτσι:

υ.γ. Αν και φέρω δυσανεξία στη λακτόζη, είδα το "γάλα". Ναι, εβδομήντα χιλιάδες χρόνια μετά. Ναι, με γάμησε ανάποδα και ναι, το βρήκα εξαιρετικό.

Ουυυ...καμαράααντ..κομ, βρε, κομ.

2010-01-28T22:28:00.003+02:00

Το ένστικτο της μάνας είναι γνωστό. Βέβαια στην περίπτωσή μου υπάρχουν δύο παράγοντες που διαφοροποιούν το όλο κόνσεπτ ριζικά: η μάνα μου είναι επίσης υδροχόος κι εγώ είμαι η μάνα μου. Επομένως, τι ένστικτο και παπαριές, δεν ήθελε και πολύ για να μου συστήσει μια φίλη της θέραπιστ που θα μου έκανε, λέει, γκεστάλτ.
Στο άκουσμα και μόνο της λέξης γκεστάλτ, φαντάστηκα μια φράου με σαδομαζό στολή [δερμάτινα, μάσκα, μπότες βέρμαχτ] και μαστίγιο, που θα με μαστίγωνε και θα με έδερνε ουρλιάζοντας σε άπταιστα γερμανικά "Ήσουν κακός καταθλιπτικός*! Σου αξίζει μία σοβαγή τιμωγία!". Σλατς-άουτς.
Αντί της φράου, με υποδέχτηκε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περσόνα, σκορπιός με σκορπιό, με την οποία σκοπεύω να συνεργαστώ με αγαστή σύμπνοια και να λύσω το υπαρξιακό αλαλούμ μου [το οποίο βέβαια τελευταία μου χαρίζει στιγμές ηχηρού και πηγαίου γέλωτος, που σημαίνει ότι επανήλθα στα νερά μου και ότι μπορώ να γίνω βετζετέριαν].
Φυσικά ακόμα δεν έχω καταλάβει τι στο διάολο είναι αυτό το γκεστάλτ. Προφανώς έψαξα στο φωτεινό παντογνώστη γκούγκολ, όπου μεταξύ άλλων βρήκα αυτό: Οικοδομώντας γνωστικοσυναισθηματικά ένα Γκεσταλτ δίνουμε νόημα σε αυτό που μας συμβαίνει.
ΔΕΝ
ΚΑΤΑΛΑΒΑ
ΧΡΙΣΤΟ
Ούτε Αλλάχ. Ευελπιστώ πως θα μάθω, συν τω χρόνω. Πέραν αυτού, έρχεται η Ute Lemper, τα ρούχα που άπλωσα θα στεγνώσουν τον Απρίλιο, ο λάπτοπας με ζεσταίνει περισσότερο απ'το καλοριφέρ και στα ικέα το μόνο που δεν πουλάνε [ακόμα] είναι το μουνί της μάνας τους. Που θα το δω να συμβαίνει κι αυτό: "KLAPPARMUN μουνί μάνας 8,90"

Ακολουθεί υποσημείωση:
*Καταθλιπτικός: κατά το "μια φορά δαπίτης, για πάντα δαπίτης" -που άκουσα προ αμνημονεύτων στην τηλεόραση- υπάρχει το "μια φορά σε κατάθλιψη, διά βίου καταθλιπτικός". Ο καταθλιπτικός δεν τελεί μονίμως υπό κατάθλιψιν, απλώς έχει τη ροπή. Άλλωστε η κατάθλιψις είναι αυτοτροφοδοτούμενη και τα λοιπά και τα λοιπά. Δε θα παραληρήσω.

Μπλε

2010-01-25T02:10:00.002+02:00

Δε θέλω,

____________γιατί

______αυτό

___________________________θα ήταν

_________[για'μένα]

________________ ο χειρότερος

_____________________________ακρωτηριασμός

λάικ δις, άι'ντ σέι:

[ας μου μάθει κάποιος να φτιάχνω βιδεάκια. μπορώ να φκιάσω πολύ καλύτερα από τούτο -.-]

Φρονιμίτη, τον παίρνεις

2010-01-20T15:19:00.004+02:00

Ως άνθρωπος έχων μηδενική παραγωγικότητα -και μέχρι να βρω δουλειά, που και πάλι σκατά παραγωγική θα είναι, αλλά τουλάχιστον θα πλερώνομαι και θα μπορώ να είμαι μια δυναμική και ανεξάρτητη γυναίκα- θα βγάλω άλλο ένα σώψυχό μου σ'ετούτο το βλογ.
Νοιώθω πως είμαι μια γιγάντια κουράδα. Έτσι λοιπόν, ψάχνω την ετυμολογία του λήμματος ή μάλλον λύματος, αλλά δε βρήκα τίποτα σχετικό. Προφανώς πρέπει να μην έχεις καθόλου ζωή για να κάθεσαι και να ασχολείσαι με την ετυμολογία της κουράδας.
Επομένως το έδαφος είναι εξαιρετικά πρόσφορο για να δώσω τη δική μου ερμηνεία. Είμαι ένας ερασιτέχνης της γλώσσας, ένας ανεξάρτητος γιώτα μι παναγιωτόπουλος και έχω φωνή.
Η πρώτη ερμηνεία που μπορώ να δώσω λοιπόν, είναι ότι προέρχεται από τη λέξη "κουρά", ή απλά το κούρεμα. Αυτό δικαιολογείται λόγω του σχήματος που μπορεί να έχει μία κουράδα, το οποίο και ομοιάζει με τις τούφες των μαλλιώνε που πέφτουν κατά την κουρά. Σο, κουρά->κουράδα->δερ γιου γκο.
Υπάρχει βέβαια και μία άλλη άποψη, πιο ανθρώπινη, θα έλεγα. Πιθανολογείται πως η λέξη προέρχεται από την "κούραση", ήτοι τον κάματο που καταβάλλεται κατά τη διαδικασία εξαγωγής της κουράδος εκ του απευθυσμένου. Σο, κούραση->κουράδα->δερ γιου γκο.
Ερευνώντας όμως τας διαφόρους διαλέκτους που υφίστανται τούτη τη στιγμή στην ελληνική επικράτεια, συναντούμε κι άλλη μία πιθανή προέλευση της λέξεως κουράδα. Η λέξις "κούρμπα", δάνειο εκ της γαλλικής [όπου κυκλοφορεί ως courbe] σημαίνει καμπύλη ή κοιλάδα στη γλώσσα της φυσικής [εκεί με τα διαγράμματα στις ταλαντώσεις κουτουλού που ποτέ δεν καταλάβαμε ο ένας τον άλλο]. Και πάλι βρισκόμαστε σε μία λέξη που χαρακτηρίζει ένα αντικείμενο [την κουράδα, εν προκειμένω] εκ του σχήματός του, όπως και στην πρώτη περίπτωση. Ωστόσο, προκειμένου η παράγωγη λέξις να είναι εύηχη, δεν αρκεστήκαμε στο να την κάνουμε "κουρμπάδα". Άλλωστε θα θύμιζε το κουρμπάν, δηλαδή το σφάγιον και θα ήτο τουλάχιστον άπρεπον. Σο, courbe->κούρμπα->κουρμπάδα->κουράδα->δερ γιου γκο.
Εφ'όσον είμαστε στα της γαλλικής, θα δώσω μία ακόμη εκδοχή όσον αφορά στην προέλευση της λέξεως "κουράς". Υπάρχει το ρήμα courir, που σημαίνει "τρέχω". Όπως και να'χει, διάρροια ή μη, η κουράς είναι κουράς και αιτείται άμεσου εξόδου, άρα υπάρχει ένα κάποιο τρέξιμο πριν τη διαδικασία εξόδου της. Σο, courir->κουράδα->δερ γιου γκο.
Στην κατοχή -αν θυμάμαι καλά και *όχι* από προσωπικό βίωμα- καθώς και στο στρατό -αυτό σίγουρα ***ΟΧΙ*** από προσωπικό βίωμα, γιατί εγώ στο στρατό ούτε για να ξεράσω- υπήρχε ένας ιδιαίτερος όρος για το ψωμί. Επρόκειτο για ένα πιτυρούχο ψωμί κατωτάτου ποιότητος, που ονομαζόταν "κουραμάνα". Επομένως, σκατά το ψωμί, σκατά και η κουράς, γιατί να μη συσχετισθούν; Θεωρία η οποία εξηγείται και βάσει του σχήματος, γιατί φαντάζεσθε χάου δε φάκιν μπρεντ λουκντ. Βέβαια, δε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η ίδια λέξις και για τα δύο, για τον απλούστατο λόγο ότι υπάρχει μία οικογενειακή σχέση μεταξύ τους: η κουραμάνα, είναι η μάνα, η αιώνια τροφός. Έτσι, η κόρη της, που ουσιαστικά είναι η μάνα πολτοποιημένη, δε θα μπορούσε να λέγεται κουρακόρη. Σο, κατά το Αλαμάνα->αλάδα->Ελλάδα [που ναι, βρήκα και την προέλευση του ονόματος τούτης της χώρας, δοξάστε με], έχουμε ομοίως το κουραμάνα->κουράτσα [που όμως μοιάζει με το κυράτσα που είναι και κύριο όνομα σε κάποιες περιοχές οπότε φτάσαμε στο]->κουράδα->δερ γιου γκο.
Μέχρι στιγμής, αυτές είναι οι θεωρίες επί της προελεύσεως της λέξεως "κουράδα". Οι γλωσσολογικές έρευνες συνεχίζονται ακαταπαύστως και τα πορίσματα ελέγχονται, διασταυρώνονται και εν συνεχεία θα κυκλοφορήσουν σε δερματόδετη έκδοση απ'το βιβλιοπωλείο "Νέα Ελλάς".
Ξέρω πως αναμένετε το ποιητικό ντιζέρτ στο τέλος, αλλά σήμερα θα κάνουμε μια εξαίρεση. Είναι τόσες οι άνωθεν πληροφορίες, που σας αφήνω να τις επεξεργαστείτε. Τρατάρω όμως ένα βίδεο, έτσι για να μη μου μείνετε χωρίς αντίδωρο.

Μαλλιαρά ανδρείκελα

2010-01-19T02:34:00.003+02:00

Από τότε που κόπηκα στις εξετάσεις του εθνικού [και του υπουργείου, διότι αν είναι να αποτύχεις, τουλάχιστον κάν'το σωστά], μ'έχει πιάσει μία εμπλοκή και δεν μπορώ να δω θέατρο. Επίσης, δεν μπορώ να διαβάσω θέατρο ή για το θέατρο με την ευκολία που το έκανα πριν το βατερλώ.
Βέβαια τελευταία βιώνω την παλινόρθωση, οπότε ίσως ήρθε η ώρα να κάνω το δυναμικό καμ-μπακ στο [μέρος απέναντι απ'το] σανίδι. Ψάχνοντας λοιπόν τις παραστάσεις, έπεσα πάνω σ'αυτό http://www.athinorama.gr/theatre/default.aspx?i=1736 .
Ειλικρινά νομίζω ότι το μόνο που λείπει απ'αυτήν την παράσταση [στην οποία παίζει η σεβάσμια φιγούρα του κυρίου -μην πω- χατζησάββα] είμαι εγώ, με φρύδι Γκρέτα Γκάρμπο και φόρεμα Ζωζώ Σαπουντζάκη.
Και συγγνώμη, αλλά θέλω να απευθυνθώ στο εθνικό, το οποίο αμφιβάλλω αν με διαβάζει, αλλά εγώ θα τα πω.
"Εθνικό, οι περισσότεροι άνθρωποι εμφανίζουμε κατάθλιψη τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας. Είναι μία περίοδος που προσπαθούμε να αλλάξουμε εμφάνιση και συνήθως κάθε μας προσπάθεια στέφεται από πλήρη αποτυχία. Απαίσια χτενίσματα, καταραμένα κουρέματα, ρούχα που και στο αλτσχάιμερ θα θυμόμαστε με ντροπή, όλα σε μια απέλπιδα προσπάθεια επιβίωσης.
Έτσι κι εσύ, ανακαίνισες το κτίριο Τσίλερ, άλλαξες λογότυπο, άλλαξες το σάιτ.. καταλαβαίνω. Είναι το "τώρα κι εγώ θα ζήσω" της Χαρούλας. Αλλά το να βάλεις το χατζησάββα σε παράσταση -ειδικά μη έχοντας αφήσει εμένα να μπω στη σχολή- είναι κίνηση αυτοκτονίας.
Γαμιέσαι.
Φιλικά,
πρωτεύον θηλαστικό"

Ξεχνάω κάτι; Σίγουρα όχι την ποίηση:
"Είσαι το πιο μακρύ
μονάχο μονοπάτι μου.
Πάνω σου θα στρώσω
τ'άγρια βήματά μου.
Με ξεπαρθένιασε γάιδαρος."

Εγκεφαλική αναγούλα

2010-01-16T02:46:00.004+02:00

Είναι αυτό που θέλω να γράψω σελίδες επί σελίδων [εν προκειμένω για την Ελένη Βιτάλη] και τελικά καταλήγω να γράφω δυο γραμμές και να κοτσάρω ένα βίδεο από κάτω, φοβούμενος για το τι θα έλεγα αν κατάφερνα να μιλήσω. Ούτε εγώ κατάλαβα. Ας δούμε ένα βίδεο!

Αυτήν εδώ, εγώ την αγαπώ. Κι ας μην το μάθει ποτέ.

Πρεζόνι, το

2010-01-14T17:01:00.004+02:00

Δηλαδή εγώ. Είμαι σε απεξάρτηση, αυτό πια είναι γνωστό τοις πάσι. Το νευρικό μου σύστημα συνηθίζει σιγά-σιγά [πολύ σιγά θα έλεγα] στις νέες ποσότητες νικοτίνης, γιατί τελικά δεν ήταν σοφή απόφαση από τα 398247 τσιγάρα ημερησίως να περάσω στα εε.. μηδέν.
Τώρα υπάρχει πλαφόν, το οποίο και ορίστηκε ατύπως στα τέσσαρα σιγαρέττα ημερησίως. Ποσότητα νικοτίνης που ούτε βρέφος δεν εθίζει, ειλικρινά. Η αδυναμία συγκέντρωσης είναι παραπάνω από έκδηλη και το βλέμμα μου είναι φωτεινή πινακίδα που γράφει "χρόνια πολλά - τρεις μέρες καθαρός".
Είμαι ένας εξαρτημένος. Το παραδέχομαι. Με ακολουθούσε ένα μπλε ντουμάνι εδώ και δύο χρόνια, είχε γίνει χαρακτηριστικό μου.
-Πού είσαι;
-Εκεί που είναι ο καπνός.
-Α σε είδα!
Κάπως έτσι. Τώρα τι να λέω; "Εκεί που μυρίζει τσάι"; Σκατά. Σαλέπι θα πίνω και σουμάδα. Άσε που δεν μπορώ να πιω ούτε αλκοόλ, λέει. Το'χω συνδυάσει με το τσιγάρο και δεδομένης της απώλειας ελέγχου, μπορεί να ξανακυλήσω. Δε με γαμάς;
Έχω να πω πως όταν βγει το "χιούμαν-μπέτα βέρσιον", μερικά πράγματα θα πρέπει να τεθούν σε νέα βάση. Όπως:
-Να μπορεί να καπνίζει άνευ παρενεργειών.
-Οι θηλές να μετατραπούν σε πώματα εξαγωγής της περίσσειας λίπους.
-Να μην ιδρώνει.
Να πω κάτι άσχετο, παρεμπιπτόντως: Είδα μια αφίσα σήμερον στη στάση, που έλεγε "ξεστήνουμε ένα δέντρο και στήνουμε ένα δάσος!". Συγχαρητήρια. Ηλίθιε. Ήταν ανάγκη να το κυκλοφορήσεις σε αφίσα, ήτοι σε χαρτί, ήτοι σε νεκρά δέντρα; Την επόμενη φορά γράφ'το στην πλάτη της γιαγιάς μου και αμόλα την -τόπλες- στη Σταδίου.
Συγγνώμη, αλλά είναι τα νεύρα της αποτοξίνωσης. Α παρ'ολίγον να ξεχάσω την ποίηση:
"Όσες πληγές κι αν σκάψεις πάνω μου,
δρόμο θα τις κάνω
την καρδιά μου να'βρεις.
Γλείψε τη μουνάρα μου."

αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Μέρες άκαπνες

2010-01-12T01:33:00.003+02:00

Σήμερα γιορτάζω επισήμως την πρώτη μου μέρα χωρίς καπνό. Επίσης θα μπορούσε να είναι παράλληλα η μέρα χωρίς ζάχαρη, κρέας και δουλειά. Βέβαια η κάθε μέρα είναι μέρα χωρίς δουλειά, αλλά σκοπεύω να το αλλάξω. Σύντομα.
Σύμφωνα με διάφορα κειμενάκια, η πίεσή μου έχει πλέον επανέλθει, οι παλμοί μου ομοίως και αν θυμάμαι καλά, δεν έχω πια μονοξείδιο του άνθρακος στο αίμα μου. Επίσης, σε κανα πενταήμερο δε θα έχω ούτε ένα υποπροϊόν της νικοτίνης να ρέει στο αλαβάστρινο κορμί μου.
Κάποια στιγμή θα φύγουν οι μαύροι κύκλοι από τα μάτια και θα στρώσει το δερματάκι γενικότερα. Πίνω και πράσινο τσάι που βοηθάει σημαντικά τη διαδικασία της αποτοξίνωσης. Αποτοξίνωση, τοξίνωση.. το ξύνω. Συ;
Τα πιο συγκλονιστικά, ωστόσο, είναι ότι σε εννιακόσια χρόνια δε θα κινδυνεύω από έμφραγμα και λίγο πριν τη συντέλεια, ο κίνδυνος για καρκίνο ή οποιοδήποτε άλλο ζώδιο του πνεύμονα θα έχει μειωθεί κατά τέσσερα τοις εκατό! Είναι τόσο ενθαρρυντικό που ήδη αισθάνομαι το βάρος του θανατικού να φεύγει από πάνω μου.
Βέβαια αυτή τη φορά θέλω να το φέρω -επιτέλους- σε πέρας. Όχι ότι δε μου λείπει ήδη η τοξίνωσή μου, αλλά μπορώ να το διαχειριστώ.
...
......
Αρχίδια. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Είναι καιρός να μάθω να ζητάω βοήθεια: βοήθκηφοθΣΓΦγΛΗΦ ναι ναι οκέι. ΒοήηηΓΔΥΓΓΚΑΛΗΦΛΗΣΡΓΛΝηξδσληγγ^&%... στοδιάολοπιαβοήθαμε! Το είπα, γιέι.
Α, για να μην το ξεχάσω: είχα πει ότι θα κοτσάρω και ποίηση μετά από κάθε ποστ. Χίαρ ιτ ιζ:
"Πλέκω όνειρα με νήμα τη φωνή σου
κι υφαίνω κάθε στεναγμό
μες στην απαντοχή σου.
Τράβα τις ρώγες μου."

αγάπη και ισχύς

Το βιογραφικό μου

2010-01-11T03:11:00.009+02:00

[α ναι, αυτό το ποστ είναι κενό]

Ποεζί

2010-01-08T03:04:00.003+02:00

Μετά από μέρες περισυλλογής και ενδοσκόπησης, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το έδαφος είναι πια δόκιμο για να μοιραστώ ένα [ακόμη] ταλέντο μου μαζί σας. Ειδικά τώρα που έχω πια δώδεκα παιδιά -διότι δι'εμέ δεν είσθε απλώς αναγνώσται, αλλά οικογένεια- θα σας αποκαλύψω το ακατέργαστο ταλέντο μου στην ποίηση.
Παραθέτω με τρεμάμενα χέρια και περισσή συγκίνηση το πρώτο δείγμα. Θα ακολουθήσουν κι άλλα, τα οποία θα δίδονται στο τέλος κάθε ποστ, όπως διαμοιράζεται το αντίδωρον στους πιστούς μετά το πέρας της θείας λειτουργίας.
"Αν είχαν τα φιλιά σου όνομα,
θα τα'λεγα παιδιά μου.
Σε εισπνέω σε κάθε σου χάδι,
αέρας γίνομαι πάνω στη μελωδία σου.
Θέλω να κλάσεις στα μούτρα μου."

[Πρέπει να βρω δουλειά επειγόντως, δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ αυτή η διαπόμπευση. Προτάσεις γεμάτες αγάπη και σεβασμό δεκτές. Δίδω δε πλέον και μέιλ επικενωνίας για οποιοδήποτε θέμα σας απασχολεί. Αφού δεν υπάρχει κρατικιά μέριμνα για τα αυτά του καθενός, τη δημιουργώ εγώ.]

Παρέμβαση πριν κοιμηθώ: θα ήθελα το παρακάτω να το δώσω σε ξεχωριστή ανάρτηση με τίτλο "επιτέλους τα κατάφερα!", αλλά δεν μπορώ να περιμένω. Αφιερώνω:

Τι τίτλος;

2010-01-02T18:23:00.004+02:00

Δεν ξέρω αν είναι η μιζέρια των γιορτών, η παράνοια της αιωνίου τροφού ή η υπερκατανάλωση ζάχαρης [και κάθε τινός βρώσιμου είδους], αλλά όλη τη μέρα παίζει στο [πάνω] κεφάλι μου αυτό

Et je voudrais bien pleurer mais j'ai pas de larmes.
Κάποιος να με χαστουκίσει; Ευρωπαϊκά και βελούδινα όμως, για να μην πω σουηδικά.
Πάχυνα, με βαριέμαι, χτύπησα το κεφάλι μου σε ένα ντουλάπι -ναι, κατά λάθος- και πρέπει να βγω. Πρέπει. Είναι αυτό το γαμημένο es muss sein που έλεγε ο κούντερας κι αυτό το κουφάλογο ο μπετόβεν, αν θυμάμαι καλά. Es muss sein, es muss sein και το μουνί της μάνας σου. Πρέπει να βρω δουλειά, πρέπει να αδυνατίσω, πρέπει να κόψω το κάπνισμα, πρέπει να σε αγαπώ γιατί είμαστε συγγενείς, πρέπει να σε ανεχτώ γιατί είμαστε φίλοι, πρέπει να σε καταλάβω γιατί με γέννησες, πρέπει πρέπει πρέπει πρέπει και πάει εις το διηνεκές.
...
Βγαίνει και σε vice versa έκδοση;
Δεν μπορώ να γράψω. Συγγνώμη.

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

2009-12-30T15:19:00.002+02:00

Φέτος παραήμουν καλό παιδί, μέχρι που σταμάτησα και να ρεύομαι δυνατά. Έτσι, πιστεύω ότι μπορώ να έχω ό,τι ζητήσω. Και ζητάω αυτό:

Είναι και το δολάριο σε πτώση, κοψοχρονιά θα το πάρεις.
Σ'αγαπώ.

Μπούτια μπλεγμένα [ποτέ νικημένα]

2009-12-19T13:26:00.003+02:00

Έχω αρχίσει να συμβιβάζομαι με το ότι ποτέ δε θα μάθω να διαχειρίζομαι τη διαδιχτυακή πραγματικότητα. Σχωράτε με, δεν το κάνω σκοπίμως, ούτε από άποψη. Απλά δεν έδινα ποτέ ιδιαίτερη βαρύτητα στα στάτους απντέιτς μου, ούτε στις φωτογραφίες που ανέβαζα. Ειδικά όσον αφορά στις φωτογραφίες, η κατάσταση είναι οικτρή και εκτός ελέγχου. Θέλω να πω ότι δεν ανήκω στην κατηγορία "αχ έλα να βγάλουμε καμιά [καλή] φωτογραφία για να ανεβάσουμε στο φέικμπουκ" ή "είμαι καύλα εδώ, έφυγε για φέικμπουκ κατ'ευΤείαν!". Κλίνω περισσότερο προς το "βγάλε καμιά καλή, να'χουμε για τον τάφο, να ξέρει ο κόσμος ποιον κλαίει" -και χτύπα με εσύ στο μέτωπο και το κεφάλι όσο θες.
Να το πάρουμε στα σοβαρά; Καλώς. Βάσει, λοιπόν, του φεικμπουκιακού προφίλ μου που μάλλον είναι η νέα ταυτότητα, ήμουν χήρος και έχω τέσσερα παιδιά. Να κάνω το μονόλογο; Θα τον κάνω:
"Που χήρα μ'άφησες με τέσσερα παιδιά, να δουλεύω, ΣΚΑΛΕΣ να πλένω για ένα ξεροκόμματο ψωμί κι εσύ έφυγες, αλλά πάντα τέτοιο γουρούνι ήσουν, μια ζωή να φεύγεις και να μένω εγώ πίσω, μόνη κι έρημη, εγώ, η αιώνια τροφός και μια αρμάδα παιδιά απ'το βυζί μου γάλα να περιμένουνε σε μια τρύπα στο Μεταξουργείο ενώ εσύ γυρνάς με τις ξετσίπωτες και τσιλιμπουρδίζεις, που αν κάνουν σεξ εκεί που είσαι ΠΑΡΤΟΥΖΕΣ ΘΑ ΟΡΓΑΝΩΝΕΙΣ και θα συμμετέχεις κιόλας, τους ουρανούς μουτζώνω και κατάρες σ'όλα ρίχνω, σ'αγαπώ."
Πέραν αυτού, λίγη κουλτούρα και πολιτισμός για να το ισοσταθμίσω. Σήμερον και αύριο έχομε έκθεσιν στο Cabaret Voltaire [Mαραθώνος 30, στο αγαπημένο Μεταξουργείο, εκεί που χτίζουνε τους άντρες τους στο σπίτι με λαμαρίνα, ο ήλιος να μην τους βλέπει, σαν πατάτες να μουχλιάζουν και τα συναφή]. Η έκθεσις έχει ποικίλη θεματολογία, συμμετέχει κόσμος εκλεκτός και ενδιαφέρων και -το κυριότερο- θα έχουμε και φωτογραφίες της αγαπημένης Σήψης. Ναι, θα είμαι κι εγώ κάπου εκεί, ζωντανό έκθεμα. Για μπουφέ δεν ξέρω, αλλά κάτι θα βρούμε.
Τα φιλιά μου στον πτέραρχο.

Αντιστοίχως..

2009-12-17T01:45:00.004+02:00

Δε βαράω απανωτές εμπλοκές στο μετρό.
Δε μου βρωμάνε τα σκουπίδια.
Δε με ενοχλεί ο ήρθε-το-τέλος ουρανός.
Καλά, το ξύλο στην Ερμού με ενοχλεί, αλλά λιγότερο.
Τα φωτεινά ντίλντο στο Σύνταγμα, είναι απλά μια λεπτομέρια.
Και άλλαξα στάση απέναντι στην ιχθύ με το παρανοϊκό ντύσιμο.
Ε, είμαι σοβαρά.
Άσε που από'κει που άκουγα αυτό --->

[που ακόμα το ακούω βέβαια, αλλά με άλλον αέρα. Α, να θυμηθώ να πω για το Βόλφγκανγκ σε μελλοντικό ποστ]
..τώρα στο κεφάλι μου ακούγεται κάτι σαν αυτό:

Να μην πω για τα μανιτάρια, που πια έχουν αποκτήσει άλλη υπόσταση.
Εχμχ ναι. Ναι, σίγουρα περιμένω τη συνέχεια.

Από καρδιάς

2009-12-13T14:56:00.002+02:00

..Αν και ποτέ δεν κατάλαβα τη χρήση της καρδιάς ως κέντρου της αγάπης, ειλικρίνιας, συναισθήματος και λοιπών θετικών στοιχείων της ανθρωπίνου ύπαρξης. Θα μπορούσε, υποθέτω, να αντικατασταθεί από άλλα όργανα. Έτσι, αντί για κάρτες με καρδούλες τη μέρα του αγίου βλακεντίνου, θα στέλναμε καρτούλες με ένα στομάχι τρυπημένο από βέλος, ή ανθοδέσμη με κάρτα που θα έλεγε "σου χαρίζω το ήπαρ μου, μηριαίο οστουδάκι μου". Τέλος πάντων, μάλλον βλέπω πολύ μπροστά και δεν μπορεί να συμβαδίσει μαζί μου κανείς, πέραν μιας εξαιρετικά ιντελέκτ μειονότητος. Σας γλύφω [μεταφορικά], ναι.
Λοιπόν, από καρδιάς μίλησε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο οποίος έκανε τη δήλωση-κόλαφο "Δεν υπήρξα ποτέ επαγγελματίας ευαίσθητος, ούτε κάνω την προσευχή μου στο εικόνισμα του Στάλιν". Αντί να το πω γραπτώς, θα το δώσω σε βίντεο γιατί είναι πιο διαδραστικό.

Ωραία, τώρα που έχουμε και το σάουντρακ μπορώ να συνεχίσω. Μετά τις κλασσικές πίπες που οκέι, πρέπει να ειπωθούν και μακάρι να ισχύουν μπας και μπούμε σε μια τάξη επιτέλους, λέει και το εξής ανησυχητικό: "Ποιος διαδηλωτής ή νέος πηγαίνει σε μια πορεία κουβαλώντας μαχαίρι;". Εγώ που κουβαλάω ψαλίδι χειροτεχνίας μαζί μου σε μόνιμη βάση, κινδυνεύω; Θα μου πεις, τι σκατά το θες κι εσύ το ψαλίδι, δόλιε; Προφανώς όχι για να σκοτώσω άνθρωπο ή οποιοδήποτε έμβιο ον. Το μεγαλύτερο κακό που μπορώ να κάνω με το μικρό αφρικάνικο ατσάλινο ψαλίδι, είναι να σου κόψω αυτή τη γαμοκλωστή που κρέμεται απ'την μπλούζα σου, παλιοκαθίκι.
..Νοιώθεις την απειλή φαντάζομαι. Οπότε θέλω να πω το εξής: σε περίπτωση τσαντικού ελέγχου από όργανο της τάξεως και προσαγωγής μου λόγω ψαλιδίου, σας ικετεύω, οργανωθείτε κι ελάτε να με βγάλετε. Ή να μου φέρετε τσιγάρα [αρωματικό χόλμπορν, γαλάζια χαρτάκια και φιλτράκια], καθώς και κανένα σετ περιοποίησης προσώπου γιατί θα έχω άφθονο χρόνο στη στενή.
Ο Μάικ μιλά και για'σένα, αναγνώστα, που παραδίδεις ιδιαίτερα μαθήματα αγγλικών χωρίς αποδείξεις και λοιπά εφοριακά απαυτά. Δες τι κάνεις και αυτομαστιγώσου: "Αυτοί που κάνουν παράνομες οικονομικές δραστηριότητες τροφοδοτούν με όπλα την τρομοκρατία. Αδιαφορούν για τις ζωές νέων παιδιών. Δημιουργούν ανασφάλεια που φέρνει ρατσισμό και την Ακροδεξιά στο προσκήνιο." Αν αναρωτιέσαι "φταίω για το ολοκαύτωμα;", η απάντηση είναι "ΝΑΙ". Και τα δόντια σου θέλουν καθαρισμό.
Αλοπεριντίν κανείς;

Σύνταγμα

2009-12-12T17:16:00.002+02:00

Υπάρχουν μερικοί άγραφοι νόμοι που διέπουν τον αστικό βίο. Δεν κοιτάς κανέναν στα μάτια. Δεν παρατηρείς τίποτα για πολλή ώρα. Δεν πληκτρολογείς απροκάλυπτα το πιν στο έι-τι-εμ. ΔΕΝ ΜΠΛΟΚΑΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΕΥΡΑ ΣΤΙΣ ΚΥΛΙΟΜΕΝΕΣ.
Κι εντάξει, το Σύνταγμα είναι η κεντρικότερη πλατεία της πόλης. Της χώρας. Του σύμπαντος, σου λέω εγώ [νοτ]. Κι άντε βγήκες για βόλτα. Είναι ανάγκη να την ξεκινήσεις από το σταθμό του μετρό; "Κοίτα Βασίλη τι ωραία ψευδοροφή!"; Την παλεύεις; Ασ'τον λίγο απ'το αγκαζέ, να ξελαμπικάρει κι ο άνθρωπος και δεσ'τον με αλυσίδα αφού βγεις απ'το σταθμό. Δε με νοιάζει. Με νοιάζει μόνο να βγω απ'το σταθμό. Ναι, έχει ωραία ντεκορασιόν, αν θες να τη θαυμάσεις πήγαινε απ'τις σκάλες. Τις ακίνητες, όχι τις αεικίνητες.
Ο εφιάλτης συνεχίζεται στην Πανεπιστημίου, λυπηθείτε με. Κλασσικά [κι αγαπημένα] ανοιχτή η ομπρέλα παραλίας, ανέμελο το περπάτημα αλλά, μαντάμ, βρίσκεστε κάτω από υπόστεγο. Τι χρωστάω εγώ που δεν έχω ομπρέλα να βρέχεται όλο το είναι μου; Αν μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει αυτό το σαδιστικό βίτσιο, θα είμαι ευγνώμων. Μία το προχώρησε σε ένα επίπεδο παραπάνω και μου ψάρεψε το σκούφο με την ομπρέλα. Καθώς έβλεπα το σκούφο να με αποχαιρετά, τρέχω να τον προλάβω. Τον ξεγαντζώνω απ'την ομπρέλα της κυρίας, η οποία με κοιτούσε απαθής. Εμπλακήκατε; Χέστηκα. "Είστε ηλίθια, καλημέρα σας", της λέω και μένει να με κοιτάει με απορία.
Εμ είσαι ηλίθια, αγάπη μου. Αν είναι έτσι, άνοιγέ τη τη ρημάδα και μέσα στο σπίτι, ολ ντέι λονγκ, ολ νάιτ λονγκ. Αλλά όχι, ξέχασα. Η ανοιχτή ομπρέλα μέσα στο σπίτι είναι γρουσουζιά. Για την ανοιχτή ομπρέλα κάτω από υπόστεγο που είναι μαλακία, γιατί δεν έχει βγει κάτι; Κάτι σε γνωμικό, σε ρήση, σε οτιδήποτε τέλος πάντων;
Εκτός όλων αυτών, γιατί δερνόμαστε; Δηλαδή.. το ξύλο που'χω φάει τις τελευταίες μέρες ειδικά στην Ερμού, δεν περιγράφεται! Χτανκ με τη σακούλα, μπνταγκ με την τσάντα, φσατ με το φουλάρι.. στο τέλος θα γίνω οσιομάρτυς και θα μυροβλήσω. Οι φωτογραφίες μου σε μασπέις και φέσμπουκ θα δακρύζουν ασταμάτητα και λαοθάλασσα θα προσκυνά καθημερινά το σκήνωμά μου. Εκτός αν αναληφθώ εις τους ουρανούς ξαφνικά εκεί που περιμένω το λεωφορείο -είναι κι αυτό μια τακτική μαρτυρίου- οπότε δε θα έχουμε σκήνωμα. Ντεζολέ.

ΗΡΘΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

2009-12-10T23:11:00.002+02:00

Κατεδαφιζόμεθα, μετανοείτε, πεθαίνουμε!
Βγήκα σήμερα στη Βασιλίσσης Σοφίας και είδα το χάος: σκουπίδια παντού, μια κοπέλα του βε-βε-εφ ατάραχη να κάνει προσηλυτισμό δίπλα από έναν κισσό που είχε βλέψεις να καταλάβει όλη την πόλη ξεκινώντας από τον αεραγωγό του μετρό, κυκλοφοριακό αλαλούμ.. ε ήρθε το τέλος!
Ωστόσο ωραίος ο στολισμός. Περπατούσα κι ένοιωθα την Ευρώπη να ρέει μέσα μου [νοτ ιν ε κίνκυ γουέι, θα ξεράσω] και χαιρόμανε με τα λαμπιόνια και τα κρεμόμενα αστεράκια. Μετά έστριψα προς Κολωνάκι μεριά -η γειτονιά μου εντ σταφ- κι εκεί το ντεκόρ ήταν ακόμα πιο μίνιμαλ. Βέβαια δεν πήγα στη Σόλωνος, που φοβάμαι ότι έχει κρεμασμένα κάτι άθλια πράγματα που το παίζουν μπάλες δέντρου ενώ είναι πασχαλιάτικα αυγά.
Μετά την αγορά ενός λιποζανίου μάρκας καρφούρ [καταγγέλω πως ο μαρινόπουλος επί της Κανάρη δεν έχει γκαρνιέ και αναγκάστηκα να πάρω ένα δικό του, με άρωμα και γεύση ροδάκινο σε διαδικασία μετάλλαξης και πολωνικά στη συσκευασία. 1,30 για τους ενδιαφερόμενους.] έβαλα πλώρη προς σύνταγμα και έπαθα εγκεφαλικό. Ήταν εκεί, στη μέση της πλατείας, τοποτηρητής. Ένα απαίσιο δέντρο με μπλε φωτάκια κι ένα αστέρι που αλλάζει χρώματα: πράσινο, μπλε, ροζ, χέσε με.. Χέσε με!
Αυτή είναι η πράσινη ανάπτυξη, Τζώρτζη; Θα ξεράσω. Εκτός αν είναι στο "θα μας κάψουν ένυγουέι" κόνσεπτ και σκοπεύουν να το αλλάξουν με κάτι ομορφότερο. Εκεί πάω πάσο.
Βασική απορία: όσον αφορά στο δέντρο μιας πόλης, μας νοιάζει το μέγεθος ή η αισθητική;

Είμαι, ναι, είμαι όλα αυτά

2009-12-08T23:44:00.003+02:00

..Ειδικά το "είμαι ερωτευμένη τεστ", άουτ εν όβερ. Παρεμπιπτόντως, σήμερα είχε γενέθλια ο δημιουργός του ποπάυ. Συγχαρητήρια στο δημιουργό της πιο κακόφωνης προπαγάνδας. Δεν τον είχα για τοξότη, απογοητεύομαι. Θα μου πεις, κοίτα τα διαμάντια του δικού σου ζωδίου. Εντάξει, σιωπώ.

Η ώρα των υπαρξιακών

2009-12-07T21:47:00.002+02:00

Διακόπτω το αφιέρωμα στο σέξε, διότι έχω ένα ζήτημα φιλοσοφικής φύσεως που με απασχολεί εντόνως.
Τι [διάολο] είναι η ηθική;
Δεν ψάχνω έναν ορισμό. Απλώς θέλω να κάνω ένα συγκερασμό απόψεων, μήπως και καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα.
Μεταξύ μας, επειδή το λεξιλόγιό μου είναι λίγο διευρυμένο [προς τρούμπα μεριά], πολλές φορές στα μάτια ανθρώπων που δε με ξέρουν καλά, διαβάζω ένα "αναχαθειςπροστυχε" και ενίοτε με πειράζει -με την έννοια του "στεναχωρεί".
Γι'αυτό ερωτώ: η χρήση [που-χου] της λέξεως μουνί, δηλώνει έλλειψη ηθικής ή καλή γνώση ανατομίας; Γιατί και αιδοίο να το πεις, πάλι το μουνί θα καταλάβει ο άλλος.

Αφιέρωμα στο σεξ, μέρος τρίτο

2009-12-05T12:50:00.004+02:00

Ξεκινώ με μία ακόμα ευχαριστία, διότι ψηφίζετε-στηρίζετε τούτη την προσπάθεια και δη ενθέρμως. Δε θα μπορούσα να γράψω ούτε 'νιαχ' δίχως την αρωγή σας. Παρεμπιπτόντως, η λέξη "αρωγή" στο μυαλό μου μεταφράζεται ως "βοήθεια", αλλά ενίοτε και ως έλλειψη θηλών. Για κάτι τέτοια φταίνε τα πέντε χρόνια στο βιολογικό, τίποτα άλλο.
Σήμερον θα κινηθούμε και πάλι στα εγχώρια ύδατα, για να υπάρχει μία εναλλαγή και μία ισορροπία, βρε αδερφέ. Ένας ακόμα θησαυρός της ελληνικής δισκογραφίας, υπό τον τίτλο "θα κλείσω τα μάτια", που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην κλείσει οτιδήποτε άλλο.
Βίδεο δε θα παραθέσω, ας βρει άλλονε το γιουτούμπ να του κάνει σεφτέ. Προειδοποιώ, ωστόσο, πως σε τούτο το άσμα η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου, οπότε -επειδή να αυτολογοκριθώ δεν υπάρχει περίπτωση- αν το λανγκάζ βουλγκέρ σαν κάνει λίγο εμετικό, δείτε αυτό http://www.orthros.org/ Οι υπόλοιποι, ον υ βα:

Σε πότισα το πιο γλυκό μου δάκρυ [τελείωσα πάνω σου, να'ναι καλά ο ανανάς που το γλυκαίνει]
με πότισες τον πιο γλυκό καημό [τέλειωσες πάνω μου κι εσύ και ο χυμός ανανά καλά κρατεί]
σε άγγιξα στου ονείρου μου την άκρη [μετά τα σεμνά ραντεβού, γυρνούσα σπίτι και την έπαιζα]
και στράγγιξα τον πρώτο στεναγμό [κι ήσουν τόσο πύρινη λαίλαπα που μου'φευγαν ριπές]

Θα κλείσω τα μάτια θ' απλώσεις τα χέρια [για να με διευκολύνεις λίγο και κυρίως να μη βλέπεις την μπάκα]
να βρουν να φωλιάσουν λευκά περιστέρια [ενδέχεται να φέρω και δυο φίλους, γουάιτ τρας, μην άγχεσαι]
αγάπη μου πρώτη αγάπη μεγάλη [ήσουν ο πρώτος μου κι ήμουν τυχερή.. πολύ τυχερή]
θα κλείσω τα μάτια κι όπου με βγάλει [τυφλώνομαι εγώ και τούρκεψέ με]

Λαχτάρησα ζωή απ' τη ζωή σου [θέλω να κάνουμε πρωκτικό]
λαχτάρησες το φως του αυγερινού [θέλεις να σου κάνω φίστινγκ]
στα σύννεφα περπάτησα μαζί σου [το κάναμε σε δημόσιο χώρο και εκστασιάστηκα]
κι ανοίξανε οι πόρτες τ' ουρανού [με ξεχείλωσες]

Θα κλείσω τα μάτια θ' απλώσεις τα χέρια [και θα τα βάλεις μέσα μου, περιμένω]
να βρουν να φωλιάσουν λευκά περιστέρια [κι ό,τι υπάρχει σε πουλί το θέλω]
αγάπη μου πρώτη αγάπη μεγάλη [θεέ μου, σ'ευχαριστώ για τα δώρα σου]
θα κλείσω τα μάτια κι όπου με βγάλει [ελπίζω να με βγάλει την πίστη, η βόρεια]

Βοήθειά μας.

Αφιέρωμα στο σεξ, μέρος δεύτερο

2009-12-04T11:36:00.003+02:00

Μετά την εξαιρετικά ενθαρρυντική ανταπόκρισή σας [για την οποία σας ευχαριστώ εκ βαθέων, α προπό], το αφιέρωμα στο σεξ συνεχίζεται με το πρώτο δείγμα από το διεθνές υλικό. Σημειώνω, δε, πως κάθε βοήθεια -ήτοι άσματα σεμνά εκ πρώτης όψεως που αποδεικνύονται πορνεύοντα και διευθαρμένα μετά από προσεκτική ανάγνωση- είναι ευπρόσδεκτη.
Το κάτωθι άσμα, προέρχεται από το σέσαμι στριτ και δηλώνει, μάλιστα, κλασσικό. Τιτλοφορείται "there's a bird on me" ή απλά "έχω ένα πουλί πάνω μου". Παραθέτω στην παρούσα ανάρτηση το βίδεο με πλούσιο οπτικό υλικό, καθώς και τους στίχους, που αποδεικνύουν το πραγματικά έξυπνο καμουφλάζ του σεξ ακόμα και σε ένα παιδικό τραγούδι.

Can't you see, there's a bird on me
Oh can't you see, there's a bird on me
I can't tell if there's 1 or 2 or 10 or 3
Don't want to complain or raise a fuss
But them birds up there think I'm a motorbus

Oh gee, there's a bird on me
Oh don't ya see, there's a bird on me
They sit there talking to each other not to me
Now how do I find a way to explain
That I'm not a boat or a railway train?
Little birdie fly away and don't ya come back no other day
Shoo!

Oh can't you see, there's a bird on me
Oh woe is me, there's a bird on me
I'm so durn sick of every feathered friend, oh gee!
Stop your chirping and quack quack quack
Come on birdie get off my back!

...Ας περάσουμε στην απόδοση και ανάλυση του άσματος.

Δε βλέπεις, έχω ένα πουλί πάνω μου [η πρώτη έκπληξη]
Ω δε βλέπεις, έχω ένα πουλί πάνω μου [..και ο δρόμος προς τη συνειδητοποίηση]
Δεν ξέρω αν είναι ένα ή δύο ή δέκα ή τρία [..θα είναι μακρύς. ξαφνικά έχουμε παρέα]
Δε θέλω να διαμαρτυρηθώ ή να εκνευρισθώ [καθ'ότι κυρία]
Αλλά τούτα τα πουλιά εκεί πάνω θαρρούν πως είμαι λεωφορείο [μερικοί άνθρωποι δίνουν άλλη ερμηνεία στην έκφραση "θα πάρω λεωφορείο"]
Ωιμέ, έχω ένα πουλί πάνω μου [η συνειδητοποίηση επετεύχθη!]
Αχ δε βλέπεις; Έχω ένα πουλί πάνω μου! [ζητούμε τη συνδρομή, αίφνης]
Κάθονται μιλώντας μεταξύ τους κι όχι σ'εμένα [καταλαβαίνουμε ποιος έχει το πάνω χέρι]
Τώρα πώς σκατά εξηγώ [γιατί για ένα όνομα ζούμε]
ότι δεν είμαι πλοίο ή τραίνο; [κάπου εδώ τίθενται όρια. δεν ισχύει το "χίλιοι καλοί χωράνε"]
Πουλάκι, πέτα μακριά και μην ξανάρθεις ποτέ [διακρίσεις ως προς το μέγεθος]
ΟΥΣΤ! [οργή και μένος προς τα μικρά μεγέθη]
Καλέ, δε βλέπεις; Έχω ένα πουλί πάνω μου! [πλέον το ξέρει καλά]
Οίμι οίμι, έχω ένα πουλί πάνω μου! [τα υπόλοιπα φύγανε, θλίψις]
Σχάθκα κάθε φτερωτό φίλο, γαμώ [δε θέλουμε φτερούδες, στρέιτ άκτινγκ όνλυ. προφανές]
Σταματήστε τις τσιριμόνιες και τα κουάκ κουάκ κουάκ [κοινώς, κόφτε τις τσιρίδες και την υπερβολή, ξερνάω]
Έλα, πουλάκι, φύγε απ'την πλάτη μου [και πήγαινε λίγο πιο κάτω, είσαι σε καλό δρόμο]

Ευλόγησον.

Αφιέρωμα στο σεξ, μέρος πρώτο

2009-12-01T18:20:00.000+02:00

Λετ'ς φέις ιτ, το σέξε βρίσκεται παντού. Είναι σαν το ευρώ και την οικονομική κρίση. Έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω ένα μίνι αφιέρωμα σ'ετούτο το μουνίμως φλέγον ζήτημα από μια άλλη σκοπιά, αυτή της μουσικής.
Θα ξεκινήσω από ένα εγχώριο προϊόν. Ένα πολύ γνωστό και ίσως ιστορικό τραγούδι, λαϊκό το λες, που πάντα μου έβγαζε αυτό το σεξουαλικό -στο στίχο κυρίως, γιατί από μουσική χεσ'τα. Εκτός αν μιλάμε για σεξ σε κατάθλιψη, που συνήθως δεν υπάρχει, άρα καταλήγουμε σε άτοπο.
Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα, ο τίτλος του και φαντάζομαι ότι δε χρειάζεται να περάσω σε λεπτομέριες. Θα έβαζα το βίδεο με το άσμα, αλλά φοβούμαι πως έχω καταντήσει γραφικός με τα βίδεο πια και θα τα περιορίσω όσο γίνεται. Άσε δε που μπορεί να γίνει καμιά παπαριά όπως σε προηγούμενο ποστ [δηλαδή σ'αυτό --->http://somnolencecontinue.blogspot.com/2009/11/blog-post_759.html ] και να μου εμφανίσει το βίδεο 290 φορές.
Έτσι, περνάμε κατ'ευθείαν στην ανάλυση του στίχου.
Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα [ανεξαρτήτως χρονικού προσδιορισμού, τραβιέται όλες τις ώρες]
η ώρα που γεννιέται η ζωή [θαρρώ πως είναι προφανές, δε θα μιλήσει ο βιολόγος μέσα μου]
η ώρα που ταιριάζει η αναπνοή σου [ακόμα κι αν έχεις φάει σκόρδο]
μαζί με την δική μου αναπνοή [..θα έχω φάει κι εγώ]
Κι αν είναι η αρχή στην κατηφόρα [γιατί κρατάμε και τα ήθη ψηλά]
η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα [ο ακριβής προσδιορισμός απών]

Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα [ναι, ακόμα και στις έξι το πρωί]
η ώρα που μου σβήνεις τον καημό [διότι πριν είχα ανάψει]
η ώρα που και η σκέψη μου πεθαίνει [και είναι αποδεδειγμένο επιστημονικά]
και που δε θέλω να 'χει τελειωμό [κατά βάση θέλεις, εκεί αποσκοπεί όλο αυτό]
Κι αν είναι η αρχή στην κατηφόρα [τιμούμε τα πτυχία μας]
η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα [όσο να πεις]

Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα [αχ]
η ώρα που μ' αρέσει να πονώ [βαχ]
η ώρα που σου δίνω την ψυχή μου [κι όχι μόνο]
χωρίς να νοιώθω τίποτα φτηνό [εδώ βλέπουμε την υψηλή αυτοεκτίμηση. αυτοκοστολογείται ακριβά]
Κι αν είναι η αρχή στην κατηφόρα [δυο χρόνια κατηχητικού είναι αυτά, ας τα τιμήσουμε]
η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα [ω ναι]

Αυτά, λοιπόν, σε γενικές γραμμές. Δε νομίζω πως φταίει το μυαλό μου ή η ανωμαλία μου. Θεωρώ πως είναι προφανές. Έχω στα χέρια μου διεθνές υλικό, θα επεκταθώ εν καιρώ. Ακόμα κι αν δεν είναι όντως έτσι, τουλάχιστον θα καλλιεργηθούμε. Κιπ μέικιν λοβ, αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

Κι άλλης ξεκίνημα [νέοι αγκώνες]

2009-11-30T12:01:00.000+02:00

Ξεκινώ με μία διαπίστωση: τελικά μένω στο Άθενς. Ξέρω, μένω στο Άθενς εδώ και έξι -και βάλε- μήνες, αλλά χθες που επέστρεψα, το βίωσα ολοκληρωτικά. Ένοιωσα αυτό το οικείο, το δις ιζ χομ, κάπου κοντά στη Στουρνάρη κι ενώ μύριζα κάτι σαν δακρυγόνο. Τέλος πάντων, το ρεζουμέ είναι ότι πλέον είμαι κι εγώ ένας χαβουζιανός με δόξα και τιμή. Υποθέτω ότι μέσα στις διακοπές του χάνουκα, θα φτάσω και στο σημείο να πω 'μου έλειψε το Άθενς μωρέ', οπότε τότε θα πρέπει να μου δώκουνε το χρυσό κλειδί της πόλης.
Α προπό, δεν κατάλαβα ποτέ τι σκατά ανοίγει αυτό το χρυσό κλειδί. Επίσης, επειδή δεν έτυχε να μου δώσουνε όχι χρυσό αλλά ούτε μπακιρένιο, είναι όντως χρυσό; Έχουνε πόρτες οι πόλεις; Γιατί αν ναι, εγώ πήδηξα φράχτη και μπήκα. ΣΕ ΤΙ ΚΟΣΜΟ ΖΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;
Στον ύπνο μου άκουγα αυτό:

Η μαμά μου θα είναι περήφανη. Τιμώ τις αριστερές μου [σ]καταβολές, ακόμα και στην ιερή ώρα του ύπνου. Δε θέλω να αναρωτηθώ κατά πόσο φυσιολογικό είναι να ακούει ένας άνθρωπος το εν λόγω άσμα στον ύπνο του και δη από τον νταλάρα. Τουλάχιστον δεν ξύπνησα με την αριστερή γροθιά στον αέρα, είναι όσο να πεις ενθαρρυντικό.
Να θέσω και ένα ερώτημα: έρχεται η έκτη δεκεμβρίου και νομίζω ότι θα γίνουμε πάλι φλαμπέ. Να αγοράσω κράνος ή ένα σετ ζαρτιέρες αρκεί;

[φ]οικογενειακές καταστάσεις

2009-11-27T16:35:00.000+02:00

Ξεκινώ με ένα ζήτημα φλέγον στο μικρόκοσμό μου. Μερικοί άνθρωποι απλώς δεν ξέρουν να διαλέγουν επίθετα. Δηλαδή δε γίνεται να σε λένε Αλμούνια και να κάνεις διεθνή καριέρα ως σημαίνων πολιτικός παράγων. Τουλάχιστον γίνε γκο-γκο μπόι, για να δένει με το κλίμα. Κι άντε, θα μου πεις, το αλμούνια είναι δυσλειτουργικό μόνο στο γκρις. Τι έχεις όμως να πεις για την άλλη, την Courtney Cox; Εκεί είναι πιο ιντερνάσιοναλ η κατάσταση, άρα και το πρόβλημα. Αντίλογος: μπορεί να είναι απ'τους κόκορες κι όχι από τ'άλλα πτηνά. Ναι, αλλά αν εσένα σε λέγανε Μαριάνθη Πίπα, ποιος θα σκεφτόταν ότι προέρχεται απ'αυτή που καπνίζουμε;
Με την ευκαιρία να πω ότι χθες άκουσα τη λέξη 'πουτάνα' στην τηλεόραση στις τρεις το μεσημέρι. Στις τέσσερις, τα αυτιά μου έξυσε η λέξη 'τσιμπούκι', τουλάχιστον τρεις φορές. Βέβαια αναφερόμασταν στο καπνίζον κι όχι στο λίκαμπολ, αλλά και πάλι. Το τσιμπούκι είναι τσιμπούκι.
Δεν είμαι σεμνότυφος. Αγαπώ το αυθεντικό και γι'αυτό είμαι η γραφική φιγούρα ενός οικογενειακού χριστουγεννιάτικου γεύματος, που θα κάνει πρόποση στα ξυρισμένα μουνάκια. Πλάκα-πλάκα δεν το'χω κάνει ακόμα αυτό, να μια καλή ιδέα για φέτος. Ωστόσο, όσες φορές έβγαλα όλο αυτό το 'χυδαίο' [και βάζω εισαγωγικά γιατί το να μην μπορείς να κατονομάσεις ένα μέρος του σώματος ως έχει, μάλλον σημαίνει ότι έχεις κάποιο θέμα με το σώμα σου και -κατ'επέκταση- με τον εαυτό σου ως ολότητα] σε μία πιο 'επίσημη' κατάσταση [βλέπε μάζωξη του σογιού κτλ], ένα ρίγος διαπέρασε τους συνδαιτημόνες μου. Κι όμως, είναι οι ίδιοι που θα είναι στο σπίτι τους βλέποντας κωνσταντίνου και ελένης [ξερνάω] και θα ακούσουν τη λέξη 'πουτάνα' και δε θα αντιδράσουν όπως απέναντί μου. Μετά θα ακούσουν και το τσιμπούκι τρεις φορές και θα νομίζουν ότι ήθελε να πει τσιμπούσι, αλλά της το είχανε γράψει βυζαντινά [τcιμπούcι] και έμπλεξε τα μπούτια της.
Και κάπως έτσι, δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Μήπως τελικά πρέπει να παίρνω μαζί μου και μία τηλεόραση, να μου τη φοράω κολλάρο και να μιλάω μέσα από'κει; Πότε θα έρθει η λιμπερασιόν, ώστε να μπορώ να λέω τη θεία λέξη 'μουνί' όσες φορές θέλω και να χαίρεται ο κόσμος; Με κάτι τέτοια, παθαίνω ό,τι και η κυρία στο κάτωθι άσμα.

Ξέρω, απέχει από ό,τι ακούω. Αλλά όχι, το εκτιμώ κι αυτό. Η μουσική είναι πολύπλευρη, πολύχρωμη και όλοι μα όλοι έχουν θέση σ'αυτή. Το ίδιο ισχύει για όλη την τέχνη. Την τέχνη όμως, όχι το "βρήκα ένα σκατό που έμοιαζε με τον έλβις στο πεζοδρόμιο, πέταξα και μια ροζ κορδέλα από πάνω, το φωτογράφισα και είναι τέχνη". Δώστε μου πράγματα για να κάνω προβολή επάνω τους. Κι εγένετο τέχνη.
Έτσι, έμαθα ότι θα μας φέρουν τον καρυοθραύστη στο θέατρο βάδμιντον. Εντάσσεται στο κρίσμας μουντ, δε λέω. Ωστόσο, μαζί μ'αυτό θα ανέβει και "ο μεγαλέξανδρος και το καταραμένο αρχίδι". Φίδι, συγγνώμη. Μα φυσικά, κι εμένα το πρώτο πράγμα που μου'ρχεται στο μυαλό όταν ακούω "Χριστούγεννα" είναι ο μεγαλέξανδρος και το καταραμένο. Στην έξοδο θα μοιραστούν κονιάκ και παξιμάδια, καθώς και κόκκινα αυγά. Παραδοσιακές χριστουγεννιάτικες νοστιμιές.

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΩΡΑ ΞΥΠΝΙΟΣ;

2009-11-26T05:28:00.000+02:00

Συγγνώμη, μαμά, κατά βάση τα ξύνω. Αλλά με καλή μουσική:

dude, that's lame

2009-11-23T18:59:00.000+02:00

Σκεφτόμουν χθες σε μία κλασσική πλέον αποστασιοποίησή μου από τρέχουσα συζήτηση, ότι θα έπρεπε να υπήρχε ένα επίδομα ή μία βοήθεια τέλος πάντων από πλευράς κράτους προς τους καταθλιπτικούς. Γιατί έχεις που έχεις τον νταλκά και εκεί που κάνεις [?] τη δουλειά σου, σηκώνεσαι και φεύγεις κλαίγοντας σαν την Αστέρω, να'χεις τουλάχιστον ένα κρατικό σαπόρτ για να μη λες ότι δε σε σκέφτεται κανείς. Μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει, το επίδομα εκεί.
Αλλά όχι. Να πεθάνεις, σου λέει, μία σύνταξη λιγότερη. Φόρους δεν πλερώνεις, δουλειά και που έχεις τα ξύνεις, σπίτι πας αλλά ρεύμα δεν καταναλώνεις αφού βαμπιριάζεις.. ε κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και αυτοκτόνα επιτέλους, να μειωθεί και το έλλειμα.
Κι όμως [και πλάτη-κρυάδα], υπάρχει τουλάχιστον μία χώρα που επιδοτεί την κατάθλιψη: ο Καναδάς. Εκεί βέβαια συνέβη το άλλο. Μία επιδοτούμενη καταθλιπτικιά, ανέβαζε φωτογραφίες της στο φέικμπουκ, από τις οποίες οι υπεύθυνοι της ΙΒΜ όπου δούλευε, εκριναν ότι πλέον είναι καλά. Έτσι, της έκοψαν το πεσκέσι κι έμεινε αυτή αγκαλιά με τα ζολόφτ να απορεί.
Δεν ήξερε το απόλυτο πόρταλ, το φέικμπουκ των καταθλιπτικών, το katathlipsi.gr. Μάλλον πρέπει να ανεβάζεις φωτογραφίες εκεί, με το ξυραφάκι ανά χείρας ή με ένα μπουκάλι τζόνυ και τα χάπια στο κομοδίνο για να πειστεί η εταιρία ότι δεν είσαι και πολύ καλά. Θα σου'ρθει μια μέρα το χέρι του σούπερβάιζορ στον ώμο [ελπίζω ακολουθούμενο από το υπόλοιπο σώμα] και θα βρεθείς σπίτι με άδεια μετ'αποδοχών. Αρκεί μέσα στη χρονιά να πατήσεις και μια απόπειρα, έτσι για να δικαιολογηθεί και το επιδοματάκι.
Κατά τ'άλλα, στο Παρίσι βανδαλίζουν τα ποδήλατα και στο Βιλαμπάχο ακόμα τρίβουν. Αυτή στη ζωή της άλλης φοράει κράνος, γιατί περούκα δεν το λες κι εγώ πρέπει να σταματήσω να βλέπω τηλεόραση και να το ρίξω στο διάβασμα. Έχω πάρει βέβαια μαζί μου τα πλέον λάθος βιβλία. Το κοινωνικό συμβόλαιο, άνευ λόγου και αιτίας και το ρουζ ε νουάρ στο πρωτότυπο. Έπρεπε να πάρω και κανένα βιβλίο του βιολογικού μαζί, έτσι για να πάθω εγκεφαλικό στο τέλος, αλλά δεν το σκέφτηκα. Μαλακία. Ωστόσο το κοινωνικό συμβόλαιο είναι το απόλυτο ηρεμιστικό. Εδώ και τρεις μέρες που έχω αϋπνία [ish] διαβάζω την ίδια παράγραφο και πριν φτάσω στο τέλος, κοιμάμαι. Γι'αυτό είναι κλασσικά κάτι τέτοια βιβλία.
Για το τέλος, έχω ένα μενού:
-φτερούγες κοτοπούλου μαριναρισμέναι σε μουστάρδα, μέλι και σάλτσα σόγιας
-τάρτα με ζύμη κραμπλ [μπριζέ, γαλλιστί], δαμάσκηνα και κρεμ φρες και
-λευκό κρασί [αυτό δε θα το φτιάξω μόνος μου, δεν έχω αποστακτήρα].
Αυτό. Χειμώνας έρχεται, μην το γαμήσουμε κιόλας.

Ω τάφε μου

2009-11-21T13:39:00.000+02:00

Διάβασα -ενημερώνομαι συλλήβδην τούτες τις μέρες που ο άνεμος με κυνηγά- ότι θέλουν να βάλουν τον αγαπημένο Καμύ στο Πάνθεον. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω τι ακριβώς είναι το Πάνθεον. Λογικά είναι από τα μέρη που άφησα στο Παρίσι ως τέρρα ινκόγκνιτα μέχρι να γίνω μόνιμος κάτοικος, έτσι για να έχω κάτι να ανακαλύπτω τις πρώτες μου μέρες στο χωριό.
Από τα συμφραζόμενα, μάλλον είναι κάτι σαν λόμπυ με τάφους ανθρώπων του πνεύματος. Τι του πνεύματος δηλαδή, μάλλον είναι όλα τα μεγάλα κρανία της λογοτεχνίας και της -πολύ- βαρειάς κουλτούρας. Κάτι σαν την Ακαντεμί Φρανσέζ, αλλά με νεκρούς. Θα μου πεις, γιατί, αυτοί της Ακαντεμί σου φαίνονται για ιδιαιτέρως ζωντανοί; Όχι, είναι απλώς μεταιχμιακοί. Άρα η Ακαντεμί λειτουργεί σαν μία αίθουσα αναμονής για το μόνον της ζωής τους ταξίδιον. Σκατά. Όσο ήθελα να γίνω μέλος, τώρα πια προτιμώ να περάσω τα γεράματά μου στο καπή.
Άσε που δε με βλέπω να γίνομαι μέλος της Ακαντεμί, ούτε της Ακαδημίας. Το βλόγειν δεν αναγνωρίζεται -που και να αναγνωριζόταν εδώ που τα λέμε, τι σκατά γράφω; Του μουνιού μου το χαβά κι αυτό με δυσκολία. Αν και η ιδέα του να θάβονται οι αξιόλογοι βλόγερς [νοτ μι, λάικ ντα] σε ένα πάνθεον θα ήταν πολύ γκραντέ.
Η Δημουλά γιατί δεν έχει βλογ; Προφανώς δε θα μπορούσε να σταθεί επάξια. Όχι, σοβαρά, θα τη σχολίαζε κανείς; Στόχος για το 2010: να γνωρίσω τη Δημουλά και να τη βάλω να κάνει βλογ. Ωστόσο, εγώ γιατί έχω βλογ; Γιατί με διαβάζεις; Πόσα υπαρξιακά αίφνης.
Αλλάζω θέμα, δεν είναι κατάσταση αυτή. Βρήκανε, λέει, ένα δόντι και κάτι δάχτυλα του Γαλιλαίου. Ωραίο. Δε θέλω να μπω στη διαδικασία να αναρωτηθώ πώς είναι δυνατόν να χάσεις ένα δόντι μετά θάνατον. Στην περίπτωσή μου πάντως, θα μπορούσε κάλλιστα να χαθεί το σφράγισμα του μπροστινού [σπασμένου] δοντιού και να το ψάχνουν. Να δω το λειψό δόντι έκθεμα σε μουσείο και τι στον κόσμο.
Και μνια που έπιασα τον άλλο κόσμο, να πω και το εξής: φέτο γιορτάζουμε τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του -προσκυνώ- Ιονέσκο. Ναι, ξέρω, δε γιορτάζουμε το θάνατο. Αλλά έχει πεθάνει, οπότε κολλάει στο γκρουπάκι. Δε γνωρίζω αν του λείπουν δάχτυλα ή δόντια, αλλά ξέρω ότι έχει έναν εξαιρετικό τάφο στο περ λασέζ -εκεί πήγα, ήταν δωρεάν. Τιμής ένεκεν θα έχουμε παραστάσεις και αφιερώματα, οπότε στέι τουντ για περισσότερες πληροφορίες.
Παρεμπιπτόντως, έχω και μία περίπτωση μεταιχμίου από Γαλλία: ανήρ τεσσαράκοντα και τριών ετών, ψιλοντίρλα κατηγορείται για εμπρησμό της συμβίας του -είκοσι και εννέα ετών- με βενζίνη μέσα στο σπίτι της. Το ζεύγος ζούσε χώρια και σε δύσκολη κατάσταση [δε διευκρινίζει το πού ακριβώς έγκειται η δυσκολία, μπορεί να είναι πχ δυσανεξία στη λακτόζη] και η κυρία είναι καμμένη κατά 70%. Υπάρχουν και χειρότερα, θα πω εγώ. Είμαι καμμένος 100% και δε διορθώνεται κιόλας. Μόνη ελπίδα η λοβοτομή.
Α ναι, να το πω κι αυτό. Γράφω βιβλίο. Ναι, εγώ. Ελπίζω στην υποστήριξή σας, γιατί αν περιμένω από'μένα, χεσ'τα. Θα το αφήσω ημιτελές, θα καταπιώ μια καλλιέργεια Η1Ν1 και θα κλείσω ραντεβού με τους προαναφερθέντες.
Έκκληση: ζητούνται τέσσερις -φύλο αδιάφορο- για να γυρνάμε στην πόλη σ'αυτήν την κατάσταση--->

Τελεβυζιών

2009-11-20T11:41:00.000+02:00

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τι στο διάολο έχει πάθει η λίτσα πατέρα από υδροχόο και μας ξεπετάει σε δύο δευτερόλεπτα και δη, με τις χειρότερες προβλέψεις του ζωδιακού; Κορίτσι μου, αν σε κακογάμησε εις υδροχόος [διότι μπορεί να συμβεί], δε φταίμε όλοι. Ειλικρινά, σφίγγεται η ψυχή μου κάθε φορά με το "ναπερασουμετωραστουςυδροχοουςθαπεθανετεολοιμουχαχα. Και πάμε τώρα στους φίλους μας τα ψαράκια, που όλο μου παραπονιούνται ότι τα αφήνω τελευταία και τα λέω επιγραμματικά."
Συγγνώμη. Οι ιχθύες είναι γενημμένοι, ζούνε-αναπνέουν-δίνουν νεφρό για την ηδονή της γκρίνιας. Τι, επειδή εμείς δε μίλάμε; Μα είναι η σιωπηλή αντίδραση. Αυτό θα σε φάει, να το ξέρεις. Από χέρι υδροχόου θα πας -όχι απ'το δικό μου, το'χω μόνο για ευγενείς πράξεις. Όπως το να απαντήσω στο κάτωθι:
ΕΡΜΟΥ
Είσαι η πιο γλυκιά γυναίκα που έχω δει ποτέ, μαύρα μαλλιά, σώμα καμπυλωτό και στιλ αριστοκρατικό.
Ναι, είμαι εγώ. Μαύρα μαλλιά έχω, τσεκ. Σώμα καμπυλωτό έχω ναι ναι, τσεκ. Στυλ αριστοκρατικό να μην έχω; Αν με πέτυχες σε καλή μέρα ενδυματολογικά, έχω. Ναι ναι, εγώ ήμουν. Έκανες την τύχη σου.
Μετά διάβασα αυτό ---> http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1076899&lngDtrID=245
Αναρωτιέμαι. Μπορείτε να αφήσετε για λίγο τις πίπες και να ασχοληθούμε με κάτι πιο σοβαρό; Αντιστοίχως, θα βγει ο πούτιν στα γόνατα [ντυμένος] και θα μου ζητήσει συγγνώμη με δάκρυα στα μάτια και στα μάγουλα, επειδή κόπηκα στις εξετάσεις. Οίμι.

Πανόρμου

2009-11-10T16:39:00.000+02:00

[Ποστ αναδρομικόν και παραληρηματικόν. Ενδεχομένως και επίκαιρον.]
Παραθέτω αρχικά το μουσικό χαλί με τη βοήθεια του γιουτούμπ. Το βρήκα και σε βίδεο με κολλάζ φωτογραφιών, αλλά προσωπικά θα το αναδείκνυα καλύτερα [σήψη, χελπ]. Επίσης, το βλόγερ μου βγάζει το βίδεο δύο φορές, δεν ξέρω γιατί. Μάλλον παρατείνει την απόλαυση.
Είναι απ'τις ώρες που με λέω μαλάκα. Ή απ'τις ώρες που απλά συνειδητοποιώ το μέγεθος και το μεγαλείο της μαλακίας μου. Πολλές φορές τη μαλακία μου την έπνιξα μέσα στην ασφάλεια μίας αιτιολόγησης βάσει του ζωδίου μου. Δηλαδή, πόσο πιο μαλάκας;
Και τώρα, στην Πανόρμου, απόγευμα Σαββάτου, μόνος μου, πηγαίνοντας προς το μετρό.. Περιπλανόμενος και με την υποτυπώδη βροχή-ψεκασμό, δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο απ'το να σκέφτομαι. Προσπαθώ να βρω έναν τρόπο να υπολογίσω τη μαλακία που με δέρνει, τη δυσλειτουργία που προωθώ σαν άποψη, το λόγο που δε λέω αυτά που θέλω την ώρα που θέλω και μπορώ.
Μπορώ; Η Δρούζα μπορεί. Η Δρούζα είναι υδροχόος. Άρα μπορώ κι εγώ. [βλακώδης συνειρμός Νο1]
Είχα πολλά να ρωτήσω, όχι από διάθεση για μελλοντικό κουτσομπολιό, αλλά από ενδιαφέρον. Ναι ναι, ενδιαφέρομαι. Αντ'αυτού, από αμηχανία, περηφάνια και προκατά(θ)ληψη αρκέστηκα στη Μιμή Ντενίση-περσόνα μου και απάντησα σε ό,τι με ρώτησες με χαμόγελο, μπρίο και τσαχπινιά. Φευ, εγώ μόνο ξέρω τι σκεφτόμουν και τι σκέφτομαι. Τελικά θα μου βγει σε καρκίνο, το φοβάμαι. Θα ξυπνήσω ένα πρωί και θα πω καλημέρα στην κύστη που θα μου έχει φυτρώσει στο μπούτι. Διότι σιγά μη βγάλω όγκο σε φυσιολογικό μέρος.
Πόσο μεγάλη είναι η Πανόρμου; Νομίζω ότι εκουσίως, προσπέρασα το σταθμό του μετρό. Γαμώ την αποδιοργάνωσή μου -και είμαι σίγουρος ότι έχω πάλι την έκφραση της κατάθλας και της υπαρξιακής αγωνίας, λες και γεννήθηκα από παρτούζα μεταξύ Κοκτώ, Σαρτρ, Κίρκεγκωρ και Καμύ.
Κρυώνω. Θέλω να πω τόσα πολλά πράγματα μα χρειάζομαι απλώς μία συγκατάθεση. Ίσως.. ναι, ίσως είναι φόβος. Ο φόβος του κενού, της μη ανταπόδωσης. Μπορεί κι ο κρότος που κάνει στα υπερευαίσθητα -πλέον- αυτιά μου μία προσπάθεια που σκάει στο πάτωμα -όπως τρομάζω και με τις βροντές και με κάθε οξύ θόρυβο, από παιδί. Αλλά τι σημασία έχει η προσπάθεια.. Μετράει το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα είναι ένας μαλάκας που κάθεται απέναντί σου και κάνει χαριτωμένες (;) γκριμάτσες, πετάει ατάκες για να κρατήσει το έθιμο, κρατώντας συνάμα μέσα του ό,τι θέλει όντως να σου πει.
Πίπες. Μετά γυρνάω, τα γράφω σε χαρτί και τα καταχωνιάζω ή τα καίω ή τα ανακυκλώνω -γιατί σέβομαι και την πράσινη ανάπτυξη- ή γράφω στο βλογ και δεν τα αναρτώ ποτέ.
Το 2012 τελειώνει ο κόσμος. Αυτό έλεγε τουλάχιστον το τρόλεϋ που πέρασε από μπροστά μου πριν από λίγο. Προλαβαίνω να αρχίσω να μιλάω έστω και κουτσά στην αρχή; Θα πάρω μπρος πριν το 12, το υπόσχομαι.

Μας απειλείς, μωρή;

2009-11-05T22:36:00.000+02:00

Τίτλος του νέου δίσκου της [προσκυνώ] Χαρούλας: Όπου και να'σαι, η αγάπη θα σε βρει.
Δε θα'θελα. Είσαι καλά, τέτοιες μέρες που και τη σκιά μου αν μπορούσα, θα την έδιωχνα; Είναι απειλητικός τίτλος, ας το δούμε αντικειμενικά.
Τη Χαρούλα την αγαπώ -τι την αγαπώ, δηλαδή, στην πίστα ν'ανέβω να σκίσω βρακί και να της το δώσω. Αν είχα σουτιέν, θα το'σκιζα κι αυτό. Αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σ'αυτή τη ζωή.
Ο τίτλος με τρομάζει. Θέλω, βρε αγάπη μου, να ηρεμήσω, άσε με. Αυτή εκεί, επιμένει. Όπου και να'σαι, σου λέει, αυτή η ρουφιάνα θα σε βρει. Βρε δε θέλω, βρε δεν μπορώ, αυτή εκεί. Ε δε θέλω. Βάλε κι εσύ, αιγόκερως πράμα, έναν τίτλο πιο προσφιλή σε καρδιοπαθείς. Θα σου πεθάνει το κοινό κι από του χρόνου σε βλέπω να ρίχνεις πασιέντζες. Τρέμω την ώρα και τη στιγμή που θα στρίψω στη Σκουφά και θα καραδοκεί η καριόλα [η αγάπη] στη γωνία:
-Μπου!
-Α σιχτίρ σαφρακιασμένη, μου'κοψες τα ήπατα!
-Γεια σου!
-Της γιαγιάς σου! Αν θες να με κλέψεις, να ξέρεις λεφτά δεν έχω. Ήμουν για καφέ και μπριός με τη Σήψη πριν και ξώμεινα.
-Δε θέλω λεφτά.
-Μη σώσεις. Έχω μια ενυδατική -δείγμα, μη φανταστείς- της απιβίτα. Ντου γιου;
-Δε θέλω ενυδατική.
-Λίγο σπασμένη σε βλέπω πάντως. Πίνεις νερό;
-Δε θέλω νερό.
-Χέστηκα.
-Δε θέλω σκατά.
-Αυτό άσε με να το κρίνω εγώ. Βγες και ρώτα τι γίνεται με την πάρτη σου και μετά έλα να μου πεις τι θες και τι δε θες.
-Δε θέλω ερωτήσεις.
-Με νοιάζει; Βγάλε και τρίτο βυζί, δε με αφορά.
-Δε θέλω βυζί.
-Από κάτι τέτοια θα μείνεις στο ράφι μια ζωή.
-Δε θέλω ράφι.
-Πάρε κομοδίνο.
-Δε θέλω να πάρω.
-Ε τότε δώσε.
-Δε θέλω να δώσω.
-Με δουλεύεις;
-Δε θέλω δουλειά.
-Τι θες επιτέλους;
-Την καρδιά σου.
-Δε μας γαμάς;
-Δε θέλω γάμο.
-Είσαι ηλίθια.
-Δεν παίρνω λίθιο.
-Και κουφή.
-Γκουφύ;
-Κουφή.
-Τροφή;
-ΚΟΥΦΗ!
-Μη με λες κοντή.
..Μαζεύτε την, ειλικρινά.

Παρεμπιπτόντως, εννοείται ότι για το δίσκο δεν έχω να πω τίποτα, γιατί πολύ απλά δεν τον έχω ακούσει. Αλλά είπαμε, τη Χαρούλα την αγαπώ. Είναι δεδομένο.
[Μία απορία μου. Τον επόμενο δίσκο της θα τον λένε "πήγαινε τοίχο-τοίχο" ή θα είναι πολύ κλισέ;]

[Επίσης, προσπαθώ να μάθω τον κοινωνικό κώδικα του βλόγειν. Ως τότε, σας αγαπώ για το σαπόρτ και ξέρετε, υδροχόος γαρ, προς το παρόν σας σχολιάζω νοητά γιατί ντρέπομαι. Ναι, εγώ ντρέπομαι.]

Σημεία των καιρών

2009-10-29T02:03:00.000+02:00

Όταν δηλώνεις περιχαρής ότι βλέπεις "κόκκινη εντολή", θεωρώντας το ως υπαρκτή εκπομπή, μάλλον κάτι δεν πάει καλά..
Άσμα ασμάτων:

Την εν λόγω κυρία την αγαπώ. Έχει κάτι το ανέμελο και νεοϋορκέζικο στη φωνή της και είναι το απόλυτο μουσικό χαλί για καφέ, βροχή και -ω ναι- σιγαρέττα.
Βέβαια μόλις έμαθα ότι γεννήθηκε στις 28 Απριλίου του σωτηρίου έτους 1924, άρα ήτο ταύρος και πέθανε φέτος [κωλοχρονιά], στις 7 Φεβρουαρίου, επομένως πέθανε υδροχόος. Γκουντ κωλ.

Λετ'ς σταρτ όβερ

2009-10-23T16:45:00.000+03:00

Είναι πάντα καλό ένα νέο ξεκίνημα. Νέαι βάσεις, νέαι αρχαί, νέαι γενικώς. Σίγουρα τα νέα ξεκινήματα είναι συνήθως αυτό που οι συμπατριώτες Γάλλοι ονομάζουν balbutiant[s], το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει τραυλίζων και μεταφορικά σπασμωδικά, με μπέιμπυ στεψ [μερσί μισέλ]. Ωστόσο το τραύλισμα ξεπερνιέται με λογοθεραπεία και οι σπασμωδικές κινήσεις με φυσιοθεραπεία και κινησιοθεραπεία. Δεν είναι παράλογο, είναι απλώς ανθρώπινο. Πολύ ανθρώπινο. Βέβαια είναι απαραίτητη μία ενίοτε τυφλή εμπιστοσύνη όχι μόνο από τον έναν στον άλλο αλλά και στη γενικότερη ροή των πραγμάτων, τη ροή της ζωής. Γκόου γουίθ δε φλόου, δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί οτιδήποτε κακό. Αυτά από έναν υδροχοϊκό νου. Και μαζί ένα τραγούδι για'σένα που άγχεσαι. Αρκούντως βελούδινο -ο γαλλικός στίχος αποτελεί τυχαίο γεγονός. Άλλωστε στο τελευταίο κουπλέ το επεξηγεί αγγλιστί, για να μην κατηγορηθούμε και για σοβινισμό.