Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

Révolte

Αυτές τις μέρες νοιώθω πιο παράξενα από ποτέ. Έχω δουλειά, ναι. Ξέρω ότι ήθελα να δουλέψω για να μπορώ να πληρώσω τα δίδακτρα μιας αξιοπρεπούς τουλάχιστον δραματικής σχολής. Βέβαια, εκτός αυτής, θα ήθελα να κάνω και μία προετοιμασία για να μπορέσω να σταθώ αξιοπρεπώς στις εξετάσεις.
Μέρα με τη μέρα, όμως, βλέπω πως γύρω μου υπάρχει ένα καρουζέλ-εξάμβλωμα που περιστρέφεται με εκθετικά αυξανόμενη ταχύτητα κι εγώ βρίσκομαι σε έναν εμετικό ίλιγγο. Χμ. Πολλά επίθετα. Το ξέρω. Αλλά δεν μπορώ να μην το προσδιορίσω κάπως.
Μπαμπά, να σε ρωτήσω κάτι; Τι κάνω εδώ;
Δε μου επιτρέπω να αποτύχω, αυτό είναι σίγουρο. Ωστόσο, κάποιες στιγμές [ίσως περισσότερες απ'ότι παλιότερα] πιστεύω, γνωρίζω πως έχω α πριόρι αποτύχει. Επομένως δεν έχω κάτι να ελπίζω, να με τροφοδοτεί με τη φάτα μοργκάνα -έστω- ενός τέλους, με την έννοια του σκοπού.
Και μέσα σ'όλο αυτό, έρχεται μία έκλαμψη που μας οδηγεί σιγά-σιγά σε μία πιο πλήρη συνειδητότητα της κατάστασης την οποία χρόνια βιώναμε, μα με το σκεπτικό "if you ignore it long enough, it will go away", αποκρύπταμε επιμελώς. Και ρωτώ, λοιπόν: ποιες ακριβώς προοπτικές προσφέρει αυτή η χώρα;
Να το κάνω πιο συγκεκριμένο; Ποιες προοπτικές ακριβώς μου προσφέρει αυτή η χώρα; Όσο ήμουν στο βιολογικό, αυτό που άκουγα όχι μόνο από φοιτητές, αλλά και από καθηγητές -και ακόμα χειρότερα, από παιδιά που ήδη εργάζονταν ως βιολόγοι- ήταν πως σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαμε να βρούμε δουλειά με το που θα βγαίναμε στην αγορά εργασίας, εκτός φυσικά αν είχαμε κάποιο μέσο. Μετά από καιρό μάθαμε και διάφορα χατ γκόσιπ για μεταπτυχιακά που δόθηκαν με αντάλλαγμα έναν κώλο ή ένα μουνί ή και τα δύο σε συνδυασμό. Ακούστηκε και για θέση διδακτορικού, αλλά είναι πολύ σόκιν για σαρακοστή και θα απέχω.
Έφυγα από το βιολογικό, επειδή τελικά στην τέχνη μπορώ να κάνω κάτι πιο σοβαρό από την βιοδιασπώμενη πίπα που θα έκανα στο βιολογικό. Και τελικά τι ακούω; Ότι για να παίξω σε μία καθημερινή του κώλου -τι του κώλου δηλαδή, ούτε της φτέρνας- θα πρέπει να έχω βγάλει εθνικό, αλλά κυρίως να το έχω πάρει όλο κατά τη διάρκεια της φοίτησης. Βέβαια για να μπω στο εθνικό, προαπαιτούμενο είναι να έχω πάρει όλη τη χώρα, επομένως απ'το πάρε-πάρε να φτερνίζομαι και να χτυπάνε τα κωλομέρια μου ή να μου έχει φυτρώσει μουνί στο σβέρκο, για να μπορούνε να με γαμάνε και κατά τις μετακινήσεις μου με τις συγκοινωνίες.
Και βγαίνει ένα μουστάκι που δηλώνει πως 1. κάνει περικοπές σ'αυτά που λαμβάνουμε και 2. αυξάνει αυτά που δίδουμε. Άρα, βάσει μίας απλής λογικής [που μπορεί να κάνω και λάθος, καθ'ότι κοινωνικός παρίας, ρεμάλι και χαραμοφάης] η αγοραστική δύναμη της χώρας μειώνεται, άρα η αγορά έχει πρόβλημα και δεν μπορεί να κινηθεί, άρα η οικονομία όχι μόνο της χώρας αλλά και γενικότερα [επειδή πια έχουμε πολλές πολυεθνικές και στο χωριό μας] βρίσκεται σε μία πτώση. Τι πτώση, δηλαδή, πτωσάρα. Βλέπω τι γίνεται και στο μαυσωλείο του Στάλιν. Σε λίγο θα'χουμε τελετές με χαρακίρι κι άλλα ανατολίτικα που δεν έχω μελετήσει, αλλά έχουνε πολλά τέτοια σουασάινταλ σταφ.
Στο μουστάκι, λοιπόν, έχω να πω πως βρισκόμαστε κατ'εμέ σε μία μεταιχμιακή κατάσταση, όπου η κρίση περνά από την οικονομία στην κοινωνία. Και δεν είναι μια κλασσική έκφανση της πάλης των τάξεων και άλλων αηδιών. Είναι μία συμπυκνωμένη αηδία, ένα κοινωνικό ξερατό που θα βγει αναγκαστικά στην επιφάνεια, επειδή έχουμε μία ολοένα αυξανόμενη μερίδα ανθρώπων που δεν μπορεί πια να ονειρευτεί οτιδήποτε.
Βέβαια, το μουστάκι γνωρίζει πολύ καλά πως είμαστε μπροστά σ'αυτό που ένας οδηγός ταξί χαρακτήρισε ως "κοινωνικό κραχ", γι'αυτό και βρήκε την καλύτερη λύση. Κλασσικά, έδωσε άφθονη μπάλα και μουνί για όλους μας και κάπως έτσι καταλήξαμε να ασχολούμαστε μ'ένα μουνί που καταπίνει σαμπάνιες, ενώ κάθε μέρα η Αθήνα είναι μπλοκαρισμένη από απολυμένους της Ολυμπιακής και άλλες ατραξιόν. Σε λίγο θα κατέβουν και οι πουτάνες σε απεργία και να σου πω κάτι; Θα έχουν και δίκιο. Κι αν μπορούσα, θα πήγαινα κι εγώ.
Τι σημαίνει "αν μπορούσα"; Σημαίνει ότι είμαι ιδιωτικός υπάλληλος και γενικώς η όλη κατάσταση δε σηκώνει νταηλίκια. Ωστόσο, στη δεδομένη στιγμή που πασιφανώς βρισκόμαστε όλοι αίφνης υπέυθυνοι για τα σπασμένα μίας ολόκληρης κολλεξιόν ανίκανων που θεωρούν πως πολιτική είναι να δενέχωιδέατι, το να απεργήσω κι εγώ κι ο καθένας δεν είναι νταηλίκι. Είναι περισσότερο μία επίδειξη ισχύος.
Δε θέλω να το τραβήξω κι άλλο απ'τα βυζιά. Αυτό που θέλω να πω είναι πως αν εμείς, το αγοραστικό κοινό, που αυτή τη στιγμή χάνουμε την κινητήριο δύναμή μας [ήτοι το χρήμα], κάνουμε συντονισμένη χρήση αυτής της δύναμης, το όλο θέμα έχει λυθεί.
Βρίσκω απλά εμετικό το να έρχεται κόσμος για ψώνια στο μαυσωλείο, την ώρα που γίνεται της πουτάνας στο κέντρο και δη για ένα τέτοιο ζήτημα. Αν το αγοραστικό κοινό συντονιζόταν και πάγωνε την αγορά -τουλάχιστον τέτοιες μέρες- κι εμείς δε θα ήμασταν υποχρεωμένοι να τρώμε ένα μεροκάματο στα ταξί και το εκάστοτε μουστάκι θα συνειδητοποιούσε [χόουπφουλυ] πως αν πρέπει να κόψει κάτι, αυτό είναι το πουλί του και ο μισθός του.
Με το λίγο μυαλό που μου'χει μείνει, αυτή η αντίδραση είναι δίκαιη. Και είναι καλό να γενικευθεί. Άλλωστε, ποιο το κακό του να διεκδικούμε κάτι το δεδομένο;

[το παρόν κείμενο είναι κνε-free. δεν είναι ανάγκη να ανήκω κάπου συγκεκριμένα για να έχω μία άποψη. αυτή είναι η μαγεία της κουλτούρας: το ότι μπορείς να έχεις άποψη, χωρίς απαραιτήτως να έχεις γραφτεί στην κνε. καλημέρα σας.]

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

I need a zero

Και πριν απ'οτιδήποτε άλλο, σας ευχαριστώ διά τα σχόλια και την βοήθειαν στο θέμα με τις πίπες. Είναι πολύ δύσκολο τη σήμερον να βρεθεί η τέλεια πίπα και μοιραστήκατε τη βαθειά αγωνία μου. Σας ευχαριστώ απ'τα βάθη του είναι μου.
Τούτη η περίοδος, είναι τρομακτική. Κατέληξα μετά από ενδελεχή έρευνα στο συμπέρασμα πως, ναι, είμαι γουορκαχόλικ. Εντελώς. Το διάστημα που είμαι στη σοβαρή νοβοροσισκική εταιρεία, έχω μπλέξει τα μπούτια μου και έχω εξαφανιστεί απ'το προσκήνιο. Απευθύνω κάλεσμα, λοιπόν, προς κάθε ενδιαφερόμενο:
Επικοινωνήστε μαζί μου, τραβήξτε με απ'τις ρώγες και επαναφέρετέ με στην κοινωνική ζωή.
Στο μαυσωλείο του Στάλιν, όλα κυλούν ομαλά. Μας βρίζουν από το Νοβοροσίσκ, επειδή οι πωλήσεις μας τους φαίνονται χαμηλές. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι μάλλον πρέπει να έχει έρθει η συντέλεια γιατί οι περισσότεροι πελάτες που μπαίνουνε, κλαίνε με λυγμούς και χτυπάνε γόνατο-βυζί-κεφάλι λέγοντας "ΕΙΚΟΣΙ ΤΡΙΑ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΑΒΑΝΟ;" και άλλα συναφή.
Εμείς τους διαβεβαιούμε πως τα σάβανά μας είναι εξαιρετικής ραφής και νοβοροσισκικής κατασκευής, εχέγγυον ποιότητος. Αλλά δε δίχνει να τους συγκινεί ιδιαιτέρως. Σήμερον βαριέμαι και λέω να πάω με τα ίδια ρούχα με χθες, για να εμπεδώσουνε το λουκ.
Ευτυχώς όλοι στη δουλειά είναι τρελλοί, οπότε μπορώ με περισσή άνεση να τους κάνω τη σκηνή απ'το "σπιρτόκουτο", όπου η σύζυγος απεκδύεται των ιματίων της και σηκώνοντας τη φούστα της, λέει στο σύζυγο: "Κοίτα το ρε. ΚΟΙΤΑ ΤΟ!!". Εγώ προσθέτω κι ένα "άλλος το γάμαγε ρεεε", έτσι για τη χαρά της προσθήκης και της οριζιναλιτέ. Το ίδιο θα πω αν ερωτηθώ για το πώς σκοπεύω να προσελκύσω περισσότερους πελάτες.
Προσφάτως ευρέθην έμπροσθεν ενός μεγάλου φόβου μου. Ανακάλυψα πως για να κάνω ό,τι θέλω να κάνω [μεταξύ άλλων, να γίνω μία αξιοπρεπής ντιζέζ και να ανεβάζω ένα βαριετέ με μπρίο και χρώμα και κάθε εμφάνισίς μου να συζητιέται], θα πρέπει να βρω και δεύτερη δουλειά. Οιαδήποτε πρότασις, ευπρόσδεκτος εστί.
Χθες μας φέρανε και ένα στέλεχος για να μας ελέγξει. Φεύγοντας, γύρισε και μας είπε πως είμαστε πιο ηλίθιοι κι από ένα κουκούτσι καρπουζιού, με πολύ έμμεσο τρόπο. Υποθέτω πως είχε δίκιο γιατί, αν ήμασταν έξυπνοι, θα τον είχαμε κάνει σύσκατο, θα τον είχαμε φτύσει πατόκορφα και θα είχαμε μεταναστεύσει στο Ουαγκαντούκου που -όσο να πεις- έχει περισσότερες ευκαιρίες προσωπικής ανέλιξης.
Πρότεινα δε, επειδή οι περισσότεροι πελάται μπαίνουνε και χαϊδεύουνε τα σάβανα και τελικώς δεν αγοράζουσι τίποτα [λες κι αν χαϊδέψεις το ρούχο, θα έχεις κάποια σαφή ένδειξη πως μπορείς να το αγοράσεις, τύπου αν σου κάνει ένα "αχχ" την ώρα που θωπεύεις το ρέλι, είναι επένδυση κι όχι απλή αγορά] να βάλουμε τούτο το καρτελάκι:

[Αβάδιστη, δεν ξέρω αν το τοποθέτησα σωστά. Ελπίζω πως σημειώνω προόδους.]
Πέραν της δουλειάς, η κατάστασις είναι καοτίκ. Δεν έχω ιδέα για το τι συμβαίνει σ'ετούτη τη χώρα. Έχω την εντύπωση πως και πάλι απεργεί το σύμπαν σήμερα και τίποτα δεν κινείται. Όχι ότι όταν κινείται υπάρχει και ιδιαίτερη διαφορά, αλλά τουλάχιστον μπορείς να μπεις στο μετρό και να πας σε μια άλλη περιοχή, βρε αδερφέ.
Τούτο το ποστ με εκνευρίζει. Θα μπω σε τάξη, το υπόσχομαι.